Tja…..2025 begon knudde. Blessures, griep, nog meer blessures, spit etc. etc.

Dus ik zat zo te denken….Winschoten is leuk, maar waarschijnlijk ben ik tegen die tijd nog niet helemaal terug op niveau. Uiteraard ga ik mijn best doen, maar als het resultaat tegenvalt, zou dat betekenen dat ik eigenlijk geen echt hoofddoel heb gehad dit jaar. Tenminste….niet iets waar ik alles heb kunnen doen om maximaal te presteren. Nou zag ik op FB een bericht voorbijkomen dat de Bello inschrijvingen al flink vol liepen, en dacht ik….

….da’s eigenlijk wel een heel mooi doel. Nog even akkoord krijgen van Maaike, want het is ten slotte in het gunstigste geval een heel weekend weg. Dus toen ook dat geregeld was, gelijk ingeschreven, en dat motiveert weer enorm. Weer een heel mooi doel waar ik komende maanden naartoe kan werken, en dat geeft heel veel energie.

Vandaag pas laat op pad(8uur), omdat we gisteren een gezellig etentje gehad hebben met Els en Michel. Deze keer alcoholvrij, en dat scheelt. Ik had afgesproken met Jan elkaar tegemoet te lopen, en na een paar kilometer troffen we elkaar net voor Schijf. Vandaar via Roosendaal, Nispen, Essen, Zundert, Pannehoef naar Sprundel. Jan was een uurtje eerder vertrokken dus die had er 53KM op zitten, en wil vandaag een “Dubbeldekker” doen, en richting de 100KM in totaal gaan lopen !!!!

Ik was daar op ongeveer 43KM, dus hoefde ook nog maar 7KM om aan 50KM te komen. Mijn flesjes bijgevuld in Sprundel, en daarna nog een beetje kunnen versnellen. Uiteindelijk na ongeveer 4 uur en 45 minuten weer terug thuis. Lekker bij gebuurt met Jan, en de kilometers vlogen weer voorbij. Het vertrouwen in de aanloop naar Winschoten komt weer wat terug. Vanaf nu weer een paar weken afbouwen (taperen)….

Vanochtend kon ik weer op tijd vertrekken. Maaike ging om kwart voor 7 de deur uit, en ik een paar minuten later. Het was heerlijk loopweer, en ik besloot het simpel te houden, en rondje Rijsbergen te doen, zodat ik in Hoeven weer mijn flesjes bij kon vullen.

Heel rustig vertrokken, en vandaag geprobeerd om in plaats van Gel andere voeding te proberen. Ik had wat repen van Decathlon, een eierkoek, wat noga en een paar stroopwafels bij me, en was van plan daar de eerste 30KM op te lopen, en daarna pas over stappen op gel’s.

Maar het valt niet mee om dat hardlopend weg te krijgen, en vooral die droge repen kreeg ik slecht naar binnen. De eerste 30 liep het eigenlijk wel goed, dus het leek me een goed idee om daarna door de polder te gaan, en naast de mark richting Oudenbosch te gaan. Op die manier zou ik uitkomen ergens tussen de 50 / 55KM, en in Oudenbosch zou ik dan nog even opnieuw mijn flesjes kunnen vullen bij het station. Dat plan werkte, en rond de 44KM was ik bij het station. Nadat ik mijn flesjes bijgevuld had nog een plaspauze, en toen weer door naar Rucphen.

Daar aangekomen mijn Garmin uitgedrukt op 51KM en weer op tijd terug thuis.

Ondanks het lage tempo voelde het toch vrij zwaar. Het blijft natuurlijk een flink eind, maar in Winschoten ben ik bij 50KM pas op de helft….

Zaterdag 9 augustus – 07:00 uur. Vandaag staat er samen met Jan een flinke trainingsronde op het programma. Doel: ergens tussen de 60 en 70 kilometer afleggen. Wanneer ik de deur uitstap, is het nog aangenaam koel. De verwachting is dat het 25 graden wordt — vergeleken met de rest van de zomer een prima temperatuur.

Mijn Garmin zegt “Rust”, en na een kilometer een prestatieconditie van -1, wat geen opbeurende meldingen zijn zo net voor een ultra. Halverwege, op de route richting Sprundel, ontmoeten we elkaar. We besluiten een ronde te lopen via Etten-Leur, Rijsbergen, Zundert en Schijf, met daar een geplande stop om de flesjes bij te vullen. Het is nog heerlijk rustig op de paden en het gesprek gaat over van alles, waardoor de eerste dertig kilometer bijna ongemerkt voorbijgaan. Wel merk ik dat het tempo vrij laag ligt; af en toe zie ik 6:00 min/km op mijn horloge verschijnen. Eigenlijk mik ik op zo’n 5:50 min/km, zodat er wat marge is voor korte stops, maar op de een of andere manier zakt het tempo telkens weg zodra ik het check. Misschien had mijn Garmin gelijk, en had ik iets meer herstel moeten nemen afgelopen weken.

Jan laat me onderweg nog een mooi bospad zien, zodat we het saaie fietspad tussen Etten-Leur en Rijsbergen grotendeels kunnen vermijden. Na Zundert pakken we via “het Pannenhuiske” nog wat schaduw mee, en eenmaal in Schijf vullen we opnieuw onze flesjes. Vanaf daar richten we ons op het volgende watertappunt in Hoeven.

Tot nu toe gaat het, afgezien van het lage tempo, best goed. Maar vlak voor het viaduct bij St. Willebrord begint de klim (nou ja, vals plat) me zwaarder te vallen. Mijn ademhaling wordt zwaar en ik voel mijn energie langzaam wegglijden. Hoe dichter we bij Hoeven komen, hoe lastiger het wordt. Ik probeer in elk geval hardlopend de kerk te halen. Daar drink ik flink bij en besluit ik dat het verstandiger is om alleen verder te gaan, in de hoop uit mijn dip te komen door eerst een stukje te wandelen.

Bij de rotonde bij Bovendonk scheiden onze wegen. Ik dribbel rustig richting de Kruisstraat en zie dat ik rond de 55 kilometer uit zal komen. Ik hoef niet lang na te denken: op precies 55 kilometer stop ik mijn horloge en wandel het laatste stukje uit.

Later zie ik op Strava dat Jan gewoon zijn 70 kilometer heeft volgemaakt, en zelfs de laatste 21 kilometer flink heeft versneld.

