Afgelopen weekend stond in het teken van mijn ultraloop op Texel.
Helaas eindigde het avontuur in een DNF na 61 kilometer.

Vrijdagmiddag rond half één haalden we Jan en Marian op.
Ongeveer tweeënhalf uur later reden we de veerboot af in Texel.
Na aankomst installeerden we ons in het huisje.
De kleine mankementen werden gelukkig snel opgelost door de technische dienst, waarna we de dag afsloten met een heerlijke maaltijd.

Op zaterdag namen we samen met de dames nog wat belangrijke punten door en verkenden we een deel van het parcours.
Na een flinke pastamaaltijd besloot ik op tijd naar bed te gaan.
De wekker stond namelijk al op een paar minuten voor twee – want de klok werd die nacht verzet van twee naar drie.

Zondag – raceday
Marian en Maaike brachten ons naar de start, waar we al snel veel bekenden tegenkwamen.
De temperatuur was nog prima, het was droog en de wind leek mee te vallen: goede omstandigheden dus.

Om 04:35 uur mochten we eindelijk vertrekken.
Zoals altijd valt er dan meteen een stukje spanning van je af.
De eerste kilometers voelden echter verrassend zwaar.
Ondanks een rustige trainingsweek en een paar extra rustdagen kwam ik moeilijk in mijn ritme. Mijn tempo lag rond de 5:50/km, precies volgens plan, maar het voelde sneller en zwaarder.

Ik begon in een groepje, maar besloot al snel mijn eigen tempo te lopen, zonder rekening te hoeven houden met fietsers. Helaas hield niet iedere fietser rekening met mij, maar dat hoort er vaak een beetje bij.

Ondanks de kou had ik het erg warm; het zweet liep van mijn gezicht.
Ook mijn maag speelde op, en omdat je grotendeels over een dijk loopt, is een sanitaire stop niet ideaal. Bij de eerste verzorgingspost stond een dixie, maar die was helaas bezet.
Dan maar improviseren naast het gemaal. Dat luchtte letterlijk en figuurlijk op, en ik kon weer verder richting de vuurtoren.

Bij de vuurtoren gingen we voor het eerst het strand op.
Toen ik er weer af kwam, was ik behoorlijk buiten adem.
Zwaarder dan verwacht, ondanks dat het zand nog redelijk goed beloopbaar was.
Even rustig een gelletje genomen en wat gedronken, en daarna weer verder.
Mijn buik bleef echter onrustig, dus niet veel later moest ik opnieuw stoppen.

Daarna begon het gelukkig beter te lopen.
De mooie stukken van het parcours – zoals de Slufter – maakten het een stuk aangenamer.
Ook de tweede strandpassage viel mee, omdat het zand er goed bij lag.
De wind bleef nog rustig, wat een meevaller was. Alleen de afstand… die leek eindeloos.

Eenmaal van het strand af moest ik na ongeveer een kilometer opnieuw stoppen.
Tijdens het hurken schoot er ook een flinke pijn in mijn rug.
Toch begon ik ondertussen alweer te rekenen en voorzichtig te geloven in een mogelijke finish. Tot halverwege de derde strandpassage.
Een blaar op mijn teen, pijn in mijn lies (die zich normaal pas een dag later aandient), rugpijn en klachten aan mijn linkerenkel maakten het lopen steeds zwaarder.
Maar het grootste probleem was dat mijn energie volledig weg was.

Mijn voedingsplan was volledig mislukt.
Het plan was om elke dertig minuten een gel te nemen, maar dat lukte niet.
Door de kou waren ze veranderd in een soort kauwgom.
In totaal kreeg ik er slechts vier weg in 60 kilometer, met daarnaast ongeveer 1,2 liter water. Achteraf gezien een flinke fout.

Ik volgde exact de paarse lijn op mijn Garmin, en ploeterde een kilometer door het losse duinzand, maar besloot toen weer richting de kustlijn te gaan.
Daar bleek ik nog flink wat kilometers over het strand te moeten voordat ik eraf kon.
Op dat moment stapelde alles zich op: fysiek, mentaal en qua omstandigheden.
Ik wist dat ik in deze staat geen volledige ronde meer zou kunnen uitlopen. Doorlopen had weinig zin, dus besloot ik eruit te stappen.

Helaas was Jan op hetzelfde punt ook uitgestapt, door problemen met de heup. Hopelijk is die vervelende blessure snel verleden tijd!!

Balen, natuurlijk dat ik gestopt ben. Maar ook geen complete verrassing.
Het is een extreem zware wedstrijd en de kans op een finish was voor mij sowieso klein.
Je weet het pas zeker als je het probeert – en ik ben vooral dankbaar dat ik deze kans heb gekregen. Het verdriet heb ik vervolgens maar verzacht met een paar Skuumkoppe en Texelaars, en we hebben er alsnog een mooie zondag en maandag van gemaakt.

Nu niet te lang blijven hangen in de teleurstelling, maar vooruitkijken. Op naar de 24 uur van Sittard – een wedstrijd waar de lat een stuk lager ligt.
Want daar geldt: na één ronde heb je al een finish, mocht je dan al willen stopppen 😉

De eerste relatieve rustweek zit erop.

In totaal liep ik ongeveer 78 kilometer, aangevuld met wat wandelkilometers. Toch voelden de trainingen deze week verrassend zwaar aan. Des te fijner dat de taperweken nu echt begonnen zijn — tijd om het lichaam wat meer rust te geven en energie op te bouwen richting de wedstrijd.

Alsof dat nog niet genoeg is, is het op werk momenteel ook behoorlijk druk. Een collega vertrekt en zijn taken worden zo snel mogelijk aan mij overgedragen. In combinatie met mijn lopende projecten is dat best een puzzel. Belangrijk voor mijn toekomst bij de klant, maar het brengt ook extra stress met zich mee — en helaas ook wat slechtere nachten. Precies wat je níet wilt in deze fase van je voorbereiding.

Vrijdag heb ik daarom mijn geplande rustige duurloop ingeruild voor een wandeling van 9 kilometer. Soms is luisteren naar je lichaam gewoon de beste training die je kunt doen.

Laatste lange duurloop

Zaterdag ging ik rond 8 uur op pad voor de laatste lange duurloop uit mijn schema. Altijd een bijzonder moment in een voorbereiding.

Ik twijfelde nog even: ga ik, net als vorige week, voor veilig en vlak asfalt in een rustig tempo, of kies ik toch voor onverhard terrein? Uiteindelijk werd het mijn vertrouwde rondje Pannenhoef, aangevuld met wat kilometers door de Buissche Heide.

Toen ik vertrok had ik nog geen strak plan qua afstand. Eerst maar eens beginnen en onderweg beslissen wat verstandig was. En het viel gelukkig alles mee.

Al vrij snel vond ik een lekker tempo. Geen last van mijn rug en ook het krachtverlies in mijn linkerbeen leek mee te vallen. Achteraf zag ik dat mijn ground contact balance wat scheef was (46-53), maar tijdens het lopen heb ik daar weinig van gemerkt.

Het tempo lag iets hoger dan gepland, maar omdat deze lange duurloop korter was dan eerdere weken, voelde dat acceptabel.

Volgens schema stond er minimaal 28 en maximaal 32 kilometer op het programma. Maar omdat ik me de laatste weken wat vermoeid voel, heb ik het bewust bij 27 kilometer gehouden. Soms is minder echt meer — zeker in de taperfase, waarin herstel belangrijker wordt dan trainingsprikkels.

Actieve rust

Zondag stond in het teken van rust — al werd dat een actieve variant. Maaike wilde graag wandelen, dus maakten we er samen een mooie tocht van 23 kilometer van. Ideaal om in beweging te blijven zonder extra belasting van hardlopen.

Vooruitblik: Texel

En nu… verder afbouwen en vooral hopen dat ik in deze laatste week niet ziek word. De spanning begint wel te komen, want dit wordt zonder twijfel één van mijn grootste uitdagingen tot nu toe.

