Terug naar 20km: heup houdt (voorlopig) stand

Maandag bij Menno, de fysio, geweest voor de heup die al een tijdje speelt. Hij heeft ‘m behandeld, een diagnose gesteld en oefeningen (squats voor algemene heupstabiliteit, crab walks – met weerstandsband, specifiek gericht op de heupabductoren) meegegeven.

Gelukkig geen slijtage of trauma, en goed te behandelen. Prettig om eindelijk te weten waar ik aan toe ben, in plaats van maar wat aanmodderen en hopen dat het vanzelf overgaat.

De rest van de week heb ik het bewust rustig aan gedaan. Geen extra kilometers, geen hoog tempo — gewoon de oefeningen doen en de heup de tijd geven om te herstellen.

Gisteren stond de eerste echte test op het programma: een duurloop van 20km. Een paar maanden terug viel dat nog onder de categorie normale trainingen, nu was het dus mijn lange duurloop. Het uitgangspunt was voorzichtig: vorige week begon de pijn ergens rond de 18km, dus het plan was om dit keer niet verder te gaan dan 2km voorbij dat punt. Niet verder pushen, gewoon kijken of de grens iets is opgeschoven.

Dat bleek het geval: pijnvrij tot en met de volledige 20km. Winst ten opzichte van vorige week, ook al is het maar een kleine stap. Volgende keer kan de afstand weer iets verder uitgebreid worden, met dezelfde voorzichtige aanpak — telkens een paar kilometer erbij, voorlopig niet meer. Nog geen echte doelen op de kalender, dus heeft het ook geen zin om te snel te veel te willen.

Het is wat aftasten op deze manier, en dat vraagt geduld. Maar liever dit dan weer terugvallen naar nul omdat ik te snel te veel wilde.

De temperatuur was goed, en een deel van de training heb ik op de wielerbaan gedaan. Wel had ik onderweg last van mijn darmen — niet genoeg om te stoppen, maar wel vervelend, en dat maakte de training wat minder plezierig dan ‘ie had kunnen zijn.

Deze week is het sowieso al lastig om trainingen goed in te plannen: vanaf afgelopen vrijdag wachtdienst voor de klant, plus een grote en belangrijke release. Die release was gisteren, en het werd uiteindelijk nachtwerk — er kwamen ook nog een paar P1-incidenten bij die veel tijd kostten om op te lossen. Uiteindelijk zijn zowel de release als de P1’s opgelost, al moet er nog wat nazorg gebeuren. Vandaag staat er alweer een belangrijke release op de planning, en ik hoop dat het dit keer soepeler gaat.

Trainen moet dus tussen de werkzaamheden door, op de rustige momenten die zich hopelijk voordoen — niet per se op de momenten die ik zelf zou kiezen. Niet ideaal voor de opbouw, maar met de heup die net weer wat vertrouwen begint te geven, is dit misschien ook niet het slechtste moment om het rustig aan te moeten doen. Gewoon kijken hoe het loopt, letterlijk en figuurlijk.

Vorige week leek het gelukkig weer een beetje de goede kant op te gaan.

Ondanks de hoge temperaturen had ik een aantal trainingen verplaatst naar de vroege ochtend. Met de nodige voorzichtigheid kon ik weer wat kilometers maken. Langzaam maar zeker boekte ik weer vooruitgang en groeide ook het vertrouwen.

Helaas kreeg ik aan het einde van de week ineens weer een soort spitreactie in mijn onderrug. Ik kon amper bewegen. Het voelde als spit, maar dan aan beide kanten van mijn onderrug, net boven de bilspieren. Erg pijnlijk, en zelfs een stukje wandelen, opstaan uit een stoel of gewoon rechtop staan was een uitdaging.

Gelukkig namen de klachten op vrijdag gedurende de dag alweer af. Voor de zekerheid had ik alvast een afspraak gemaakt met Menno om te laten controleren wat er precies aan de hand kon zijn.

Zaterdagochtend vertrok ik vroeg voor een duurloop, zodat ik de ergste hitte voor zou zijn. Toen ik opstond vielen de klachten gelukkig erg mee, dus besloot ik het in ieder geval te proberen. Niet te hard, niet te lang, en zodra ik pijn zou krijgen, zou ik via de kortste weg terug naar huis lopen.

