Afgelopen week ontving ik de mail met informatie over de 120 van Texel.
Dit jaar doen er een recordaantal deelnemers mee (43) en zoals verwacht hebben de meesten de afgelopen jaren flink wat prestaties neergezet. Uiteraard vallen er altijd nog wat lopers af door blessures, maar het ziet ernaar uit dat het drukker wordt dan anders. Voor mij is dat eigenlijk gunstig.

De kans is groot dat er meerdere lopers zijn die een tempo rond de zes minuten per kilometer aanhouden. Dat kan helpen bij het navigeren, zeker op lastige stukken. Normaal gesproken staat de route netjes in mijn horloge, maar vooral op het strand blijft het goed opletten…

Mijn startnummer is inmiddels binnen en qua training lig ik nog steeds keurig op schema. Deze week heb ik mijn kilometers gehaald. In eerste instantie leek dat geen probleem, omdat het een soort relatieve rustweek was, maar uiteindelijk bleek hij toch zwaarder dan verwacht.

De belangrijkste oorzaak was de stand-by dienst. Die deed geen goed aan mijn nachtrust en zorgde ook voor extra stress. Gelukkig kon ik mijn trainingen wel steeds op tijd starten, zodat ik terug was voordat mijn telefoon werd overgezet om 17:30.

Daarnaast voelde ik me al een paar dagen wisselend misselijk. Het leek alsof er een virusje in mijn lichaam zat, mede omdat ik een paar keer flink zwetend wakker werd ’s nachts. De trainingen die normaal gesproken het prettigst zouden moeten zijn (vrijdag en zaterdag) voelden juist opvallend zwaar.

Zaterdag was het zelfs zo pittig dat ik bij 10 kilometer — ondanks het lage tempo — serieus overwoog om de kortste weg terug naar huis te nemen. Die ochtend had ik gewerkt, wat op zich boven verwachting goed ging, en ik was snel klaar. Maar tijdens het lopen liep het gewoon niet lekker. Na een paar plaspauzes en een grote boodschap ging het iets beter, maar verre van comfortabel.

Toch besloot ik telkens nog een paar kilometer extra te doen. Op een gegeven moment rekende ik de route zo uit dat ik rond de 20 kilometer in Zundert uitkwam, met daarna nog minimaal zo’n 10 kilometer te gaan voordat ik thuis zou zijn. Uiteindelijk heb ik er toch 32 kilometer uit weten te persen, maar het ging zeker niet vanzelf deze keer.

De week afgesloten met ongeveer 100 kilometer.

Nu komen de echt zware weken eraan… hopelijk gaan die beter.
In ieder geval zit de stand-by dienst en het werkweekend er dan op, dus dat scheelt alvast.

De derde trainingsweek zit er alweer op.
126,8 kilometer in 12 uur en 18 minuten. Als ik het zo opschrijf zijn het toch flink wat uren buiten.
Alle trainingen deze week exact volgens schema afgewerkt. Gewoon gedaan wat er stond, niet meer, niet minder.

Maandag begon met een paar snelle intervallen van 2 en 1 kilometer.
Even het lichaam wakker schudden, en het voelde goed om weer wat snelheid in de benen te hebben.

Dinsdag stond in het teken van herstel, al had ik nog wat last van de wreef van mijn voet.
Waarschijnlijk mijn eigen schuld; mijn veters iets te strak getrokken. Soms zit de fout in iets kleins.

Woensdag 20 kilometer.
Iets voor 17:55 uur vertrokken zodat ik rond half zeven ongeveer 6 kilometer rustig had afgewerkt voordat Jan aansloot voor de resterende 14 kilometer.
Het tempo ging omhoog, maar het voelde goed.

Donderdag opnieuw 20 kilometer, dit keer vrijwel volledig onverhard door de Rucphense bossen.

Zaterdag stond de lange duurloop op het programma: ergens tussen de 24 en 50 kilometer.
De standby-week was begonnen, dus eerst nog wat werk afronden voor een klant.
In overleg kon ik de oorspronkelijke planning gelukkig aanpassen en rond half tien vertrekken.