In afstand is het een stuk korter dan de Ultrabalaton, maar deze keer moet er wél continu doorgelopen worden om binnen de cut-off tijd te finishen. Dat maakt het een totaal andere uitdaging.

Daar komt bij dat het parcours niet te onderschatten is. De route van de Zestig van Texel is aangepast en bevat nu meer onverharde stukken en extra strandkilometers.

• In totaal zit er tussen kilometer 32 en 88 ongeveer 45 kilometer onverhard terrein
• Daarin liggen vier strandpassages van zo’n 6 kilometer per stuk
• Strandlopen is gemiddeld 10–20% zwaarder dan lopen op asfalt, door het losse zand en de constante stabilisatie
• De eerste en laatste 32 kilometer zijn volledig verhard, wat weer een heel ander soort belasting geeft

Die afwisseling tussen strand, duinen en asfalt maakt het fysiek én mentaal een pittige combinatie. Vooral het laatste stuk langs de Waddenzee staat bekend als een taai gedeelte.

Weer en spanning

En dan hebben we natuurlijk nog het weer…

De voorspellingen worden er niet beter op. Inmiddels wordt er zo’n 1,5 mm regen verwacht — op zich te overzien — maar vooral de wind baart me zorgen. Die is inmiddels opgelopen naar windkracht 5, en op Texel kan dat flink doorwerken, zeker op de open stukken langs de kust.

Daarnaast zijn er nog genoeg andere factoren die het verschil kunnen maken: niet verkeerd lopen, voeding die goed valt, energie goed verdelen…

Al met al genoeg onzekerheden. De lat ligt hoog en het wordt spannend of ik binnen de limiet ga finishen.

Maar één ding is zeker: de motivatie zit goed. En samen met Maaike, Marian en Jan maken we er sowieso weer een mooi weekend van.

Wel spannend…

De verkoudheid is gelukkig weer achter de rug, al voel ik me nog niet helemaal fit.
Misschien komt het door vermoeidheid van het voor mij toch vrij zware schema. Ook het krachtverlies in mijn linkerbeen werkt niet echt mee.

Ik heb nog even getwijfeld of ik een afspraak met de fysio zou maken, maar daar zit ook het risico aan dat het meer kwaad dan goed doet. Daarom laat ik dat voorlopig maar even zo. Eén oefening – de brug – laat ik tegenwoordig achterwege, omdat ik het gevoel heb dat die juist averechts werkt.

Na twee rustdagen vanwege de verkoudheid begon de training op maandagavond gelukkig weer goed. Even op gang komen, en daarna werden de kilometersplits vanzelf steeds wat sneller. Het voelde weer goed en ik kreeg er weer zin in.

De rest van de week ging ook lekker. In het weekend moest ik de planning wel iets aanpassen, omdat Maaike en ik zaterdag wilden gaan wandelen in de buurt van Hamme.
Het oorspronkelijke plan was om na het wandelen nog 16 kilometer te gaan hardlopen, maar na ruim 24 kilometer wandelen – vrijwel volledig onverhard – vond ik het wel mooi geweest.

Dus zondag op pad voor de laatste echte lange duurloop. Hoewel er minimaal 45 kilometer op mijn schema stond, had ik me al voorgenomen om voor de marathonafstand te gaan. Op dit moment vond ik het belangrijker om weer wat vertrouwen terug te krijgen en vooral heel te blijven.

Daarom besloot ik het vertrouwde rondje Zundert – Rijsbergen – Hoeven te doen, zodat ik op een zo vlak mogelijk tempo de kilometers kon afwerken.

Maaike hoefde pas rond half acht te starten, dus na het ontbijt vertrok ik zelf ook rond die tijd. Richting Zundert dus, met mijn dikke wanten aan, want volgens Buienradar was het -1 graden. Gelukkig stond er weinig wind en voelde het eigenlijk helemaal niet zo koud aan. Al snel kwamen ook de eerste zonnestralen door.

Zoals de laatste tijd wel vaker het geval is, moest ik in de eerste uren een paar plaspauzes inlassen. Daarna liep het gemiddelde tempo langzaam wat op. Niet te snel, want ik wilde proberen een bruto gemiddelde van rond de 5:50 min/km aan te houden – ongeveer het tempo dat ik ook op Texel wil lopen.

Ik had gekozen voor de Hoka’s met de meeste demping (Hoka Arahi 8), die ik vrij recent heb aangeschaft maar die wel wat log aanvoelen. Omdat ik het trainingsvolume de laatste maanden flink heb opgevoerd en mijn rugklachten evenredig zijn toegenomen, zou daar best eens een verband kunnen zitten. Door de extra demping hoop ik de schokken in mijn rug wat te beperken. De consequenties – iets minder snelheid – neem ik dan maar voor lief.

En dat beviel eigenlijk heel goed. Geen zere voeten, geen vermoeide benen en ook niet veel last van mijn rug.

De laatste kilometers voelden wel behoorlijk zwaar aan. Het besef dat ik tijdens de race nog twee keer deze afstand moet afleggen, onder zwaardere omstandigheden, maakte me toch weer wat onzeker. Maar eigenlijk is het natuurlijk niet zo vreemd om vermoeid te zijn na een marathonafstand.

110KM in totaal deze week, dus een beetje minder dan gepland. De eerste week van het afbouwen gaat nu beginnen, dus het zware werk zit er weer op. Op wat rugklachten na ben ik gelukkig nog steeds blessurevrij.

Jan is deze keer trouwens direct ingeloot voor de Spartathlon. Geweldig!
Hopelijk lukt het mij dit jaar ook nog een keer om aan de kwalificatie-eisen voor de loting te voldoen, want het blijft een droom om daar ooit aan de start te mogen staan

De week begon eigenlijk perfect. Een training van 18 kilometer op het programma, met daarin een paar stevige versnellingen op de atletiekbaan.
Voor het eerst weer in korte broek en T-shirt. De lente lijkt begonnen.

Het schema liep precies volgens plan… tot donderdag.

Omdat de plannen voor het weekend mijn schema een beetje in de war dreigden te gooien, had ik vrijdag een vrije dag genomen. Het idee: 56 kilometer lopen en daarna mijn hardloopschoenen meenemen naar Amersfoort, om daar zaterdag nog een rondje van 16 kilometer te doen.

Dus donderdagavond niet te laat naar bed en vrijdag op tijd op pad voor een lange training.

Alleen… donderdag begon ik al flink te snotteren en niezen. Een verkoudheid diende zich duidelijk aan. Na een slechte nacht vroeg Maaike vrijdagochtend of het wel verstandig was om te gaan lopen, want het voelde inmiddels een stuk erger.

We besloten dat ik me gewoon zou omkleden, voldoende gels mee zou nemen en dan onderweg wel zou zien hoe ver ik zou komen.

Zonder strak plan vertrok ik dus richting Schijf, de Buissche Heide in. Van daaruit liep ik via Achtmaal naar Wernhout. In Zundert vond ik nog een mooi stuk onverhard pad, en daar besloot ik langzaam weer terug richting Schijf te gaan.

Ondertussen voelden mijn benen loodzwaar en merkte ik dat mijn lijf gewoon niet lekker was. Gelukkig geen koorts — dat is voor mij altijd een harde no-go — maar ik voelde me simpelweg te beroerd om de training echt goed af te maken.

Met veel moeite wist ik er uiteindelijk nog een marathon van te maken. Al voelde het eerlijk gezegd meer alsof ik er honderd kilometer op had zitten.

’s Avonds hadden we kaarten voor de musical Doe Maar in het AFAS Theater in Leusden. Ondanks het vele niezen en gesnotter hebben we er wel van genoten, maar ook daar was de verkoudheid duidelijk een spelbreker.

De volgende ochtend voelde ik me nog steeds te beroerd om de geplande training te doen. Rust was de enige juiste keuze. Ook vandaag hield ik het daarom bij een rustige wandeling.

Hopelijk kan ik maandag de draad weer oppakken en heeft dit geen al te grote impact op de conditie.