De temperatuur liep al snel op richting de 28 graden. Na het keerpunt in Zundert kreeg ik gelukkig wat meer wind en trok de lucht iets dicht. Na een paar kilometer waren de pijnklachten vrijwel verdwenen en durfde ik het tempo iets op te voeren. Tot ongeveer 18 kilometer ging dat prima, maar daarna begon mijn rug weer wat op te spelen. Dat was voor mij het signaal om rustig terug te lopen. Bij 20 kilometer drukte ik mijn Garmin uit.

Daarna was het vooral afwachten hoe mijn lichaam zou reageren. Gelukkig viel dat alles mee.

Op zondag stond er een wandeling met Maaike gepland. Tijdens het wandelen verdween de opstartpijn al snel en na afloop had ik helemaal geen klachten meer. De spitachtige klachten lijken dus verdwenen, al is de pijn in mijn heup nog niet helemaal weg.

Vanochtend heb ik vroeg nog een rondje van ongeveer 10 kilometer gelopen en ook dat ging gelukkig goed.

Vanmiddag ben ik nog langs de fysio geweest. Alles is nagekeken en er is gelukkig niets waar ik me zorgen over hoef te maken. De voorlopige diagnose is een overbelaste spier. Die is behandeld en dat zou de klachten al moeten verminderen.

Daarnaast heb ik twee oefeningen meegekregen die ik om de dag moet uitvoeren. We hebben afgesproken dat mijn langste duurloop deze week maximaal 18 kilometer is. Daarna ga ik de afstand iedere week weer rustig verder opbouwen.

Hopelijk kan ik deze stijgende lijn nu eindelijk vasthouden.

De val tijdens mijn vakantie blijkt toch harder aangekomen te zijn dan ik aanvankelijk dacht.

Begin vorige week was het vooral mijn schouder die opspeelde, maar vanaf woensdag begon ook mijn rechterheup steeds meer problemen te geven.

Voor zaterdag stond een rustige duurloop van 21 kilometer op het programma. Daarna wilde ik nog een paar korte trainingen doen in de loop van de week. Daarom ging ik lekker op tijd de deur uit, zodat de temperatuur nog enigszins aangenaam was om te lopen.

De eerste kilometers gingen eigenlijk prima. Al snel vond ik een prettig ritme en onderweg begon ik mijn route verder uit te stippelen. Het plan was om via Hoeven, Oudenbosch, Bosschenhoofd en Rucphen te lopen. Een mooi rondje van precies 21 kilometer.

Tot aan Hoeven leek dat een uitstekend idee.

Daar begonnen echter de problemen. De rugpijn die normaal gesproken pas ergens rond de marathonafstand de kop opsteekt, liet zich nu al voelen. Tegelijkertijd kreeg ik last van een scherpe pijn in mijn rechterheup.

Ik besloot mijn plannen bij te stellen en eerder richting Rucphen te lopen, zodat ik onderweg altijd nog kon besluiten om de training in te korten. Helaas werd het niet beter. Integendeel. Na 17 kilometer heb ik de verstandige keuze gemaakt om ermee te stoppen.

Zaterdag had ik nog een beetje hoop dat het met wat rust zou herstellen. Maar zondag kon ik amper rechtop staan door de pijn in mijn rug en heup. Daarmee was ook alle twijfel verdwenen.

De geplande 6-uurswedstrijd van komende zaterdag gaat niet door.

Hoe teleurstellend dat ook is, in de huidige toestand moet ik eerst gas terugnemen, herstellen en daarna nieuwe doelen stellen. Het heeft geen zin om een wedstrijd te starten als mijn lichaam nu al zo duidelijk aangeeft dat het rust nodig heeft.

Dat maakt het extra zuur, omdat ik stiekem hoopte dat er dit keer misschien wel een podiumplaats in zat. Misschien zelfs samen met Jan, in de categorie heren 60+.

Dat zal voorlopig moeten wachten.

De vakantie zit er helaas weer op.

Dit jaar hebben we de Via Francigena weer opgepakt in Siena, waar we vorig jaar waren geëindigd. Na veertien prachtige etappes kwamen we afgelopen zaterdag aan in Rome. Een bijzonder moment en een mooie afsluiting van opnieuw een geweldig avontuur.

Wat ben ik blij dat ik dit samen met Maaike kan doen. Dagenlang onderweg zijn, genieten van de omgeving en alle indrukken die je onderweg opdoet. Het zijn ervaringen die je niet snel vergeet.