De eerste kilometers voelden zwaar.
De combinatie van de trainingsbelasting van de afgelopen week en de standby-stress zat duidelijk nog in mijn lijf.
Maar zodra ik het bos in liep, viel er iets van me af. Alsof het lichaam even moest wennen, maar daarna zijn ritme weer vond.

Het blijft spannend om tijdens een wachtweek te lopen.
Binnen twintig minuten online moeten kunnen zijn betekent dat ik niet te ver van huis kan.
Maximaal 5 kilometer, al weet ik eigenlijk dat 4 kilometer realistischer is. En zelfs dan moet ik flink doorlopen als er iets gebeurt.

Ik koos ervoor om de gele route drie keer te lopen.
Dat blijft een kleine gok, want op het verste punt is de kortste weg terug toch net wat langer.
Maar soms moet je vertrouwen hebben. Gelukkig bleef het rustig.

Een belangrijk doel van deze training was de voeding testen.
Rond de 30 kilometer begon mijn hartslag langzaam op te lopen bij hetzelfde tempo.
Dat voelde niet als vermoeidheid in de benen, maar eerder als iets wat van binnenuit kwam.
Te weinig koolhydraten? Te weinig drinken? Waarschijnlijk allebei.

Mijn flesjes vulde ik pas bij 40 kilometer bij.
Ongeveer één liter op 40 kilometer is voor mij gewoon te weinig. Dat weet ik nu zeker.
Ook één Maurten 160 gel per uur voelt aan de krappe kant.
Voor Texel moet dat anders. Ieder half uur iets nemen. Meer drinken. Daar ligt nog winst.

Afgezien daarvan liep het eigenlijk gewoon lekker.
Koud weer, stevige wind, en halverwege brak de zon steeds vaker door.
Dat soort momenten maakten ook deze lange duurloop weer leuk.

Rond kilometer 48 kwam er nog een gedachte voorbij: op Texel moet ik dan nog zo’n 70 kilometer verder… en dan heb ik nog niet eens één ronde compleet.

De training van afgelopen week, en planning voor volgende week: W4 – 100 km | Relatieve herstelweek

Helaas staan er ook dat weekend nogal wat werkzaamheden op de planning.
Ik hoop dat ik zaterdag ergens tijd kan vinden om de geplande 35KM te lopen..

Het plan in Texel: Gecontroleerd lopen op Hartslag

Blauw = tempo
Grijs = hartslag

De grafiek van de afgelopen zaterdag (50K) en dan zie ik

• tempo start iets rustiger
• HR klimt geleidelijk omhoog
• Geen abrupte sprong naar 145 in de eerste minuten
• Mooie geleidelijke opbouw

Ik kom vrij snel in een “steady-zone” terecht — rond 142–145 bpm — en blijf daar hangen. Dat is denk ik perfect voor 50 km, maar voor mij te hoog voor 120 km.

Het plan wordt dus:
🔻 5–8 bpm lager in het eerste uur
🔻 ±10–15 sec/km langzamer in de eerste 60 km

Dus concreet niet boven de 6M10/KM en niet boven de 140BPM hartslag.

Qua voeding: Ieder half uur een gel 100, en ieder heel uur een gel 160, en de tweede ronde af en toe cola en nog even checken wat nog meer te krijgen is.

De tweede week van de specifieke voorbereiding voor Texel is afgerond.
Maandag begon niet helemaal volgens plan: ik had niet op het schema gekeken, omdat ik dacht dat er 16 kilometer op de planning stond. Dat bleken er 18 te zijn. Geen ideale start van de week dus. Gelukkig heb ik de rest van de trainingen wel gewoon kunnen afwerken.

Donderdag stond diezelfde 18 kilometer opnieuw op het programma, die ik grotendeels door de Rucphense bossen heb gelopen. Voor de lange duurloop koos ik bewust voor de langste optie.

Ik ging niet extreem vroeg op pad — rond half acht — en al vrij snel werd het licht genoeg om mijn lampjes uit te doen. Overal hing mist boven het land en de zonsopgang was prachtig om hardlopend mee te maken. De temperatuur was perfect en er stond nauwelijks wind: ideale omstandigheden.