Ondertussen heb ik ook week 5 afgewerkt en start ik deze week aan de eerste van twee piekweken.

Het schema tot nu toe afgewerkt:

• W1 – 95–100 km | Instappen op hoger volume
• W2 – 105 km | Eerste lange prikkel
• W3 – 115 km | Eerste 45–50 km
• W4 – 100 km | Relatieve herstelweek
• W5 – 125 km | Back-to-back

De resterende planning:

• W6 – 135–140 km | Piekweek 1
• W7 – 130–135 km | Piekweek 2
• W8 – 85–90 km | Taperweek 1
• W9 – 40–45 km | Raceweek

Als ik dit allemaal overleef, dan zou het in theorie goed moeten komen op Texel.

Uiteraard loopt het nooit precies zoals je wilt, maar dan heb ik in ieder geval alles gedaan (en gelaten) wat binnen mijn mogelijkheden lag.

De week zelf

De trainingen verliepen over het algemeen goed. Alleen donderdag (18 km) en vrijdag (7 km) voelden behoorlijk zwaar aan. Waarschijnlijk een gevolg van de wat snellere training op woensdag. Dat zijn van die dagen waarop je benen niet direct meewerken en je even moet vertrouwen op het grotere plaatje.

Zaterdag begon ook stroef. Een wat pijnlijke linker voet, lichte klachten in nek en rug — niet ideaal. Gelukkig trok dat grotendeels weg zodra ik het bos in ging.

Het vertrouwde rondje

Ik volgde mijn vaste ronde: Pannehoef, de Moerse Bossen, Buissche Heide en daarna de Rucphense Heide voor de laatste 12 kilometer.

De bedoeling was om 6:00/km aan te houden. Dat blijkt tegenwoordig lastiger dan verwacht. Op de één of andere manier raakt mijn cadans/paslengte-verhouding dan uit balans en zak ik steeds weer terug naar ongeveer 5:50/km. Dat tempo is de afgelopen maanden blijkbaar ingesleten.

Voor Texel zal dat in het eerste deel waarschijnlijk nét te snel zijn, dus daar ligt nog een aandachtspunt. Bewust vertragen is soms moeilijker dan versnellen.

Misschien lukt het komende vrijdag beter. Ik heb die dag vrijgenomen, omdat zaterdag niet uitkomt. Een kleine compensatie voor de gewerkte uren bij de klant van de afgelopen weken, zodat ik ook wat tijd kan terugpakken om samen met Maaike leuke dingen te doen.

Vrijdag staat er 56 kilometer op de planning. Ik hoop het grootste deel onverhard te kunnen lopen.

Back-to-back geslaagd

Uiteindelijk heb ik de 42 km zonder problemen afgewerkt. Ook de duurloop van zondag (22 km) kon ik volledig in zone 1 uitlopen.

De back-to-back is dus goed geslaagd, ondanks een sociaal druk weekend:

• Vrijdag: kok aan huis, gekregen van de kinderen
• Zaterdag: feest bij Pieter en Lianne
• Zondag: etentje bij De Cockpit voor ma

Dat laatste etentje was ook de reden dat ik niet kon starten in Walcheren. Jammer dat ik er niet bij kon zijn. Jan heeft het fantastisch gedaan en ik hoorde dat de omstandigheden behoorlijk zwaar waren.

Op naar het echte werk

Nu begint het echte zware werk. Twee piekweken waarin het volume nog verder omhoog gaat. Gelukkig werkt het weer mee en kon de korte broek weer uit de kast. Dat maakt lange trainingen toch net iets aangenamer. Als het lichaam blijft meewerken, dan bouwen we rustig verder richting Texel.

Afgelopen week ontving ik de mail met informatie over de 120 van Texel.
Dit jaar doen er een recordaantal deelnemers mee (43) en zoals verwacht hebben de meesten de afgelopen jaren flink wat prestaties neergezet. Uiteraard vallen er altijd nog wat lopers af door blessures, maar het ziet ernaar uit dat het drukker wordt dan anders. Voor mij is dat eigenlijk gunstig.

De kans is groot dat er meerdere lopers zijn die een tempo rond de zes minuten per kilometer aanhouden. Dat kan helpen bij het navigeren, zeker op lastige stukken. Normaal gesproken staat de route netjes in mijn horloge, maar vooral op het strand blijft het goed opletten…

Mijn startnummer is inmiddels binnen en qua training lig ik nog steeds keurig op schema. Deze week heb ik mijn kilometers gehaald. In eerste instantie leek dat geen probleem, omdat het een soort relatieve rustweek was, maar uiteindelijk bleek hij toch zwaarder dan verwacht.

De belangrijkste oorzaak was de stand-by dienst. Die deed geen goed aan mijn nachtrust en zorgde ook voor extra stress. Gelukkig kon ik mijn trainingen wel steeds op tijd starten, zodat ik terug was voordat mijn telefoon werd overgezet om 17:30.

Daarnaast voelde ik me al een paar dagen wisselend misselijk. Het leek alsof er een virusje in mijn lichaam zat, mede omdat ik een paar keer flink zwetend wakker werd ’s nachts. De trainingen die normaal gesproken het prettigst zouden moeten zijn (vrijdag en zaterdag) voelden juist opvallend zwaar.

Zaterdag was het zelfs zo pittig dat ik bij 10 kilometer — ondanks het lage tempo — serieus overwoog om de kortste weg terug naar huis te nemen. Die ochtend had ik gewerkt, wat op zich boven verwachting goed ging, en ik was snel klaar. Maar tijdens het lopen liep het gewoon niet lekker. Na een paar plaspauzes en een grote boodschap ging het iets beter, maar verre van comfortabel.

Toch besloot ik telkens nog een paar kilometer extra te doen. Op een gegeven moment rekende ik de route zo uit dat ik rond de 20 kilometer in Zundert uitkwam, met daarna nog minimaal zo’n 10 kilometer te gaan voordat ik thuis zou zijn. Uiteindelijk heb ik er toch 32 kilometer uit weten te persen, maar het ging zeker niet vanzelf deze keer.

De week afgesloten met ongeveer 100 kilometer.

Nu komen de echt zware weken eraan… hopelijk gaan die beter.
In ieder geval zit de stand-by dienst en het werkweekend er dan op, dus dat scheelt alvast.

De derde trainingsweek zit er alweer op.
126,8 kilometer in 12 uur en 18 minuten. Als ik het zo opschrijf zijn het toch flink wat uren buiten.
Alle trainingen deze week exact volgens schema afgewerkt. Gewoon gedaan wat er stond, niet meer, niet minder.

Maandag begon met een paar snelle intervallen van 2 en 1 kilometer.
Even het lichaam wakker schudden, en het voelde goed om weer wat snelheid in de benen te hebben.

Dinsdag stond in het teken van herstel, al had ik nog wat last van de wreef van mijn voet.
Waarschijnlijk mijn eigen schuld; mijn veters iets te strak getrokken. Soms zit de fout in iets kleins.

Woensdag 20 kilometer.
Iets voor 17:55 uur vertrokken zodat ik rond half zeven ongeveer 6 kilometer rustig had afgewerkt voordat Jan aansloot voor de resterende 14 kilometer.
Het tempo ging omhoog, maar het voelde goed.

Donderdag opnieuw 20 kilometer, dit keer vrijwel volledig onverhard door de Rucphense bossen.

Zaterdag stond de lange duurloop op het programma: ergens tussen de 24 en 50 kilometer.
De standby-week was begonnen, dus eerst nog wat werk afronden voor een klant.
In overleg kon ik de oorspronkelijke planning gelukkig aanpassen en rond half tien vertrekken.

De eerste kilometers voelden zwaar.
De combinatie van de trainingsbelasting van de afgelopen week en de standby-stress zat duidelijk nog in mijn lijf.
Maar zodra ik het bos in liep, viel er iets van me af. Alsof het lichaam even moest wennen, maar daarna zijn ritme weer vond.