Ik ben blij dat ik weer verder ben gekomen dan de 45 kilometer van de afgelopen twee weken, maar toch ook teleurgesteld dat ik het niet tot het einde volhield. De oorzaak? Misschien het gewichtsverlies van de afgelopen weken, misschien te weinig voeding onderweg (hoewel ik genoeg bij me had: eierkoeken, stroopwafels, repen – maar uiteindelijk alleen gels genomen). Of misschien zoals mijn Garmin al aangaf toch de optelsom van de trainingen van de afgelopen weken? Hopelijk gaat het volgende weekend beter en groeit het vertrouwen in een goede afloop in Winschoten weer.

En weer een maand verder – op naar Winschoten

We zijn weer een maand verder, dus ook een maand dichter bij de volgende wedstrijd: de Run van Winschoten. Het schema dat ik heb opgesteld voor de resterende weken heb ik de afgelopen tijd goed kunnen volgen, en ik heb de trainingen zonder veel problemen kunnen afwerken. In de meeste gevallen liep ik zelfs iets meer kilometers dan gepland. Afgelopen week kwam ik uit op een totaal van 129,2 kilometer, terwijl er ongeveer 110 kilometer op de planning stond.

Zaterdag had ik niet veel tijd, dus heb ik 21 kilometer gelopen – heerlijk in de regen. Vandaag verliep het wat anders. Ik had gehoopt 50 kilometer te kunnen doen, in plaats van de geplande 45. Ik kon er al vroeg op uit en het was lekker koel, dus de omstandigheden leken ideaal. Toch voelde ik al na een paar honderd meter een zeurend gevoel in mijn buik.

Ik was al een paar keer naar het toilet geweest voordat ik vertrok, dus daaraan lag het waarschijnlijk niet. Het voelde gewoon niet goed. Dit keer had ik juist voeding in kleine porties meegenomen om te testen (kleine stukjes eierkoek, stroopwafel en wat gels), maar buiten de gels kreeg ik weinig naar binnen. Vanwege die buikklachten ben ik voorzichtig gestart, in de hoop dat het later beter zou gaan. Gelukkig werden de kilometertijden gaandeweg iets sneller en begon het wat lekkerder te lopen, maar ideaal was het zeker niet. Zo goed als het zaterdag ging, zo moeizaam ging het vandaag. Daarom besloot ik het bij 45 kilometer te laten.

De oorzaak? Misschien de friet van gisteren die wat te zwaar op de maag lag, of de voor mijn doen vrij pittige training van de dag ervoor.

Maar goed… uiteindelijk geen reden tot klagen. Ik heb de geplande trainingen ruimschoots kunnen afronden, ben nog steeds blessurevrij, en wat dat betreft gaat het de goede kant op.

Na de 6 uur nu dus volle bak trainen, want met de huidige conditie ga ik een tijd onder de 10 uur, (laat staan 9u30) niet redden. Aan de hand van wat schema’s die ik bij elkaar gezocht heb, deze keer geprobeerd een schema te maken, rekening houdend met de planning van Maaike, en met herstel.

Ook mijn vakantie valt er in, maar deze keer zijn de vertrekdagen zo ingepast dat er nog lange duurlopen voor of na kunnen. Tijdens mijn vakantie moet het lukken om een paar keer de loopschoentjes aan te trekken, dus hopelijk moet het daarna qua duurvermogen en snelheid wel goed zitten.

Een andere belangrijke factor is het gewicht natuurlijk, en met een beetje geluk moet daar ook nog flink winst te halen zijn. De eerste kilo is er weer af, nog 3,5 te gaan om op 68KG uit te komen.

De rustdag plan ik op dinsdag, omdat ik dan altijd erg vroeg uit mijn bed moet (werken in Brussel), en vaak ook viij laat pas thuis ben. Op vrijdag een hersteltraining, dus kijken hoe ik me die dag voel…

Ik ga uit van ongeveer de volgende kilometer splits, en ben met de eindtijd precies tussen de 9u30 en 10:00 uur gaan zitten, en ook uitgegaan van een positieve split (dus de kilometertijden lopen op naarmate de afstand vordert). Het lukt me namelijk bij een marathon niet om een negatieve split te lopen, en dan gaat het al helemaal niet lukken tijdens een 100KM. Dus hopelijk kan ik het tempo van 5m30 zo lang mogelijk volhouden, dan wordt de speling tegen het einde wat groter. En uiteraard moet de rest ook mee zitten. Het weer, toiletbezoeken etc.

Afgelopen week is het me alvast gelukt de planning aan te houden, en zaterdag lekker gelopen tot ongeveer 40KM. Of het kwam door de wedstrijd van de week ervoor (vermoeidheid), of te weinig koolhydraten, maar het werd vrij zwaar…

Zondag 20 Juli….vandaag de eerste wedstrijd in de categorie 60+. Ik ben niet helemaal fit, maar ga toch starten, omdat het sowieso een goede training is. De week na de vakantie heb ik slecht geslapen, en ik denk dat het vele wandelen in de hitte toch wat impact gehad heeft. En de laatste 4 weken heb ik nauwelijks getraind, dus de verwachtingen zijn vrij laag. De laatste echte lange duurloop was de 50KM wedstrijd, en dat is ondertussen al weer anderhalve maand geleden.

Jan is er niet bij, want die is dit weekend zelf ultra’s aan het lopen, en werkt in het weekend meer dan 100 kilometer af!!! Dus ik vertrek 7 uur naar Aalter, en ben goed op tijd. De auto geparkeerd, en een praatje gemaakt met de lopers die in de buurt geparkeerd staan. Nog een paar keer naar de wc, en om 10uur mogen we starten.

We lopen het parcours tegen de klok in. Een groot deel is betonplaten, niet overal even gelijk, dus dat wordt uitkijken voor mij. Hier en daar wat bochten, en wat smalle stukjes, waar later goed rekening gehouden moet worden met de snelle lopers, zodat ik ze niet hinder. Het stuk voor de sporthal is een beetje hellend, en daarna ga je door de sporthal weer terug naar beneden. Daar staat ook de bevoorrading, en zijn de wc’s. (Later blijken de tegels in de sporthal vrij glad te worden door de regen, en omdat mijn hoka’s nauwelijks profiel hebben, moet ik daar ook erg voorzichtig zijn).