Omdat veel etappes behoorlijk lang en soms ook best zwaar waren, heb ik ervoor gekozen om af en toe vóór het wandelen een korte hardlooptraining van zo’n 10 kilometer te doen. Een mooie manier om toch wat loopkilometers mee te pakken.

Voor mijn voorbereiding op de 6-uursloop over twee weken was dat natuurlijk niet ideaal. De trainingsomvang die ik normaal gesproken zou willen draaien heb ik niet gehaald. Aan de andere kant hebben de benen tijdens deze vakantie flink wat uren en kilometers gemaakt. Hopelijk compenseren al die wandelkilometers een groot deel van het gemis aan loopvolume.

Inmiddels is het gewone leven weer begonnen. Terug aan het werk, terug achter het bureau. Een hele dag zitten achter een bureau valt dan best tegen na twee weken buiten zijn, onderweg naar Rome.

Tja, het weekend na Hemelvaart is het alweer Pinksteren.

Het plan was om zaterdag een marathon op de wielerbaan te lopen, maar het liep helaas anders dan verwacht. Maaike moest werken, dus ik kon mooi op tijd vertrekken. Iets voor zevenen stapte ik de deur uit. Jan was al bezig, dus we konden meteen samen verder.

Ik had extra flesjes drinken meegenomen, omdat het een warme ochtend zou worden. Dat bleek ook wel.

Al pratend met Jan vlogen de kilometers voorbij, maar ik merkte al snel dat mijn linkerbeen en onderrug niet wilden meewerken. Vooral mijn onderbeen en voet voelden alsof er stroom op stond, en ik had weinig kracht in mijn been. Het werd steeds erger en rond de 16 kilometer gaf ik al aan dat een marathon er niet meer in zat.

Met moeite maakte ik er nog een halve marathon van. Ik baalde er verschrikkelijk van dat ik zo vroeg moest opgeven.

Zaterdag hebben Maaike en ik nog een wandeling gemaakt in Oud-Turnhout, en dat ging gelukkig goed.

Dus begon ik me af te vragen hoe ik nu verder moet…

Toch weer naar de neuroloog om te laten checken hoe het ervoor staat? Het nadeel daarvan is dat een operatie misschien weer ter sprake komt, en ik weet niet of dat verstandig is.

Misschien toch weer naar de fysio? De oefeningen die vorig jaar goed leken te werken, heb ik vorige week weer serieus opgepakt. Waarschijnlijk komt het uiteindelijk toch weer daarop neer. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik nog te kort bezig ben om al verbetering te merken, dus misschien moet ik daar eerst nog wat langer mee doorgaan.

Terwijl ik verder nadacht over een oplossing, bedacht ik me ineens dat ik misschien wel hetzelfde probleem heb als Jan. Zowel voor Texel als in Sittard liep ik namelijk op nieuwe Hoka’s: hele lichte schoenen met weinig demping. Omdat ik de laatste maanden vrijwel alleen op asfalt heb gelopen, zou dat misschien kunnen verklaren waarom de klachten erger werden.

Dus bedacht ik het volgende plan:

• Schoenen met maximale demping (mijn Brooks Adrenaline dus)
• Lopen op zachte ondergrond
• Rustig opbouwen

Vandaag ging ik opnieuw vroeg op pad.

Met dit warme weer wilde ik graag een beetje beschut lopen, op zachte ondergrond. Daarom ging ik deze keer richting de Pannenhoef, via de Moerse Bossen naar de Rucphense Heide. Onderweg had ik bovendien een punt waar ik mijn flesjes kon bijvullen.

En het bleek een goed plan.

Na 15 kilometer voelde alles nog redelijk goed aan. Daarom besloot ik toch voor de marathonafstand te gaan, en uiteindelijk is het gelukt.

Dat geeft toch weer wat meer vertrouwen. Voorlopig dus zoveel mogelijk op zachte ondergrond lopen en trainen op mijn Brooks.

Hopelijk komt de verbetering nu langzaam weer terug…

De teleurstelling van Sittard bleef deze keer wat langer hangen dan normaal na een DNF.

Het idee dat afstanden boven de 100 km misschien toch te veel problemen geven, en dat ik voortaan kortere ultra’s zou moeten plannen, kan ik moeilijk accepteren.
Omdat ik nog een paar dagen last heb gehad van griepverschijnselen, lijkt de oorzaak inmiddels wel gevonden.