Het blijft spannend om tijdens een wachtweek te lopen.
Binnen twintig minuten online moeten kunnen zijn betekent dat ik niet te ver van huis kan.
Maximaal 5 kilometer, al weet ik eigenlijk dat 4 kilometer realistischer is. En zelfs dan moet ik flink doorlopen als er iets gebeurt.

Ik koos ervoor om de gele route drie keer te lopen.
Dat blijft een kleine gok, want op het verste punt is de kortste weg terug toch net wat langer.
Maar soms moet je vertrouwen hebben. Gelukkig bleef het rustig.

Een belangrijk doel van deze training was de voeding testen.
Rond de 30 kilometer begon mijn hartslag langzaam op te lopen bij hetzelfde tempo.
Dat voelde niet als vermoeidheid in de benen, maar eerder als iets wat van binnenuit kwam.
Te weinig koolhydraten? Te weinig drinken? Waarschijnlijk allebei.

Mijn flesjes vulde ik pas bij 40 kilometer bij.
Ongeveer één liter op 40 kilometer is voor mij gewoon te weinig. Dat weet ik nu zeker.
Ook één Maurten 160 gel per uur voelt aan de krappe kant.
Voor Texel moet dat anders. Ieder half uur iets nemen. Meer drinken. Daar ligt nog winst.

Afgezien daarvan liep het eigenlijk gewoon lekker.
Koud weer, stevige wind, en halverwege brak de zon steeds vaker door.
Dat soort momenten maakten ook deze lange duurloop weer leuk.

Rond kilometer 48 kwam er nog een gedachte voorbij: op Texel moet ik dan nog zo’n 70 kilometer verder… en dan heb ik nog niet eens één ronde compleet.

De training van afgelopen week, en planning voor volgende week: W4 – 100 km | Relatieve herstelweek

Helaas staan er ook dat weekend nogal wat werkzaamheden op de planning.
Ik hoop dat ik zaterdag ergens tijd kan vinden om de geplande 35KM te lopen..

Het plan in Texel: Gecontroleerd lopen op Hartslag

Blauw = tempo
Grijs = hartslag

De grafiek van de afgelopen zaterdag (50K) en dan zie ik

• tempo start iets rustiger
• HR klimt geleidelijk omhoog
• Geen abrupte sprong naar 145 in de eerste minuten
• Mooie geleidelijke opbouw

Ik kom vrij snel in een “steady-zone” terecht — rond 142–145 bpm — en blijf daar hangen. Dat is denk ik perfect voor 50 km, maar voor mij te hoog voor 120 km.

Het plan wordt dus:
🔻 5–8 bpm lager in het eerste uur
🔻 ±10–15 sec/km langzamer in de eerste 60 km

Dus concreet niet boven de 6M10/KM en niet boven de 140BPM hartslag.

Qua voeding: Ieder half uur een gel 100, en ieder heel uur een gel 160, en de tweede ronde af en toe cola en nog even checken wat nog meer te krijgen is.

De tweede week van de specifieke voorbereiding voor Texel is afgerond.
Maandag begon niet helemaal volgens plan: ik had niet op het schema gekeken, omdat ik dacht dat er 16 kilometer op de planning stond. Dat bleken er 18 te zijn. Geen ideale start van de week dus. Gelukkig heb ik de rest van de trainingen wel gewoon kunnen afwerken.

Donderdag stond diezelfde 18 kilometer opnieuw op het programma, die ik grotendeels door de Rucphense bossen heb gelopen. Voor de lange duurloop koos ik bewust voor de langste optie.

Ik ging niet extreem vroeg op pad — rond half acht — en al vrij snel werd het licht genoeg om mijn lampjes uit te doen. Overal hing mist boven het land en de zonsopgang was prachtig om hardlopend mee te maken. De temperatuur was perfect en er stond nauwelijks wind: ideale omstandigheden.

Het doel was opnieuw om zoveel mogelijk onverhard te lopen, dus nam ik weer de route richting de Pannenhoef. Deze keer waren de houthakkers met hun kettingzagen nog niet wakker, wat zorgde voor een heerlijke rust onderweg. Daarna ging het via de Moerse Bossen richting de Rucphense Heide. In Schijf heb ik onderweg even mijn flesjes bijgevuld.

Na een stuk van de nieuwe Groene Route zocht ik bewust de brede paden met los zand op. Daarmee wilde ik enigszins de zware omstandigheden van het Texelse strand en de duinen nabootsen. Mijn hartslag lag aanvankelijk rond de 134 gemiddeld, maar liep al vrij snel op richting de 150 slagen per minuut. De kilometerteller stond ondertussen rond de 35 kilometer, waardoor ik besloot door te lopen tot 45 kilometer.

Voor volgende week staat er nog een zwaardere trainingsweek gepland. Hopelijk is die goed te combineren met de stand-by dienst bij de klant.

De domper van vorige week had ik verrassend snel verwerkt.
Een dag later ben ik eens goed gaan zitten om een schema te maken, zodat ik zo goed mogelijk aan de start van Texel kan verschijnen.

Er is vrij weinig materiaal beschikbaar als het om trainingsschema’s gaat, en dat komt vooral omdat ultralopen heel persoonlijk is. Een schema moet echt op de loper zelf worden afgestemd. Wat voor de één werkt, kan voor de ander juist averechts uitpakken.

Dus: boeken erbij gepakt, het internet afgestruind en uiteindelijk — via ChatGPT — alles in een Excel-sheet gegoten. Daarna nog wat geschoven, zodat de rustige herstelloopjes op dinsdagen vallen, wanneer ik op en neer naar Brussel moet. De rustdagen heb ik op zondag gepland, omdat Maaike dan vaak andere plannen heeft.

Het schema ziet er voorlopig zo uit:

• W1 – 95–100 km | Instappen op hoger volume
• W2 – 105 km | Eerste lange prikkel
• W3 – 115 km | Eerste 45–50 km
• W4 – 100 km | Relatieve herstelweek
• W5 – 125 km | Back-to-back
• W6 – 135–140 km | Piekweek 1
• W7 – 130–135 km | Piekweek 2
• W8 – 85–90 km | Taperweek 1
• W9 – 40–45 km | Raceweek

Het zal een uitdaging worden, want er vallen nog wat feestjes, een standby-dienst, een musical, enzovoort in deze periode. Maar de motivatie is er, en dat is uiteindelijk het belangrijkste.

Deze week is het in ieder geval gelukt en ben ik uitgekomen op 105 km.

Hierboven week 1 (die ik heb afgewerkt) en week 2 voor a.s. week.

De duurloop van vandaag had ik gepland tussen de minimaal 30 en maximaal 42 km, en uiteindelijk heb ik er 36 km van gemaakt. Dat is het fijne van een min/max-planning: loop je daar netjes tussenin, dan voelt het alsnog als een geslaagde training.

Het was heerlijk om weer eens door de Pannenhoef, de Moerse Bossen en de Rucphense Heide te lopen. Ook nog een flink stuk los zand mee kunnen pakken, dus daar wil ik de komende tijd vaker naartoe.

Daarnaast heb ik flink zitten nadenken over de planning na Texel, nu zeker is dat ik geen Spartathlon ga doen.

Voorlopig ziet dat er zo uit:

• 29 maart 2026 – 120 van Texel (120 km)
• 9–10 mei 2026 – 24 uur van Sittard
• 6 Juni 2926 – Linie Ultra (50KM)
• 27 juni 2026 – 6 uur Haarlemmermeer
• september 2026 – Run Winschoten (100 km)

Aan Sittard heb ik hele goede herinneringen. Dat is de wedstrijd waar ik ooit voor het eerst verder dan 100 mile liep.
Maar… ik heb daar ook nog iets recht te zetten, want de laatste twee keer eindigden in een DNF.

Misschien volgende keer mijn auto ergens op het parcours parkeren, zodat ik er écht niet onderuit kan. En gewoon 24 uur blijven doorlopen — dat lijkt me de beste optie.

Je kunt alles nog zo goed voorbereiden, maar een ultra laat zich niet plannen.