Een rondje is ongeveer 1400 meter, dus al snel zitten er een paar rondes op, en kom ik in mijn ritme. Wanneer ik het gemiddelde check zit dat zo rond de 5:25/KM, dus ik besluit dat tempo aan te houden. Al na een paar rondes wordt ik ingehaald door de snelle lopers, die (blijkt later) ruim boven de 85KM uitkomen. Ook Leonie komt regelmatig voorbij, en is bezig om een nieuw record te lopen!!

Het is flink benauwd, en alhoewel ik er meestal weinig last van heb, lopen de zweetstralen van de rand van mijn pet. Goed drinken dus. Wanneer ik rond de 20KM dringend de toilet op moet zoeken, staat er direct een plas met zweet op de grond, en ik besluit de spons te gebruiken en me een paar keer goed nat te maken. Zo vroeg in de wedstrijd begin ik te twijfelen of ik niet gewoon moet stoppen, want het voelt niet goed. Ik stel de beslissing uit, en besluit langzamer te gaan lopen, en dat helpt. Ondertussen vormen zich wat buien, en na ongeveer 3 uur vallen er een paar druppels, en dat helpt ook. Nog niet helemaal gerust op een goede afloop, besluit ik in ieder geval tot de marathon door te gaan. Dat stel ik later bij tot 50KM, en daarna wordt het doel 60KM. Het laatste haf uur probeer ik dat precies uit te kienen, en met wat rekenwerk probeer ik de rest kilometers met zo min mogelijk inspanning te doen, want ik zit er wel een beetje doorheen.

Precies na 6 uur leg ik het stokje met mijn nummer op de grond, zodat men na kan meten waar ik geëindigd ben, zonder dat ik hoef te wachten. Ik loop door naar mijn auto en plof in de stoel….

Ik blijk 32ste geworden te zijn, 5e in de categorie 55+ en in totaal 60,27KM afgelegd te hebben. Niet helemaal wat ik voor ogen had toen ik vanochtend vertrok, maar gezien de omstandigheden toch wel tevreden mee. Conditioneel en mentaal moet er nog flink gesleuteld worden, om 100% fit aan de start te staan voor Winschoten. Het goede nieuws is dat ik nagenoeg geen last van mijn nek/rug/knieën heb gehad, dus hopelijk blijft dat zo, en is hiermee definitief de periode van blessures afgesloten!!

Afgelopen weken niet veel gelopen, maar des temeer gewandeld op de weg naar Rome. Deze keer met het vliegtuig en bagagetransport, wat e.e.a. een stuk gemakkelijker maakte dan vorige etappes, waar we vaak eerst het traject van het eind naar het begin moesten fietsen, daarna wandelen, en daarna de fietsen weer ophalen. Nu hielden we dus wat meer tijd over(dachten we), maar omdat de dag afstanden langer waren bleek dat niet het geval te zijn.

Het waren de volgende 9 etappes, en de langste was 45KM en de kortste 19KM.

Pavia → Miradolo Terme (38 km) → Piacenza (45 km) → Fiorenzuola d’Arda (29 km) → Fidenza (27 km) → Medesano (29 km) → Fornovo di Taro (19 km) → Berceto (34 km) → Pontremoli (31 km) → Aulla (38 km)

De eerste twee etappes waren zwaar vanwege de hitte (>37 graden) en de 3 laatste etappes vanwege de hoogtemeters en de slechte ondergrond. Het dalen en klimmen op losse stenen of gladde stukken vergde nogal wat inspanning, maar gelukkig zijn we er zonder ongelukken vanaf gekomen.

Ik had mijn loopschoenen + outfit in mijn koffer, maar juist op de dag dat ik wilde gaan lopen (de kortste etappe van 19KM) bleken de koffers niet op tijd te arriveren, dus toen maar een terras genomen.

Tja…..en….ondertussen ben ik 60 jaar geworden, dus al flink bejaard. Volgend weekend eens kijken of ik het al merk tijdens de 6 uurs loop 😉

Vrijdag toen ik thuis kwam nog snel 18KM gerend, maar helaas stopte mijn Garmin er na 8KM mee. Voor mijn gevoel ging het wel lekker. Ik gok ergens met 5m30 per KM gemiddeld. Nou deze week rustig aan, zodat ik in ieder geval volgend weekend uitgerust aan de start sta.

Vanaf vrijdag avond heb ik weer standby dienst, dus dat betekend niet te ver van huis wanneer ik ga lopen. Zaterdag ochtend kon ik gelukkig op tijd vertrekken, want de vooruitzichten waren vrij hoge temperaturen.

Gelukkig stond er een beetje wind, en volgens mij was ik al redelijk geacclimatiseerd afgelopen weken, want het was goed te doen. Helaas wel opgestaan met flink wat keelpijn, maar naarmate de kilometers verstreken, merkte ik daar ook minder van.

Onderweg met rust gelaten door de klant, en na ongeveer 3 uurtjes kon ik weer in bad. Later kwam de keelpijn weer flink terug, en voelde me ik een beetje grieperig. Op de nacht van zaterdag op zondag werd ik opgeroepen, en het duurde wel even voordat ik weer terug in bed kon. Mijn Garmin gaf aan dat ik slechts 3 uur geslapen had, dus dat was niet erg bevorderlijk voor de griep klachten. Ik besloot daarom zondag een klein rondje te doen, en de rest van de dag de nodige rust gepakt. Dit heeft geholpen, want vandaag voel ik me een stuk beter. Vanavond nog een paar releases uitvoeren, en proberen tussendoor nog wat kilometers te maken.

Gisteren op tijd uit bed, want ik wilde graag mijn vaderdag kado (“On Cloudsurfer Next” schoenen) uit proberen.

Maaike had zondag nog wat fietsplannen, dus besloot ik een training van ongeveer 3 uur te doen, zodat ik 11u terug zou zijn. Na de wedstrijd van vorige week dus nog even niet te veel kilometers, en achteraf bleek 30K ruim voldoende, want de kilometers voelden vrij zwaar. Dit had denk ik te maken met de wandeling van de dag er voor, en van de korte nachten van afgelopen week.

Omdat mijn vorige schoenen al wat kilometers afgewerkt hadden, en ik na moest denken over een vaderdag kado, leek het me goed om eens een keer iets anders te proberen. Na wat reviews bleek de On Cloud Surfer Next erg geschikt te zijn voor iemand die een betaalbare, stabiele en lichte schoen zoekt die lang mee gaat.