Tijd dus om nieuwe plannen te maken en leuke doelen te zoeken voor de tweede helft van dit jaar. Eerst echter weer fit genoeg zien te worden voor de 6-uurswedstrijd eind juni.

Het lange weekend zit er helaas alweer op.
Ondanks de sombere weersverwachtingen viel de impact op de geplande activiteiten uiteindelijk best mee.

Donderdag zijn we gaan wandelen in de buurt van Schoten en zaterdag in Kapellen. Beide keren kregen we slechts een paar buitjes over ons heen, waardoor het prima wandelweer bleef.

Zondagochtend kon ik eindelijk weer een lange duurloop plannen.
Jan kon mee, waardoor we samen konden napraten over Sittard en voorzichtig vooruitkijken naar de komende wedstrijden.

Deze keer zelfs met muzikale begeleiding, want de drumband was aan het oefenen op de atletiekbaan. Zelf liepen we rondes op de wielerbaan. Voor het eerst in maanden werd de baan tegelijkertijd gebruikt door drie fietsers. Daarom weken we iets af van de ideale lijn, zodat zij ongestoord konden doorrijden, en dat werkte prima.

Drie uur lopen was deze keer voldoende, want daarna moest ik voorbereidingen treffen voor een barbecue met de familie. Het weer werkte gelukkig opnieuw redelijk mee, waardoor het alsnog een mooie afsluiting van het weekend werd.

Met de derde DNF op rij kan ik wel concluderen dat 2026 nóg slechter begonnen is dan vorig jaar.
Toen was er meestal wel een duidelijke reden om te stoppen vanwege blessures. Nu zijn de oorzaken een stuk vager…

Zaterdag vertrekken we rond 12 uur richting Sittard. Google Maps geeft 165 kilometer aan. Achteraf misschien toch beter even wat beter van A naar B plannen, want blijkbaar ligt half Nederland open vanwege wegwerkzaamheden.

Gelukkig komen we alsnog zo’n 50 minuten voor de start aan en weten we nog een mooi plekje langs het parcours te vinden.

Startnummer ophalen, nog een laatste sanitaire stop, en dan mogen we eindelijk vertrekken.

Na een paar bochten ontstaat er wat ruimte en begin ik langzaam in mijn ritme te komen. Ik probeer boven de 5:50 per kilometer te blijven, omdat ik mezelf had voorgenomen het bewust rustig aan te doen.

Het is behoorlijk warm en tegenwoordig lijkt het tussen 15:00 en 16:00 uur standaard het heetst van de dag te zijn. Al snel lopen de zweetdruppels over mijn gezicht.

Wel leuk om weer wat bekenden bezig te zien, en indrukwekkend hoe de Nederlandse toplopers regelmatig in een stevig tempo voorbij komen. Een paar jongens gaan opvallend hard, maar later blijkt dat het deelnemers van de 3 uur-loop zijn… even vergeten dat die ook bezig waren.

De eerste 10 kilometer vliegen voorbij, en daarmee ook het eerste uur.
“Nog 23 uur te gaan…” schiet even door mijn hoofd, maar die gedachte probeer ik snel weer weg te drukken.

Twee kilometer later zoek ik voor het eerst de dixie op vanwege buikklachten. Opgelucht loop ik daarna weer verder, maar echt lekker voel ik me niet meer.

Bij de halve marathonafstand moet ik opnieuw stoppen, en ik neem bewust wat extra tijd in de hoop dat het daarna voorlopig rustig blijft. Een paar kilometer gaat het iets beter, maar rond de 28 kilometer gaat het opnieuw mis — en een ronde later nog een keer.

Ondertussen heb ik totaal geen energie meer. Ik besluit stukken te wandelen in de hoop dat de situatie nog wat verbetert.

Na overleg met Jan blijkt dat ook hij problemen heeft met zijn heup. Bij mij begint het krachtverlies in mijn linkerbeen inmiddels flink toe te nemen, dus ik probeer schoenen met meer demping aan te trekken.

Maar ook dat voelt niet goed.

Al heel vroeg moet ik daarom de strijd staken. Jan besluit uiteindelijk ook te stoppen, waardoor we vroeger dan verwacht weer richting huis kunnen.

Gelukkig mochten we het terrein nog af…

Voorlopig gaat de focus weer op het kortere werk liggen en vooral op volledig fit worden.
De volgende wedstrijd staat gepland voor eind juni: een 6-uursloop.