Zaterdag begon alles eigenlijk precies zoals ik het gehoopt had.
Na een best wel goede nachtrust zet ik mijn spulletjes in de auto. Deze keer écht overal aan gedacht: de meeste zaken zelfs dubbel of driedubbel, overzichtelijk georganiseerd in een plastic bak. Ook de koelbox zit vol met van alles en nog wat. Om de ergste kou eruit te halen gooi ik er een paar handwarmers bij, en de zelfgemengde flesjes sportdrank vul ik met warm water.

De voorspelde gladheid blijft uit onderweg, dus we zijn ruim op tijd in Amersfoort. Omdat het de tweede keer is, kennen we de weg en kunnen we alles in alle rust klaarzetten. Nog even bijpraten met bekenden en rond kwart over acht naar buiten om gezamenlijk richting de start te wandelen.

De groep is volgens mij groter dan de vorige keer en het is leuk om weer bekende gezichten te zien. Jan en ik wensen elkaar succes en om half negen mogen we vertrekken.

De eerste rondes loop ik samen met Cees en Robert, in een tempo dat schommelt tussen de 5:45 en 5:50 per kilometer. Leuke verhalen, en de kilometers vliegen voorbij. Dat voelt comfortabel en gecontroleerd. Wanneer zij een korte stop maken, probeer ik mijn ritme vast te houden en loop ik alleen verder. Even later volgt een eerste plaspauze, en die herhaalt zich ongeveer elke drie à vier rondes. Opvallend vaak, zeker omdat ik per drie rondes maar zo’n 33 cl drink.

Af en toe maak ik een praatje en rond de 25 kilometer komt Jan me al een keer voorbij; hij ligt dan al een ronde voor. “Gaat niet lekker,” geeft hij nog mee, en al snel verdwijnt hij weer uit beeld. Mijn gemiddelde tempo blijft rond de 5:50 hangen. Eigenlijk loop ik nog iets te snel, maar om wat marge te houden blijf ik dit tempo aanhouden.

Eten en drinken gaan prima, maar problemen ontstaan bij mij meestal pas later in de wedstrijd. De kou kan natuurlijk ook een rol spelen, wat bij meerdere lopers uiteindelijk tot een DNF leidt. Bij het scorebord kun je zien hoeveel rondes je al hebt gelopen en hoeveel er nog openstaan — tegelijk motiverend en confronterend. Het is maar net hoe je het bekijkt…

Na 30 kilometer zijn de gemakkelijke kilometers voorbij en begint de wedstrijd langzaam echt. Ik merk dat ik veel te vaak op mijn horloge kijk. De kilometers kruipen voorbij en al vroeg realiseer ik me dat dit een héél lange dag gaat worden. Fysiek voel ik me nog redelijk goed: wat pijntjes hier en daar, maar dat hoort bij deze afstand. Toch sluipt er twijfel in. Gaat dit wel goed komen?

Het plan was om een snelle 100 kilometer te lopen en daarna te proberen de 120 kilometer binnen 13 uur te doen, als vertrouwenstest voor de 120 van Texel. De resterende 41 kilometer zouden dan “gewoon” uitlopen zijn.

Hoewel ik keurig op schema lig, voelt het steeds duidelijker dat het niet gaat lukken. De fut loopt langzaam weg en bij 39 kilometer zie ik Jan zitten. Voor hem is het helder: door problemen is doorgaan geen optie meer. Een DNF.

Voor mij ligt dat anders. Ik kan nog door, maar tegelijk weet ik ook dat de kans op een succesvolle race vrijwel nul is. We spreken af dat ik nog één rondje doorloop om er een marathon van te maken, zodat ik even de tijd heb om alles op een rijtje te zetten.

Tijdens dat rondje wordt het besluit eigenlijk vanzelf duidelijk. Dit zou geen doorbijten meer zijn richting een finish, maar leeg lopen richting een onvermijdelijk falen. En soms is stoppen geen opgeven, maar kiezen.

Ik kies voor de makkelijkste weg. Een DNF.

Dat voelt nooit goed, maar in het grotere geheel is dit geen verkeerde beslissing. De 120 van Texel is mijn A-wedstrijd en nu kan ik in ieder geval blijven doortrainen. Geen kwalificatie voor de Spartathlon dit jaar is een nadeel, maar eerlijk is eerlijk: een finish daar is slechts voor een kleine groep weggelegd. Zelfs bij een nieuwe loting zou de kans op teleurstelling groot zijn.

Kortom: niet te lang blijven hangen en weer vooruitkijken.

Een ultra is 20% fysiek en 80% mentaal. Fysiek zat het deze keer best goed, maar mentaal speelde er al een paar weken twijfel. Ook qua motivatie. Je moet het écht heel graag willen en er maandenlang volledig mee bezig zijn. Dat gevoel had ik bij de Ultrabalaton wel — en nu niet.

Dus vanaf vandaag beginnen de voorbereidingen voor de 120 van Texel. Met een helder doel en alles op alles om daar wél te kunnen finishen.

Foto’s van Texel 2024

Afgelopen week ben ik al flink teruggegaan in trainingsomvang en deze week blijft het beperkt tot enkele korte trainingen van maximaal 10 kilometer. Het doel is duidelijk: uitgerust aan de start verschijnen. Hoewel ik geen echte blessures heb, voel ik hier en daar wel wat pijntjes, dus extra rust kan geen kwaad.

De laatste lange duurloop van zaterdag heb ik bewust rustig aangepakt en beperkt tot maximaal twee uur. Het begon nogal stroef, waardoor de twijfel meteen toesloeg of starten überhaupt wel een goed idee is. Gelukkig werd het gaandeweg beter. Uiteraard hoort dit allemaal bij wedstrijdstress, want het is zeker niet de eerste keer dat vlak voor een wedstrijd de vorm ineens heel ver weg lijkt te zijn… Zeker niet wanneer het om 161 kilometer gaat, zo vroeg in het jaar.

Tijdens het laatste deel van de training gingen de gedachten alle kanten op. Het helpt echter enorm dat het belangrijkste doel het halen van de kwalificatie-eisen voor de Spartathlon is. Een directe kwalificatie zit er voor mij niet in — zelfs in topvorm zou ik daar niet eens in de buurt komen — maar een tijd onder de 21 uur moet haalbaar zijn als alles mee zit. Daarmee kan ik weer meedoen aan de loting voor een startbewijs.

Natuurlijk loopt het nooit precies zoals je wilt, en dat maakt het elke keer weer een flinke uitdaging. Het plan is om deze keer heel rustig te starten en zo lang mogelijk kilometersplits van rond de 6 minuten per kilometer aan te houden. Vrij simpel dus, en hopelijk lukt dat gedurende het grootste deel van de wedstrijd.

Daarnaast is de aandacht voor voeding en drinken — zeker met de voorspelde lage temperaturen — extra belangrijk. Daarom neem ik deze keer naast gels ook verschillende soorten drinken mee, evenals vaste voeding zoals wit brood, breakers, Snickers en chips. Uit ervaring weet ik dat iets wat vooraf heel lekker lijkt, tijdens de wedstrijd totaal verkeerd kan vallen. Of juist andersom: dat je veel te weinig bij je hebt van iets wat wél goed werkt. Dat laatste gebeurde me tijdens de 24 uur van Sittard, toen Radler 0.0 een wondermiddel bleek te zijn… en ik er slechts twee blikjes van bij me had.

Hopelijk blijft het droog, staat er niet te veel wind, is er weinig stress op het werk…
En — nog belangrijker — geen griep of andere virussen in de komende week.

Nu dus even in de rustmodus.

Na een paar dagen spelen in de sneeuw ging de lol er afgelopen week snel af. Op veel plaatsen werd het namelijk verraderlijk glad. Dat was wel even anders dan tijdens de marathon van vorige week zaterdag, toen we nog door verse, krakende sneeuw liepen…

Op een enkel stukje fietspad na werd het vooral glibberen en glijden, en eerlijk gezegd had ik niet het lef om echt door te lopen. Tijd voor plan B: de trainingen af en toe op de loopband afwerken. Om het wat minder saai te maken ging de oortjes in en zette ik een luisterboek op, want zonder afleiding wordt een loopbandtraining wel héél lang.