Dus rond 8 uur de deur uit gestapt op mijn nieuwe schoenen, en met een lekker temperatuurtje richting Zundert gelopen. Zoals altijd na een fikse wandeling voelden de spieren nog wat stram aan, maar na een paar kilometer was dat weg. In Zundert was men de braderie voor de aardbeienfeesten aan het opbouwen, en later in Rijsbergen was het dorp afgezet in verband met de wielerronde. De schoenen voelde goed, ze passen perfect, en zijn inderdaad erg licht. Enig minpuntje is dat mijn kuiten tegen het einde een beetje pijn gingen doen, waarschijnlijk omdat ze een nogal stugge zool hebben, maar omdat dit de stabiliteit verbeterd zou dat ook weer zijn voordelen moeten hebben.

Geen last van mijn knieën, en ook weinig last van mijn nek/schouders. Eindelijk weer een beetje volume kunnen trainen laatste weken, dus hopelijk kan ik voor mijn vakantie ook nog een paar flinke weken maken. Mijn schoenen neem ik sowieso mee, dus ik hoop daar af en toe ook nog wat te kunnen trainen.

Na twee wedstrijden die ik vanwege blessures niet kon finishen, besloot ik het wat anders aan te pakken. De lat iets lager, de druk eraf. Gewoon weer meedoen, voelen hoe het gaat, en vooral: finishen. Ik had een 50 km-loop gevonden, niet te ver van huis. Perfect om te ontdekken waar ik sta, én om het weekgemiddelde rustig op te bouwen zonder risico’s.

Zaterdagochtend stapte ik rond half zeven in de auto. Regen. Heel veel regen. En toen ik om tien voor half acht uitstapte in Vught, kwam het nog steeds met bakken uit de lucht. Startnummer opgehaald, nog even luisteren naar de briefing – althans, dat probeerde ik.

Mijn aandacht werd wat afgeleid door bekende gezichten in het deelnemersveld en de schutters die klaarstonden voor het startschot. Voor ik het wist, klonk er een knal, en weg waren we…

Het parcours was grotendeels verhard en volgde de fietsroute van Linie 1629. We maakten ook een uitstapje naar de Moerputtenbrug – een prachtig stuk natuur, met daarin een oude spoorbrug, waar we overheen gingen. De laatste keer dat ik daar liep, was het coronatijd en was het pad vol mensen. Vandaag liep ik er alleen, op de fotograaf na die daar strategisch opgesteld stond. Het was een bijzonder moment.

Natuurlijk had het parcours ook weer wat uitdagingen. Meerdere spoorwegovergangen, drukke wegen met stoplichten, en zelfs een sluis. Dat kost tijd, ja. Maar iedereen moest ermee omgaan. Het hoort erbij. Gelukkig bleef ik gespaard van treinwachttijden, de sluisovergang bleef open, en de regen hield de fietspaden leeg. Daardoor liep het geweldig. Ook de onverharde stukken waren prima te doen.

Omdat mijn vorige 2 wedstrijden rondjes waren, moest ik weer even wennen aan het navigeren met mijn Garmin. Na een paar kilometer liep ik al verkeerd. Gelukkig stonden er precies daar mensen van de organisatie. Ze riepen me terug – ik hoorde het pas vrij laat (mijn gehoor is niet meer wat het geweest is). Omdraaien en weer verder, balend dat de voorsprong die ik op de achtervolgers opgebouwd had weer weg was..

Er waren nog wat kleine twijfelmomenten, zoals bij de ingang naar het pad richting de Moerputtenbrug – een oprit, een bordje ‘Privéterrein’… het leek niet de juiste weg, maar het was hem dus wel.

Het tempo lag voor mijn doen wat aan de hoge kant, maar het voelde goed. Regelmatig heb ik een gelletje genomen, en twee keer heb ik onderweg mijn flesjes bijgevuld bij een verzorgingspost. Rond de 40KM even een flinke dip, en ik had ook last van mijn knie. Gelukkig was dat rond de 43KM weer over, en toen kon het aftellen beginnen. De laatste kilometers zag ik nog een loper aankomen, dus toen had ik weer even wat versneld, en dat ging goed. Ik miste nog even een afslag, en daarna zat hij redelijk kort achter me, maar uiteindelijk bleef ik er nog voor.

Heel tevreden met een 11e positie overall, en een 8ste plaats bij de mannen.3e cat 50 Plus en 1e cat 55+. De eerstvolgende wedstrijd zal in de categorie 60 plus zijn 🙂

Heel blij dat ik weer eens een wedstrijd fatsoenlijk uit heb kunnen lopen. Deze ultra is zeker voor herhaling vatbaar. Heel vlak, op rustige fietspaden, met een perfecte organisatie en gezellige deelnemers!!

Jan was er deze keer niet bij, want hij had in Noorwegen nog een mooie marathon gelopen, was daar eerste mannen 55 plus gelopen!!! Top!

Status van de blessures

De blessure van de knie lijkt dus nog niet 100% weg, maar ik verwacht niet dat het een finish in de weg gaat zitten van de wedstrijden die komen gaan, als het herstel zo blijft gaan zoals het nu gaat.

De problemen met mijn nek nemen ook af, en ik ben afgelopen week nog naar Roosednaal geweest om foto’s te laten nemen. Hierop zijn vernauwingen te zien, en slijtage, wat uiteraard op deze leeftijd geen verassing is. Geen verontrustende dingen dus, en daar ben ik erg blij mee. Ook is het krampachtige gevoel weg gebleven, dus er zit duidelijk vooruitgang in….

Vandaag een herstelloopje gedaan, en dat ging goed. De eerste twee kilometer wel een vervelend gevoel in mijn kuit links, dus heel voorzichtig opgestart om een zweepslag te voorkomen. Nu trainen naar het volgende doel, de 6 uur van Aalter.

Ondertussen ben ik weer goed uitgerust na een weekendje wandelen. We zijn via Egmond aan zee, Groet, Callantsoog aanbeland in Anna Pauwlona in de kop van Noord holland. Afgelopen dagen ook wat nagedacht over de planning voor de rest van het jaar, en de kalender eens goed gecheckt op weekenden wanneer ik geen standby heb, geen vakantie heb, en Maaike een werk weekend heeft. Met deze zoek filters, schiet er helaas niet zo heel veel over in de voorbereiding naar de 100KM van Winschoten.