Het doel was opnieuw om zoveel mogelijk onverhard te lopen, dus nam ik weer de route richting de Pannenhoef. Deze keer waren de houthakkers met hun kettingzagen nog niet wakker, wat zorgde voor een heerlijke rust onderweg. Daarna ging het via de Moerse Bossen richting de Rucphense Heide. In Schijf heb ik onderweg even mijn flesjes bijgevuld.

Na een stuk van de nieuwe Groene Route zocht ik bewust de brede paden met los zand op. Daarmee wilde ik enigszins de zware omstandigheden van het Texelse strand en de duinen nabootsen. Mijn hartslag lag aanvankelijk rond de 134 gemiddeld, maar liep al vrij snel op richting de 150 slagen per minuut. De kilometerteller stond ondertussen rond de 35 kilometer, waardoor ik besloot door te lopen tot 45 kilometer.

Voor volgende week staat er nog een zwaardere trainingsweek gepland. Hopelijk is die goed te combineren met de stand-by dienst bij de klant.

De domper van vorige week had ik verrassend snel verwerkt.
Een dag later ben ik eens goed gaan zitten om een schema te maken, zodat ik zo goed mogelijk aan de start van Texel kan verschijnen.

Er is vrij weinig materiaal beschikbaar als het om trainingsschema’s gaat, en dat komt vooral omdat ultralopen heel persoonlijk is. Een schema moet echt op de loper zelf worden afgestemd. Wat voor de één werkt, kan voor de ander juist averechts uitpakken.

Dus: boeken erbij gepakt, het internet afgestruind en uiteindelijk — via ChatGPT — alles in een Excel-sheet gegoten. Daarna nog wat geschoven, zodat de rustige herstelloopjes op dinsdagen vallen, wanneer ik op en neer naar Brussel moet. De rustdagen heb ik op zondag gepland, omdat Maaike dan vaak andere plannen heeft.

Het schema ziet er voorlopig zo uit:

• W1 – 95–100 km | Instappen op hoger volume
• W2 – 105 km | Eerste lange prikkel
• W3 – 115 km | Eerste 45–50 km
• W4 – 100 km | Relatieve herstelweek
• W5 – 125 km | Back-to-back
• W6 – 135–140 km | Piekweek 1
• W7 – 130–135 km | Piekweek 2
• W8 – 85–90 km | Taperweek 1
• W9 – 40–45 km | Raceweek

Het zal een uitdaging worden, want er vallen nog wat feestjes, een standby-dienst, een musical, enzovoort in deze periode. Maar de motivatie is er, en dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Deze week is het in ieder geval gelukt en ben ik uitgekomen op 105 km.

Hierboven week 1 (die ik heb afgewerkt) en week 2 voor a.s. week.

De duurloop van vandaag had ik gepland tussen de minimaal 30 en maximaal 42 km, en uiteindelijk heb ik er 36 km van gemaakt. Dat is het fijne van een min/max-planning: loop je daar netjes tussenin, dan voelt het alsnog als een geslaagde training.

Het was heerlijk om weer eens door de Pannenhoef, de Moerse Bossen en de Rucphense Heide te lopen. Ook nog een flink stuk los zand mee kunnen pakken, dus daar wil ik de komende tijd vaker naartoe.

Daarnaast heb ik flink zitten nadenken over de planning na Texel, nu zeker is dat ik geen Spartathlon ga doen.

Voorlopig ziet dat er zo uit:

• 29 maart 2026 – 120 van Texel (120 km)
• 9–10 mei 2026 – 24 uur van Sittard
• 6 Juni 2926 – Linie Ultra (50KM)
• 27 juni 2026 – 6 uur Haarlemmermeer
• september 2026 – Run Winschoten (100 km)

Aan Sittard heb ik hele goede herinneringen. Dat is de wedstrijd waar ik ooit voor het eerst verder dan 100 mile liep.
Maar… ik heb daar ook nog iets recht te zetten, want de laatste twee keer eindigden in een DNF.

Misschien volgende keer mijn auto ergens op het parcours parkeren, zodat ik er écht niet onderuit kan. En gewoon 24 uur blijven doorlopen — dat lijkt me de beste optie.