Donderdagochtend was het alweer een stuk beter begaanbaar. Ik was die dag vrij vanwege Maaike haar verjaardag, dus ik kon buiten lopen op het fietspad tussen Rucphen en Zundert. Maar zodra ik voorbij de rotonde kwam, was het weer spiegelglad. Dan maar improviseren: stukjes van ongeveer 2 kilometer heen en weer.

Vrijdag kon ik weer een redelijk normaal rondje lopen. Zaterdag daarentegen waren de verwachtingen zo slecht dat ik niet eens de moeite nam om buiten een poging te doen. In plaats daarvan besloot ik te kijken of ik op de loopband 30 kilometer af kon werken.
Eerst maar eens op zoek naar een goed luisterboek. Streep op de weg van Dolf Jansen leek me wel toepasselijk.

De Apple-oortjes met noise reduction deden hun werk perfect: de bijgeluiden van de band werden volledig gedempt, waardoor het volume van het luisterboek niet eens zo hard hoefde. Terwijl de hoofdstukken voorbijgingen, kropen ook de kilometers langzaam weg. In het eerste uur moest ik nog een paar keer van de band af voor een plaspauze, maar na drie uur zat het erop. Weer 30 kilometer bijgeschreven op het weektotaal.

Gezien de omstandigheden was ik daar prima tevreden mee. Met nog minder dan twee weken tot de HoHo100 is een beetje afbouwen helemaal geen verkeerde timing.

Zondag werd er gewaarschuwd voor extreme kou en een erg lage gevoelstemperatuur, maar ik waagde het er toch op om een rondje te doen. Op de Rucphenseweg zag ik in de verte een loper aankomen — dat bleek Jan te zijn. Hij liep een stuk mee, en dan gaan de kilometers ineens een stuk sneller voorbij dan op de loopband.

De komende weken rustig aan doen, en dan hopelijk fit genoeg aan de start staan om de HoHo100 te finishen. En uiteraard hoop ik die dag op wat gunstigere weersomstandigheden!

…en we zijn alweer bijna een week onderweg in het nieuwe jaar.

Het jaar begon fris, en sinds vrijdag ligt er ook een mooi pak sneeuw. Dat mocht de pret niet drukken, want Jan en ik hadden besloten om zaterdag samen op pad te gaan voor een lange duurloop. Het beloofde een barre tocht te worden, maar gelukkig viel het allemaal mee — op een paar stevige sneeuwbuien na, waarvan er één met flinke wind op kop was.

Ik merkte aan alles (kilometersplits, ademhaling, noem maar op) dat lopen in de sneeuw een stuk zwaarder is dan normaal. Vrijwel zeker door het geforceerde lopen en het hoger optillen van de voeten, maar mogelijk ook deels door de extra kilo’s en het alcoholgebruik rond de jaarwisseling.

Na zo’n 30 kilometer zakte het tempo zelfs iets onder de 6 min/km, iets wat alweer even geleden was. Zoals altijd hadden Jan en ik genoeg om over te praten, en dan vliegen de kilometers voorbij. Ik paste de route zo aan dat ik rond een marathon zou uitkomen; Jan pakte nog wat extra kilometers mee. Zo sloten we opnieuw een mooie, avontuurlijke training af — lopen door een sneeuwlandschap blijft toch iets heel speciaals.

Zondagochtend zag het er behoorlijk ijzelachtig uit, dus besloot ik geen risico te nemen en de loopband op te zoeken. Oortjes in, een podcast van anderhalf uur aan, precies lang genoeg om 15 kilometer toe te voegen aan het weektotaal. Daarmee kwam ik uit op 120 kilometer hardlopen, en inclusief wandelen zo’n 155 kilometer.

Nu dus weer serieus aan de bak. Niet volledig leven als een monnik, maar wel de alcohol laten staan en proberen voldoende rust te pakken, ondanks de drukke periode bij de klant. En misschien nog belangrijker: in de resterende drie weken richting de HoHo100 proberen nog wat kilo’s kwijt te raken, zodat ik die niet 161 kilometer mee hoef te sjouwen.

De focus ligt dus volledig op de komende wedstrijd. Hopelijk blijf ik dit jaar blessurevrij en kan ik ruim boven het aantal gelopen kilometers van vorig jaar uitkomen. Dat jaar bijna de 4000 bereikt, maar de eerste helft van het jaar een aantal weken quasi non actief geweest..

Het jaar loopt weer op zijn einde, dus wordt het langzaam tijd om terug te kijken op wat 2025 heeft gebracht.

Het jaar begon ronduit slecht, met flinke rugpijn. Na een aantal behandelingen bij de fysio ging het gelukkig wel iets beter, maar helemaal over was het niet. Daarna kreeg ik ook nog griep, waardoor ik vrijwel de hele maand januari aan het sukkelen was. En alsof dat nog niet genoeg ellende was, sloot ik die maand af met een val op mijn knie, met bandletsel tot gevolg.
Februari was al niet veel beter: de knie verbeterde langzaam, maar ineens had ik ook last van spit.

Niet volledig hersteld, maar toch besloten om op 2 maart te starten op de 65 km van Walcheren. Ik had er twintig minuten langer voor nodig dan het jaar ervoor, maar eindigde toch nog in de eerste helft van het veld. Gezien de omstandigheden was ik daar erg tevreden mee. Bovendien werd ik 1e man 55+, en Jan 1e man 60+.

Daarna volgde op 13 april de marathon van Enschede. Eigenlijk niet echt voor getraind; het was een beetje een last-minute actie van Jan en mij. Dus al met al was ik blij met mijn tijd van 3:46. Het kan en moet allemaal sneller, maar dan zal ik wel serieuzer moeten trainen én de wedstrijd beter indelen.

Helaas struikelde ik op de maandag na de marathon opnieuw, waarbij mijn knieën weer flink geraakt werden. Een paar weken later kreeg ik ook nog eens veel last van mijn nek en schouders, dus mocht ik opnieuw naar de fysio. Dat had zijn impact op de wedstrijden die volgden:

• 3 mei – 24 uur van Sittard: DNF na 63 km
• 24 mei – Sri Chinmoy 100 km: DNF na 60 km

Daarmee sloot ik de eerste helft van het jaar af met flink wat teleurstellingen. Gelukkig kwam er daarna wat verbetering. Hoewel de problemen met rug en nek regelmatig terugkeerden, werd ik fitter en werden de wedstrijden ook weer een stuk leuker.

Op 8 juni liep ik de Linie 1629 Ultra (51 km) in 4:41, goed voor een PR. Ook hier werd ik 1e man 55+. Een hele leuke wedstrijd, die ik – als ik helemaal fit ben – zeker nog een stuk sneller zou moeten kunnen lopen.

Eind juni hebben we weer een flink stuk richting Rome gewandeld en zijn we deze vakantie van Pavia naar Aulla gelopen.
Direct daarna, op 20 juli, stond de 6 uur van Aalter op het programma. Het was die dag erg benauwd en niet alles ging volgens plan, maar uiteindelijk was ik tevreden met 60,275 km. Een leuk evenement met fijne collega-lopers, dus zeker voor herhaling vatbaar.

Daarna weer wandelen, waarbij we de draad in Aulla oppakten en na ongeveer twee weken in Siena aankwamen. Deze vakantie had ik ook mijn loopschoenen meegenomen, want de A-wedstrijd kwam eraan.
Op 13 september liep ik de 100 km van Winschoten. Hoewel het een PR was (10:19:35), haalde ik mijn streeftijd van onder de 10 uur niet. Oorzaak: veel te weinig kilometers kunnen maken in de opbouw door de eerdere problemen. Wel bleek ik 1e man 60+ te zijn (Jan was uitgevallen), wat toch nog een schrale troost was.