Daarna is de agenda voorlopig leeg, op Winschoten na. Maar de kans is groot dat we toch nog op zoek gaan naar een alternatief.

Nog 1 week tot de 24 uur

Het begint nu echt dichtbij te komen. De derde wedstrijd van dit jaar staat voor de deur.
Misschien iets minder beladen dan de recente 120 van Texel—waar ik helaas halverwege moest uitstappen—maar toch genoeg om de zenuwen weer te voelen.

De bekende vragen spoken alweer door mijn hoofd…
Hoe houdt mijn rug het?
Krijg ik voldoende voeding binnen?
En misschien wel de belangrijkste: blijf ik mentaal sterk genoeg om de verleiding te weerstaan om te stoppen als het zwaar wordt?

De afgelopen weken zijn de trainingen eigenlijk goed gegaan. Buiten het krachtverlies in mijn linkerbeen heb ik nergens echt last van gehad.
Toch blijft het altijd afwachten hoeveel invloed dat straks gaat hebben.

Ook het weer kan weer een beslissende factor worden. De voorspellingen gaan op dit moment alle kanten op, dus dat blijft nog even spannend.

Maar goed—ik kijk er positief naar. Het glas is bij mij meestal halfvol.
Mijn doel is duidelijk: ik ga in ieder geval 24 uur in Sittard blijven lopen én een nieuw PR neerzetten.

In Hongarije heb ik al laten zien dat 180 km in 24 uur mogelijk is, dus dat wordt het hoofddoel.
Plan B: een nieuw PR, dus boven de 165 km.
Plan C: simpelweg de 24 uur volmaken.

Deze week doe ik het rustig aan. Afgelopen zaterdag nog even naar de atletiekbaan geweest voor negen rondjes—en dat voelde gewoon goed. Even genieten.

Jan heeft vandaag de GB marathon gefinished ruim binnen de 3u30, dus hopelijk hersteld hij goed genoeg om ook te kunnen starten in Sittard! Dat zou helemaal geweldig zijn!

Nu nog checken of mijn checklist compleet is en alvast inkopen gaan doen….

Vandaag, over 14 dagen, zit de 24-uurs er weer op.
Na de lange duurlopen van de afgelopen twee zaterdagen is mijn vertrouwen gelukkig weer flink gestegen.

Zaterdag kon ik weer op tijd de deur uit, omdat Maaike vroeg moest beginnen.
Ik nam de kortste route (ca. 2 km) naar de wielerbaan om daar rondes van 1,8 km te lopen.

Om aan de marathonafstand te komen, moest ik ongeveer 21 rondes lopen, zodat ik met de weg terug precies op 42,2 km zou uitkomen.

De eerste rondes waren fris en ik was blij dat ik handschoenen had meegenomen.
Ook had ik extra flesjes water bij me, zodat ik in totaal 3,2 liter kon drinken, samen met vijf gels. Ruim voldoende voor een marathon, maar dit was vooral een test om te kijken hoe dit zou vallen — in Texel kreeg ik namelijk slechts vier gels weg op 61 km.

Na een paar rondes kwam Jan aangelopen, waardoor de tijd wat sneller voorbij ging.
Hij ging voor ruim 30 km, omdat hij al wat moest afbouwen voor de marathon van volgende week.

Toen Jan weer naar huis ging, hoefde ik nog maar vijf rondes. Daarna liep ik terug naar huis. Ik voelde me nog fris en had inmiddels zelfs honger gekregen, wat ook een goed teken is.

Nu 4 uur en 9 minuten (exact dezelfde tijd en afstand als vorige week) stond ik weer terug thuis.

De komende weken ga ik mijn checklist nog even nalopen en alvast wat voeding inslaan.
In Sittard is voldoende te krijgen, maar ik durf geen Tailwind meer te nemen, omdat dat een paar jaar geleden compleet verkeerd viel.

Nu dus weer wat kortere afstanden lopen en langzaam wat meer rust nemen, zodat ik in Sittard goed uitgerust aan de start kan verschijnen. Hopelijk zit het dit keer een beetje mee, want na twee DNF’s moet het nu toch een keer lukken om mijn PR uit 2022 te verbeteren.

Ondertussen heb ik me ook ingeschreven voor de 6 uur van de Haarlemmermeer.