Ik heb me alvast ingeschreven voor een 50KM a.s. weekend. Start om 8 uur, bij Kasteel Maurick in Vught. De route volgt het fietspad Linie1629

Daarna ga ik mogelijk de 6 uur van Aalter doen op 20 Juli. Op 10 Augustus zou de 70KM van Monschau ook heel mooi aansluiten op de voorbereidingen voor WInschoten, maar Jan gaat waarschijnlijk niet mee, en ik twijfel nog of ik alleen zal gaan(op en neer in 1 dag). Maar het is nog ver weg….

Qua blessures gaat het langzaam de goede kant op. De knie is vrijwel helemaal terug in orde, maar ik vrees dat de pijn in mijn nek maar langzaam af zal nemen. Gelukkig is er wel vooruitgang, en ook na de 60KM geen echte terugval gehad.

Dus al bij al gaat het naar omstandigheden goed, en ik hoop a.s. zaterdag in ieder geval de 50KM goed af te werken, zonder problemen. De weersvooruitzichten zijn redelijk 6mm regen, en 18 graden….

Nog een foto van de wedstrijd van vorige week….

Om te beginnen een dikke pluim voor de organisatie!! Vorig jaar was ik al onder de indruk van de vele vrijwilligers die voor een relatief klein deelnemersveld een hele dag opofferen. Een flink aantal ronde tellers, mensen bij de verzorging, mensen die de route regelmatig contoleren etc. etc. Bekers voor de eerste 3 per categorie, een tent om je om te kleden, aan alles is gedacht. Dit jaar zelfs een primeur met startnummers met chips, zodat de resultaten live gevolgd konden worden. Maar dus ook handmatig tellen, om er zeker van te zijn dat alles klopt! Perfect!!

Ook het parcours zelf ligt me wel. Er zitten 3 klimmetjes in die je gaat voelen, en het blijft opletten op de onverharde stukken vanwege struikelgevaar, maar afgezien daarvan is het gewoon een heel mooi rondje. Die mening zijn meer mensen toegedaan, omdat volgens mij alle hardlopers en hondenbezitters uit de regio het bos in getrokken waren, ondanks de slechte weersvooruitzichten.

Genoeg te beleven dus, en dat zorgt voor de nodige afleiding.

Dan de wedstrijd zelf…. Zoals altijd was ik al ruim voor het startschot aanwezig, en die tijd hebben we benut om een praatje te maken met de ultra collega’s. Het toilet was nog op slot, dus nog even de bossen in, om opgelucht het startschot af te wachten. Dat kwam uiteraard niet, want men verteld zo wel wanneer men kan vertrekken zonder fratsen.

Dus 9 uur vertrokken we, en de eerste kilometers liep ik samen met Alexander en Robert. Beiden ken ik van de Ultrabalaton, dus we hadden gesprekstof genoeg. Na een check op mijn horloge zag ik dat ik wat te hard ging, en beter het voorgenomen tempo van 5:51 / minuut te gaan lopen. Dat bleek nog niet mee te vallen, vanwege de diversiteit van het parcours, en van de groepen hardlopers die in tegengestelde richting een parkrun aan het doen waren.

De eerste 30KM vlogen voorbij, en ik voelde me goed. Maar ja, het afzien moest uiteraard nog gaan beginnen, en zo rond de marathon afstand voelde het al weer wat zwaarder. Ondertussen was het al een paar uur flink aan het regenen, en verschillende lopers waren ondertussen de tent in gegaan om te schuilen. Blij dat ik zonder problemen de marathon afstand was gepasseerd, begon ik wat te rekenen, en op dat moment lag ik nog op een pace voor een 100KM rond de 10 uur. Af en toe voelde ik mijn knie bij de klimmetjes, en op sommige momenten begon mijn nek wat op te spelen, maar veel minder dan ik verwacht had.

Ergens rond de 52KM begonnen wat kleine problemen, vrijwel zeker veroorzaakt door de vermoeidheid. Ik pakte een beker cola, maar in plaats van dat ik deze vermengde met water, werd het een mix met sportdrank (gaat wel vaker iets mis bij mij als de sportdrank transparant is). Toch maar opgedronken, en 10 minuten later even de bossen in. Geen toeval denk ik. Ook de coördinatie was een beetje weg, en ik voelde me vrij slapjes. De kilometer splits werden wat langer, en ik begon ook allerlei andere pijntjes te voelen. Uiteraard allemaal dingen die vrij normaal zijn bij een ultra, maar nog niet zo vroeg. Dus ik besloot er nog een paar ronden aan te plakken, en bij de 60KM te stoppen.

Een DNF is nooit fijn, maar in dit geval heb ik er wel vrede mee. Meer dan in Sittard, want toen waren het vooral mijn knieën die veel te veel pijn deden, en dat is altijd een beetje zorgelijk. Nu dus niet tot het gaatje gegaan, en de schade zal daarom hopelijk ook vrij beperkt blijven. Ik ben vooral benieuwd of ik nog veel last krijg van mijn nek, want dat was vorige keer een paar dagen na Sittard wel flink afzien.

Nou hopelijk eindelijk weer wat volume gaan trainen, want de trend die tot nu toe zichbaar is voor 2025 is vrij teleurstellend:

Vandaag het groene gebied in ieder geval weer een flinke impuls gegeven…

Ik vraag me al weken af of het verstandig is om te starten a.s. zaterdag….

Het vertrouwen in mijn knie en mijn nek is nog niet helemaal goed, dus nog steeds te veel twijfel, en daarom wou ik eigenlijk de zaak af gaan blazen…..Maar ik heb me weer bedacht 🙂 Als alles meezit en de problemen blijven weg, dan zou een mooi resultaat er in kunnen zitten. Ik ga er ook van uit dat de kans op een teleurstelling aanwezig is, en dat zou de zoveelste tegenvaller worden dit jaar. Daarom ga ik de lat heel laag leggen, en er van uit dat ik ergens uit zal stappen en er een goede training van ga maken. Een finish zou geweldig zijn gezien de omstandigheden, dus dat wordt wel het doel, maar geen streeftijd…

Daarna weer vooruitkijken. Mijn eerstkomende doel zal dan dus het NK 100KM in Winschoten worden, en daar zal ik er alles aan gaan doen om binnen de 10u te finishen.