Tot dat moment was 2025 vooral een jaar van teleurstellingen: veel blessures, niet ingeloot voor de Spartathlon en geen 100 km onder de 10 uur.

Daarom besloot ik me nog in te schrijven voor de 6 uur Sri Chinmoy, de HoHo100 en de 120 van Texel, om in januari nog een poging te doen een kwalificatie voor Texel te halen.
De volgende ochtend kreeg ik echter bericht van Henri dat ik, ondanks de tegenvallende 100 km, toch mocht starten vanwege het herpakken het laatste deel van die wedstrijd, en de combinatie met de 28u20m-finish op de Ultrabalaton. Dat maakte heel veel goed — daar was ik echt enorm blij mee!

Op 27 september liep ik de Sri Chinmoy 6 uur, waar ik opnieuw een PR liep: 62,031 km. Ik lag lange tijd op de derde plaats overall en was 1e man 60+, maar kreeg in het laatste uur een flinke dip en werd uiteindelijk 2e man 60+. Desondanks erg tevreden.

De Bello Gallico 200 km stond nog op de planning, maar in de laatste weken voor die wedstrijd heb ik besloten niet te starten. Te veel rugklachten en krachtverlies in mijn been; geen goede basis voor een wintertrail van 200 km.

En nu staat 2026 weer voor de deur.
Als eerste staat de HoHo100 op het programma. Het doel is om in ieder geval de 100 mijl te finishen, liefst binnen de 20 uur. Mocht dat lukken, dan hoop ik opnieuw ingeloot te worden voor de Spartathlon — en deze keer ook daadwerkelijk te kunnen starten.

Maar… het hoofddoel blijft een finish op de 120 van Texel binnen de limiet. Verder is het streven vooral: fit blijven en leuke wedstrijden lopen.

We gaan het zien…

Deze week weer standby-dienst.
Omdat er inmiddels wat collega’s weg zijn, draait die dienst wat vaker dan me lief is. Het beperkt je behoorlijk, en vooral de onzekerheid tijdens het hardlopen maakt het lastig: elke training kan zomaar onderbroken worden. Dus ook dit weekend aangepast trainen en vooral in de buurt blijven.

Afgelopen week ging het trainen gelukkig prima en zaterdag stond de lange duurloop op het programma. Rustig aan, met als doel minimaal marathonafstand.

Ik ging deze keer niet heel vroeg de deur uit. Maaike was vrij, dus eerst samen ontbeten en daarna nog even gecheckt of alles bij de klant in orde was. Liever proactief oplossen dan later een P1-alert.

Met flinke mist vertrok ik zonder echt plan. Het zouden toch rondjes in de buurt worden, dus veel maakte het niet uit. Ik begon aan het vertrouwde rondje Sprundel en besloot bij de atletiekbaan het simpel te houden: rondjes lopen. Bij een oproep kon ik dan binnen twintig minuten weer achter mijn scherm zitten.

Op de baan is één rondje 400 meter. Elke 2,5 rondjes is een kilometer, elke 5 rondjes twee. Ik had al 8 kilometer gelopen, dus besloot door te gaan tot 34 kilometer en daarna dezelfde weg terug te nemen. Dat betekende 65 rondjes, met als enige afwisseling elke tien rondes van richting wisselen.

Wat me opviel: met de klok mee liep ik telkens sneller dan tegen de klok in, zo’n 5 tot 10 seconden per kilometer verschil. Wind? Vermoeidheid? Of toch gewoon toeval.

De zon probeerde door de mist heen te komen, maar zonder veel succes. Het voelde kil, al stond er weinig wind. Na 65 rondjes verliet ik de baan en liep ik rustig terug naar huis. Geen oproep gehad — dat scheelt.

Zondag liep ik ontspannen uit en ging ik nog even langs ma. Net toen ik koffie had ingeschonken ging de telefoon, dus weer snel terug naar huis.

De standby-dienst loopt tot halverwege tweede kerstdag. Tijdens het kerstdiner kan ik in ieder geval niet meer gestoord worden. Ook dat is wat waard.

Normaal gesproken zou ik nu ergens in de buurt van Oud-Heverlee aan het rennen zijn. Helaas heb ik er vanwege de problemen in de laatste weken voor de Bello Gallico vanaf moeten zien.
Toch begon het de afgelopen dagen wel weer een beetje te kriebelen. Gelukkig heb ik mijn poot stijf kunnen houden en alsnog afgezien van een start.

Het is nooit fijn om niet aan de start te kunnen staan van een evenement waar je echt naar uitkijkt. Maar de fysieke problemen waren simpelweg te groot om niet serieus te nemen. Ik wil geen herhaling van vorig jaar, toen ik na een mislukte poging nog weken bij de fysio liep met dezelfde soort klachten…

Jan en ik hadden daarom afgesproken dat we het weekend in ieder geval zouden invullen met een flinke duurloop. Omdat ik juist wat meer snelheid moet krijgen, en Jan voor zijn komende doelen rustiger moet lopen, hielden we een tempo aan van ongeveer 5:50 per kilometer. Het netto gemiddelde lag een paar seconden lager, uiteraard dankzij de nodige plaspauzes en het bijvullen van de flesjes.

Gelukkig ging het verrassend goed. Ik had weinig last van mijn rug; alleen het vervelende krachtverlies in mijn linkerbeen blijft lastig. Toch heb ik het idee dat de oefeningen eindelijk hun werk beginnen te doen. Het werd in ieder geval niet erger, en dat is meestal wel anders. Zelfs mijn Garmin merkt dat er iets speelt: de gemiddelde ground contact time balance van afgelopen week lag op 46,8% links en 53,2% rechts. Hopelijk snel weer naar 50/50…

Alles bij elkaar opgeteld ben ik dus erg tevreden. Zoals zo vaak vlogen de kilometers al pratend voorbij. Na vijf uur drukte ik mijn Garmin uit en wenste Jan een prettig weekend — hij moest immers nog een stukje door.

Ik had gehoopt de marathonafstand zonder problemen af te kunnen werken, en dat is ruimschoots gelukt. Met precies 50 kilometer op de teller ben ik erg blij. Hopelijk komt de vorm de komende weken verder terug en nemen de kwaaltjes stap voor stap af.

De kater van de DNS bij de BG is inmiddels grotendeels gezakt, en ik kijk alweer vol focus vooruit naar de eerstvolgende uitdaging: de HoHo100.
Ik heb er ontzettend veel zin in en hoop hiermee het jaar 2026 goed te starten.

De belangrijkste opdracht voor de komende weken wordt: blessurevrij blijven, terwijl de trainingsomvang weer omhoog moet richting — en hopelijk ruim boven — de 100 kilometer per week. Door verschillende oorzaken lukte het de afgelopen weken niet om stabiel boven de 80 kilometer uit te komen.
Zelfs de lange duurloop van deze week moest ik na zo’n 33 kilometer afbreken omdat mijn rug nog altijd opspeelde. Ik wilde niets forceren; beter nu even rustig aan doen, zodat ik daarna weer echt kan gaan opbouwen, dan koppig doorlopen en niet fit aan de start verschijnen.

Dus: voorzichtig uitbreiden, veel oefeningen doen en geduldig blijven. Hopelijk volgt de progressie dan vanzelf weer snel.

Van de Sint kreeg ik nog een nieuwe Nike-hardloopbroek én een vers paar Hoka’s, dus qua demping zit het in ieder geval helemaal goed.
Het belangrijkste blijft de motivatie — en die is gelukkig dik in orde.

Met dit fijne hardloopweer, temperaturen nog steeds in de dubbele cijfers en af en toe wat motregen, is het heerlijk trainen. Op naar een sterke start van 2026!

Gelukkig zit de standby-dienst er weer op. Hopelijk zakken het stressniveau en mijn rusthartslag de komende dagen terug naar normaal.