Ondertussen weer terug aan het werk na een weekje vakantie. Nadat ik de teleurstelling van Sittard min of meer verwerkt had, vertrokken we maandag naar Haarlem, om daar het kustpad verder op te pakken. Weer een paar hele mooie etappes gedaan, en gelukkig wat tijd om bij te komen van de stressvolle weken daarvoor.

Helaas nog wel een paar dagen heel veel last van mijn nek gehad, en daarom vanochtend even langs de huisarts geweest. Een echte oorzaak was niet te vinden, maar volgens haar hoefde ik me geen zorgen te maken, en zou het met Fysio en oefeningen op den duur beter moeten gaan. Dus gelijk maar weer een afspraak gemaakt, en ik kan vandaag al terecht….

Afgelopen week dus niet zo heel veel kilometers hardgelopen, maar misschien was dat wel het beste voor mijn knie en nek problemen. Gelukkig niet veel last meer van mijn knie gehad tijdens het wandelen of hardlopen, maar helaas wel vaak er na. Dus nog een beetje in de lappenmand, maar ik kan nog steeds door trainen, en dat is dan weer een meevaller.

De 30KM van gisteren ging vrij moeizaam, en voelde zwaar aan, maar dat kan misschien nog komen door de 60K van de week er voor. Of vanwege de hitte, want ik moet nog acclimatiseren…In ieder geval blij dat ik hem heb kunnen doen zonder al te veel problemen.

Dus geen ideale situatie zo kort voor de 100KM 🙁

Helaas…..na 63KM was het gedaan …

Zaterdag 3 Mei. Een dag waar ik lang naar uitgekeken heb. Eindelijk een wedstrijd die me ligt dacht ik nog, alhoewel ik nogal wat twijfels had over een goed verloop na de slechte voorbereidingen en de nodige blessures.

Maar…. ik voelde me goed de laatste paar dagen, en had er heel erg veel zin in, en vooral dat laatste is natuurlijk erg belangrijk bij een dergelijke uitdaging. Dus zaterdag op tijd naar SIttard, en ondanks de vroege aankomst (anderhalf uur voor de start) bleek een goed plaatsje voor mijn auto er niet meer in te zitten. Na een discussie over mijn tafeltje, mocht uiteindelijk gelukkig e.e.a. achter mijn auto geplaatst worden zoals ook andere jaren het geval is.

Zodra alles in stelling was gebracht, mijn startnummer opgehaald, en al wat bekende gezichten gezien. Altijd leuk, even snel wat handjes schudden en een praatje maken met de collega ultralopers. Helaas begon het flink te regenen, en volgens buienradar zou dat nog een tijdje aanhouden. Uiteraard beter dan maar gelijk in het begin van de wedstrijd, dan later, maar toch een vervelende start.

Dus 16:00u mochten we vertrekken, en al snel kwam ik in mijn ritme. Ik had me voorgenomen om 5m50 gemiddeld te gaan lopen, en hoopte op die manier eigenlijk de 100KM in c.a. 10 uur af te werken. Mijn hartslag was voor mijn doen erg laag, en het tempo iets hoger, en het voelde heel goed.

Iedere 10KM een gelletje, en af en toe een flesje zelfgemaakte sportdrank, en vanaf de 10KM ook af en toe een boterham met jam of pasta. Na zo’n twee en half uur stopte de regen, en leek het een geweldige wedstrijd te worden. Ik bleef ongeveer op positie 32 te hangen, en wist dat wanneer ik in dit tempo door zou kunnen gaan na zo’n 10 uur flink zou gaan stijgen in het klassement. Helaas liep het anders….

Ronde de 40KM besloot ik het tempo wat omlaag bij te stellen naar ongeveer 6m/km, met het doel zo vlak mogelijk de volgende 60KM te lopen. Bij de 42KM even wat langer pauze genomen om mijn regenjas om te wisselen voor een droge jas, en wat te eten. Daarna rond de 50KM even de dixie in. Helaas begon ik een beetje last van mijn knie te krijgen, vooral op de stukken waar je omhoog of omlaag gaat. Die stukken dus vanaf toen wandelend gedaan, totdat op een gegeven moment de pijn bleef. Daarna een paar ronde’s praktisch helemaal gewandeld, en het werd niet beter dus het besef kwam al vrij snel dat het op een flinke teleurstelling uit zou draaien. Dus bij de 64KM ongeveer mijn chip ingeleverd, en gelukkig mocht ik met mijn auto van het terrein af. Rillend van de kou met de kachel vol aan terug naar huis.

Balen….maar weer vooruitkijken. Jan gaat zo starten op de 6 uur, en hopelijk voor hem wel een mooie wedstrijd!! De bedoeling was samen deze laatste uren te lopen, maar helaas mocht het niet zo zijn.

Update 5 Mei: Jan heeft het geweldig gedaan!! Met 76!!!! KM een knappe tweede plaats in een heel sterk deelnemersveld. Petje af!!!

.Nog een paar dagen en dan is het zo ver. De NK 24u van Sittard.

Na lang twijfelen, heb ik toch vorige week besloten te gaan starten op de 24 uur. Alhoewel je niet aan een dergelijke wedstrijd moet beginnen als je niet 100% fit bent, zijn de klachten momenteel niet heel ernstig, en tijdens de laatste trainingen nauwelijks merkbaar. Het is alleen de vraag hoe het zich ontwikkeld tijdens de 24u.

Voor de nek klachten probeer ik nog een afspraak te maken bij de fysio. De knieën geven ook weinig klachten meer, dus de ontstekingen lijken voorbij, en ik vermoed geen blijvende schade. Buiten deze problemen hoop ik dat deze week alles goed blijft gaan bij de klant, want ik heb stand-by dienst, en hoop in ieder geval wel min of meer uitgerust aan de start te verschijnen. Jan gaat waarschijnlijk starten bij de 6 uurs wedstrijd, dus dat zou heel mooi zijn, en voor de nodige afwisseling zorgen in het laatste stuk van de wedstrijd.

Het trainen gaat lekker, en ik heb een aantal weken geleden besloten om te investeren in een stryd powermeter. Ik had al wat boeken gelezen over lopen met een powermeter, maar een poging om dat met de powermeter van Garmin zelf te doen had ik al vrij snel opgegeven. Een boek waar men uitgaat van de mogelijkheden van Stryd was de aanleiding om eens te kijken of het werkelijk verschil uitmaakt, en ik moet zeggen dat ik voorlopig erg enthousiast ben.

Eerst de nadelen, want vooral die hebben me tot een paar weken terug er van weerhouden de investering te doen:
– Vrij prijzig (een powermeter kost c.a. 260 Euro, en het is ook aan te raden een lidmaatschap op het stryd powercenter af te sluiten van c.a. 100 euro per jaar, maar er bestaat een voordeliger optie stryd + 6 maanden ldmaatschap)
– Voorlopig alleen schema’s tot de marathon afstand, dus niet voor bijv. een 100KM
– De powermeter gaar maximaal 20 uur mee

Nou is dat laatste argument geen probleem omdat voor mij de ultra’s langer dan 20u heel zelden voorkomen, en na 20 uur ik al lang in de overlevingsmodus zit en niet meer op vermogen loop.

Waarom heb ik hem dan aangeschaft? De belangrijkste redenen zijn dat als ik de literatuur moet geloven het nieuwe PR’s op zou moeten leveren, en dat het een heel relaxte manier is om veel meer diversiteit aan de trainingen toe te voegen. Je selecteert een training, en deze verschijnt in je Garmin, en loodst je zo door de training heen. De grenswaardes worden automatisch bijgesteld naarmate je critical power toe of afneemt. Ik kan dus c.a. 12 weken voor een marathon een schema selecteren, en dan worden dagelijks de trainingen gepland, en is de progressie te volgen in het powercenter.

Op die manier heb ik al een paar trainingen geprobeerd, en dat is gewoon heel erg leuk om te doen.

Voorlopig een paar weken vooral data verzamelen, want een echte test kan ik pas doen een paar weken na een wedstijd als ik voldoende uitgerust ben. Vanavond een webinar, over de stryd, dus ben benieuwd of ik daar nog wat van op steek….

Het paasweekend zit er weer op. Omdat de zwelling aan mijn linkse knie maar langzaam minder werd, en alles vrij pijnlijk bleef, had ik besloten om nog een paar dagen te wachten voordat ik de hardloopschoenen weer aan trok.

Zaterdag gelukkig wel een mooie wandeling kunnen doen, en dat voelde goed, totdat ik na zo’n 15KM flink last van mijn nek kreeg. Dit werd steeds erger, en in de avond was het zelfs zo erg dat ik nauwelijks mijn hoofd nog kon bewegen. Slapen ging praktisch niet, maar gelukkig was er de andere dag (eerste paasdag) een beetje vooruitgang, en besloten we die middag nog een wandeling te doen. Niet te ver, want ik moest op tijd terug thuis zijn in verband met standby dienst.

Het voelde wel wat beter, maar nog steeds vrij zorgwekkend, omdat er af en toe flinke pijnscheuten door mijn nek gingen, en ik begon me serieus zorgen te maken. Gelukkig die nacht beter geslapen, en toen ik opstond was de pijn in min nek een heel stuk minder, dus het ging duidelijk de goede kant op. Omdat de wonden op mijn knieën ondertussen ook dicht waren, en mijn linkse knie ongeveer weer even dik als de rechtse besloot ik een stukje hard te lopen.

De eerste kilometer was alles nog wel erg gevoelig, maar daarna liep het lekker, en al vrij snel durfde ik weer wat snelheid te maken. Ook dat ging goed, dus iedere kilometer wat versneld, maar toch besloten het bij 5KM te houden en af te wachten wat de reactie van mijn lichaam was….

Vandaag een beetje pijnlijke knie, en nog een vrij stijve nek, maar beiden vallen gelukkig mee, dus vanavond weer iets langer proberen. Heel blij dat ik weer bezig ben, na bijna een hele week er uit te hebben gelegen.

Helaas is de kans dat ik ga starten in Sittard wel een heel stuk afgenomen. Als ik eind deze week pijnvrij ben, dan overweeg ik nog om te gaan starten, en bij problemen misschien alleen voor een 100KM te gaan. Als ik niet pijnvrij ben meld ik me af…….

Het nagenieten van de marathon was helaas van korte duur….Toen ik dinsdag mijn herstel loopje deed, struikelde ik net voor het einde. Deze keer een laag stoeprandje over het hoofd gezien, en met 10KM/u op het trottoir geland. Zoals vorige keer ook deze keer weer op beide knieën geland, en aan de schaafwonden op mijn elle bogen en handen te zien ook de kracht wat opgevangen met mijn armen.

Kon ik vorige keer nog gelijk opstaan en doorlopen….deze keer duurde het even voordat ik weer helemaal recht stond. Het zag er ook wat zorgwekkender uit, maar dat komt uiteraard omdat ik vorige keer een lange broek aan had, en dus later pas de schade zag. Ik heb even de balans opgemaakt voor 2025, en tot nu toe:

• Het jaar begon met flinke rugpijn
• Daarna griep
• Daarna gestruikeld
• Daarna spit
• nu dus weer gestruikeld

Dus kan ik wel concluderen dat 2025 (het jaar dat ik 60 wordt) een ontzettend vervelende start heeft. Daarbij opgeteld de slechte loting voor de Spartathlon is het wel een beetje om moedeloos van te worden. Maar zoals altijd probeer ik zaken te relativeren, en wanneer ik alles in het juiste perspectief plaats moet ik uiteraard al lang blij zijn dat ik op deze leeftijd nog steeds aan het sporten ben….

Niet zeuren dus, en gewoon weer vooruitkijken. Nou wordt ik natuurlijk ook niet blij van de korte tijd die er nog rest tussen nu en de eerstvolgende uitdaging, de 24u van Sittard, die over twee weken al gepland staat.

Maaike heeft gisteren speciale gaasjes gehaald, en grotere pleisters, zodat ik minder last van de wonden zelf heb, en het kloppende gevoel neemt gelukkig al wat af. Ook de zwelling op mijn linkse knie is al iets minder, en twijfel een beetje of ik al eens heel voorzichtig een stukje op de loopband moet doen, of beter afwacht en zaterdag eerst een flinke wandeling met Maaike.