De interventie bij de klant verliep buitengewoon goed, maar zoals verwacht waren er de nodige ongewenste bijwerkingen. In combinatie met een tiental releases en datacopies — die óók onder de verantwoordelijkheid van de standby-dienst vallen — resulteerde dat in behoorlijk lange dagen.

Toen ik vrijdag eindelijk was verlost van deze taak, voelde ik de energie meteen terugkomen. De zin in de komende uitdaging kwam in één klap weer boven drijven. Ik had alvast wat spullen besteld die bij de verplichte kit horen (life saver bag, ultralichte regenbroek, etc.) en vrijdagavond heb ik mijn rugzak ingepakt zodat ik deze zaterdag kon testen.

Na een goede nachtrust ben ik zaterdag rond acht uur op pad gegaan, gepakt en gekleed zoals op 13 december ook het plan is. De weersomstandigheden waren ideaal, en ik had er enorm veel zin in.

De eerste kilometers voelden echter zwaar. Het gewicht van mijn rugzak — inclusief de poles die ik had meegenomen — was direct merkbaar. Normaal gesproken voel ik mijn racevest nauwelijks wanneer ik alleen mijn telefoon, gels en flesjes bij me heb. Nu voelde ik niet alleen het extra gewicht, maar ook op bepaalde plekken de druk van de rugzak tegen mijn lichaam. Na verloop van tijd wen je daar wel aan, maar rond de tiende kilometer begon ik rugklachten te krijgen.

Bij mij gaat rugpijn vrijwel altijd samen met een doof gevoel en krachtverlies in mijn linkerbeen. Naarmate de kilometers vorderden, werd zowel de pijn als het krachtverlies erger. Dat ging niet de goede kant op. Al snel dacht ik aan de geplande 200 km op 13 december, en de conclusie volgde eigenlijk meteen: niet starten.

De reden? De klachten waren exact hetzelfde als tijdens de vorige Bello Gallico, maar nu kwamen ze veel eerder opzetten. Door de zwaardere bepakking kreeg ik er dit keer al tijdens de training last van — misschien wel een geluk bij een ongeluk. Vorig jaar dacht ik dat de rugklachten (en de daaropvolgende DNF) veroorzaakt werden door de schoenen zonder demping. Nu ben ik er achteraf vrijwel zeker van dat de rugzak de grootste boosdoener was: vooral de drukpunten in mijn onderrug en het extra gewicht lijken de problemen te triggeren.

Ik moet dus op zoek naar een oplossing: eerder trainen met gewicht, extra oefeningen, misschien een andere rugzak. Het voordeel is dat ik nog ruim een jaar heb om dit goed uit te zoeken, want ik wil écht een keer finishen op die inmiddels meerdere keren mislukte Bello Gallico. Ik weet dat ik het kan, want ik heb immers de 211 KM rond het Balaton meer in 28u en 20 minuten kunnen finishen, terwijl daar ook de nodige hoogtemeters te overwinnen waren en de temperaturen vrij hoog waren. De BG mag je finishen in 44u, dus c.a. 16 uur langer en 10KM minder. Maar het moet wel zonder risico op een langdurige blessure….

Voor nu kijk ik enigszins opgelucht vooruit naar de volgende uitdagingen. Opgelucht, omdat ik al langer twijfelde of starten in december wel verstandig was zonder mijn andere doelen in gevaar te brengen. De 120 van Texel blijft mijn absolute A-wedstrijd, en ook de HoHo100 moet ik zonder problemen door zien te komen om opnieuw een kwalificatie voor de Spartathlon binnen te halen.

Eerst maar eens 100% fit worden en van die vervelende rugklachten afkomen.

Zoals verwacht zijn het meteen weer drukke dagen na de vakantie. Zowel de voorbereidingen op de release als het werkweekend zelf hebben vrijwel al mijn vrije tijd opgeslokt. In de nacht van vrijdag op zaterdag stond ik bovendien vier keer naast mijn bed voor een P1-melding, na al een lange werkdag achter de rug te hebben gehad.

Gelukkig kon ik die vrijdag wel iets later beginnen, waardoor er in de ochtend nog ruimte was voor een lange duurloop. De rest van het weekend was volledig gevuld, en de komende dagen beloven niet veel rustiger te worden, zeker niet in combinatie met de standby-dienst.

Het grootste deel van de werkzaamheden is inmiddels afgerond en de meeste tests zijn goed verlopen. Dat geeft even wat lucht om mijn blog bij te werken.

De training van vrijdag was in ieder geval een positieve uitzondering: perfecte omstandigheden. Omdat ik wist dat het weekend zwaar zou worden, heb ik bewust niet voor een volledige marathon gekozen. De bedoeling was 35 km, maar door een telefoontje werd het uiteindelijk 31 km. De laatste echt lange duurloop zal dus waarschijnlijk ergens volgende week plaatsvinden.

Ondertussen ben ik begonnen met de voorbereidingen voor de Bello Gallico. Er zijn enkele wijzigingen ten opzichte van voorgaande jaren, zoals de vernieuwde lijst met verplichte items. Ook worden de dropbags dit keer verdeeld over drie verschillende locaties. Daarnaast is de afstand met veertig kilometer verlengd, wat een duidelijke extra uitdaging vormt.

Met minder dan twintig dagen te gaan merk ik dat ik nog niet sta te springen met het vooruitzicht om tweehonderd kilometer door de kou te lopen. Waarschijnlijk komt dat doordat de aandacht de afgelopen tijd vooral uitging naar werk, verplichtingen en de vakantie. Eerst deze standby-week afronden, en dan hoop ik dat de motivatie en het juiste gevoel weer terugkeren.

Afgelopen week had ik vakantie, en dat kwam precies op het juiste moment. Op vrijdag ben ik samen met de jongens een weekendje naar Tallinn (Estland) geweest. Een prachtige stad met een fijne sfeer, en het is ons ontzettend goed bevallen. Vorig jaar liepen we samen de marathon van Athene, en sindsdien hebben we het plan opgevat om elk jaar een “mannenweekend” te organiseren. Het lijkt erop dat dit een mooie traditie gaat worden.

Na Tallinn vertrok ik op maandag samen met Maaike naar Terschelling. Ondanks de matige weersvoorspellingen hadden we uiteindelijk vooral droog weer, en af en toe liet de zon zich zelfs zien. We hebben het eiland zowel op de fiets als wandelend verkend, en het blijft bijzonder hoeveel rust en ruimte je daar vindt. Nadat we Terschelling weer verlieten, zijn we nog een paar dagen neergestreken in Tzummarum (Friesland), waar we ook heerlijk hebben gewandeld.

Qua training stond alles deze week op een laag pitje. Toch heb ik in Tallinn, op Terschelling én in Friesland mijn loopschoenen aangetrokken om hardlopend de omgeving te verkennen. Geen lange duurlopen deze keer, maar wel veel gewandeld en gefietst — en dat telt ook mee. Voor een ultraloper zijn dat toch de kilometers die je lijf blijft opstapelen, zelfs als de hartslag wat lager blijft.

Helaas zit de vakantie er alweer op, en komen er drukke werkweken aan. Eind deze week begint mijn standby-dienst en in het weekend staat een belangrijke datacenterverhuizing op de planning. Dat betekent waarschijnlijk weinig slaap, de nodige stress en geen ruimte voor heel veel kilometers.

Daarna gaat de focus volledig op de eerstvolgende wedstrijd. Ik weet nu al dat dit er eentje wordt die ik vooral mentaal moet zien te volbrengen. Fysiek ben ik nog niet waar ik wil zijn, dus tijden tellen dit keer niet. Het belangrijkste doel is om onderweg het hoofd koel te houden en vooral halverwege niet toe te geven aan de verleiding om uit te stappen. Het weer en eventuele lichamelijke kwaaltjes zullen daar natuurlijk ook een rol in spelen — maar dat hoort erbij.

Hopelijk lukt het me in het komende weekend nog om een lange duurloop in te passen, gewoon om het vertrouwen een kleine boost te geven. We gaan het zien. Ultralopen blijft tenslotte een spel van plannen, aanpassen en doorzetten.