Bijkomend effect is dat ik al 3 nachten nagenoeg niet geslapen heb, omdat iedere keer als ik draai mijn knieën of ellebogen pijn doen, dus hopelijk wel de nodige rust tijdens het paasweekend. Helaas wel standby zijn op vrijdag avond, en zondag en maandag voor de klant vanwege een hele belangrijke release. Ook volgende weekend standby, want mijn normale wacht dienst begint volgende vrijdag. Al bij al geen beste voorbereiding, maar het zal niet de eerste keer zijn dat ik goed presteer ondanks wat tegenslagen….

Na de 65KM van Walcheren zijn we op zoek gegaan naar een wedstrijd die nog in te plannen was ergens voor de 24u van Sittard. De marathon van Zeeuws Vlaanderen leek een hele leuke, maar die zat helaas al vol. Toen bleek dat Enschede (tevens de oudste marathon van Nederland) nog inschrijvingen aan nam, zijn we voor die marathon gegaan.

Vanwege de recente blessures, en naderende doelen was het plan om zeker niet tot het gaatje te gaan, en er een goede training van te maken, en tegelijk eens te kijken waar we ergens staan qua belastbaarheid.

Zondag dus op tijd de auto in voor een flinke rit naar Enschede, die zonder al te veel oponthoud verliep. We vonden een parkeerplaats dicht bij de startnummer uitgave, die voorzien was van een laadpaal, dus ook dat was weer een zorg minder. Na het ophalen van het startnummer (een vrij ingewikkeld proces, omdat je eerst een marathon app moet hebben, om vervolgens daarin te zoeken welk nummer je hebt, en dan krijg je het startnummer). Daarna kwam de volgende uitdaging, de spullen (twee tassen) in een te klein kluisje zien te proppen, maar ook dat lukte gelukkig. Daarna de toiletbezoeken en het wachten op het startschot.

Rond 10u2 ging het hek open (geen startschot gehoord, dus besloten we maar met de meute mee te lopen), en een paar honderd meter later liepen we onder de startboog door, en was de wedstrijd officieel voor ons begonnen. De eerste 4 kilometers weer het gebruikelijke slalommen om in je ritme te blijven, of ruimte maken voor de lopers die heel snel starten. Daarna kwam weer wat meer ruimte, en dan krijg je ook wat meer plezier in zo’n drukke marathon.

Het tempo varieerde hierdoor in het begin nogal, en bij het 5KM punt zag ik dat ik een paar seconden onder de 5min/km zat, dus het tempo voor een 3u30. Al vrij snel waren we de stad uit, en liepen we door een heel mooi gebied. Sommige stukken kwamen bekend voor, waarschijnlijk stukken van het Pieterpad. Ik kon het tempo goed vasthouden, tot ongeveer het halve marathon punt. Daar kwam ik even in een dip, en werd ik ingehaald door de pacers van 3:30. Ik besloot aan te haken, maar bij de waterpost moest ik lossen om een gelletje te pakken en een paar bekers water te nemen.

Dus al vrij snel werd me duidelijk dat 3:30 ook deze keer niet ging lukken, en ging ik voor plan B, en dat was proberen voor de pacers van 3u45 te blijven. Dan veranderd er heel veel natuurlijk, want de druk om onder de 5M/KM te lopen vervalt en dan loop je een heel stuk meer ontspannen. Rond de 25KM nam ik een paar bekers sportdrank (ik dacht dat het water was, omdat het kleurloos was), maar die viel niet zo goed. Mijn darmen begonnen een beetje vervelend te doen, en op een stuk waar heel veel publiek stond, leek het er even op dat ik het niet meer op kon houden, maar gelukkig was dat maar van vrij korte duur. Daarna werd het iedere km zwaarder, maar ook dat kwam niet als een verassing. Rond de 35KM nog steeds geen last van mijn knie, en wat me ook verbaasde was dat de pijn die ik normaal in mijn rug aan de linkerkant ervaar ook weg bleef.

Af en toe kwam de zon er flink door, en ik gok dat de temperatuur dan boven de 20 graden uit kwam, maar dit werd afgewisseld door stukken waar een briesje weer voor wat verkoeling zorgde. Rond de 40KM nog een leuk stuk door de binnenstad, waar het heel druk en erg gezellig was. Ruim voor de finishbogen gaf mijn Garmin aan dat ik er al was, maar dat komt door het lange aanloopstuk voor de start.

Uiteindelijk gefinished met een netto tijd van 3u46:51. Geen supertijd, maar dik tevreden mee, want heel blijven was het belangrijkste doel, en dat is gelukt!! Ongeveer 2/3 van het veld achter me gelaten, terwijl de meesten een stuk jonger zijn.

Jan had het helemaal goed gedaan, want die was tweede met een geweldige tijd van 3u9!! Hij was zelfs sneller dan de Nr. 1 in zijn categorie, maar omdat hij verder achterin stond is men van de bruto tijd uitgegaan.

Weer een mooie dag, en allebei dik tevreden!!

Een volgende marathon zal ik (als ik blessure vrij ben) wat serieuzer aan gaan pakken, en in ieder geval de nodige variatie en snelheid gaan trainen. Als ik de km splits wat sneller krijg, en het wat langer volhoud moet een veel betere tijd er in zitten. En hopelijk wat meer kracht in mijn linkerbeen, want dat blijft vervelend.

Afgelopen week heb ik rustig aan gedaan, om mijn lichaam de kans te geven wat te herstellen. Kwam op zich goed uit, omdat we een weekendje Breskens gepland hadden, samen met Wilma en Ad.

Uiteindelijk is het toch nog een vrij actief weekendje geworden, met op Zaterdag een fietstocht van c.a. 60KM en Zondag een wandeling van ongeveer 15KM.
Het weer zat gelukkig mee, want volop zon en weinig wind.

Ook aankomende week staan niet te veel kilometers op de planning, omdat zondag de marathon van Enschede is. Heel benieuwd wat voor tijd het daar gaat worden, omdat ik nog steeds niet 100% fit ben, en ook pas sinds anderhalve maand weer normale trainingsvolumes afgewerkt heb. Heel blijven is belangrijk, dus ik zal zeker niet tot de max gaan, want daarmee zou ik de 24u van Sittard in gevaar brengen…

Volgens Runalyze ben ik qua fitness nog niet op het niveau van April 2023, de periode net voor de Ultrabalaton. Hopelijk gaat het me wel lukken om die trend nog wat verder omhoog te krijgen voor het weekend van 3 Mei….