De stand-by dienst zit er gelukkig weer op!
Helaas ging deze keer mijn telefoon behoorlijk vaak en moest ik uiteindelijk elke avond extra uren maken.

Gelukkig kon ik wel telkens op tijd een rondje hardlopen, al heb ik het bewust rustig aan gedaan.

Ik denk dat ik inmiddels weer aardig hersteld ben. Het lijkt ook iets beter te gaan met het krachtverlies in mijn linkerbeen, dus hopelijk zet die trend door.
Over drie weken is het zover. Dat betekent dat ik eigenlijk alleen komende week nog de kans heb om een week van meer dan 100 km te maken. Daarna moet de focus echt op uitgerust aan de start verschijnen.

Intussen kan ik ook alvast wat praktische zaken regelen: een voedingsplan maken, een checklist opstellen en gels bestellen.

Afgelopen zaterdag had ik weer met Jan afgesproken om rondjes te lopen op de wielerbaan. Een beetje vergelijkbaar met de baan in Sittard, al verwacht ik dat die daar iets korter is.
Op deze baan zit halverwege een mini-viaductje, waardoor je elke 1800 meter een klimmetje meepakt. Niet veel hoogtemeters, maar je voelt het wel degelijk.

Volgens Buienradar zou het gaan regenen, maar gelukkig viel het mee en bleef het bij af en toe een paar druppels.
Na ongeveer 10 km sloot Nelis aan, dus liepen we een tijdje met z’n drieën. Dat zorgde meteen voor genoeg gespreksstof. We wisselden ervaringen uit over ultra’s en triatlons, en na een paar rondes ging Nelis weer verder — hij was onderweg naar zijn werk.

Jan en ik liepen rondjes van ongeveer 5:55Minuut/km. Voor Jan even wennen, maar een goede oefening richting de Spartathlon, waar hij juist langzamere kilometers moet gaan maken.
Voor mij was het een prettig tempo: misschien nog steeds iets aan de snelle kant, maar bewust gekozen. Ik moet straks in Sittard ook goed op mijn snelheid letten. Daar wil ik dit keer tot het einde blijven doorlopen, en juist de te snelle kilometers in het begin maken dan het verschil.

Zoals altijd vliegen de kilometers voorbij als ik met Jan loop — gespreksstof genoeg.
Bij 32 km had Jan er al 40 km op zitten (hij was eerder gestart) en ging hij terug naar huis, zodat hij ruim boven de marathonafstand zou uitkomen.

Ik liep nog 8 km door op de baan en maakte vervolgens de laatste 2 km naar huis vol, ook goed voor een mooie marathonafstand.

Zondag met Maaike 21KM gewandeld in de buurt van Puurs.

We zijn weer een paar weken verder na Texel, maar ik merk dat ik nog steeds erg moe ben.
Ook de signalen van mijn Garmin bevestigen dat ik nog niet helemaal fit ben. Mijn slaapscores en HRV-waarden liggen onder niveau, en de laatste dagen geldt dat ook voor mijn rustpols.

Boven: hrv waarden van afgelopen weken

Dat is op zich niet ongewoon. Ik had een week stand-by dienst en de week daarvoor was er extra stress door ontwikkelingen bij de klant. Daarnaast moest ik donderdagavond nog een examen doen.

Gelukkig geslaagd, met 820 van de 1000 punten. Dus nu officieel een AWS-certificering op zak. Maar ik ben er nog niet, want de komende maanden staan er nog meer examens op het programma.

Daarom heb ik besloten het trainen wat rustiger aan te doen. Ik merkte dat het steeds zwaarder werd. Misschien zijn het ook signalen van overtraining, want ik heb nog nooit zoveel kilometers gemaakt als in de aanloop naar Texel.

Ook de kracht in mijn linkerbeen is flink afgenomen. Dat zie je terug in de zogenaamde ground contact balance. Links is die nu 5% lager dan rechts — nog nooit zo laag sinds ik deze gegevens meet met mijn Garmin.
Dus weer serieus aan de oefeningen. Ik ben ervan overtuigd dat dit invloed heeft op mijn prestaties.

Ik was dan ook blij dat ik niet ingeloot was voor Rotterdam. Levi zou starten en ik had ook meegedaan aan de loting. Maar in mijn huidige staat was dat geen verstandige keuze geweest met het oog op mijn doelen.

Afgelopen zaterdag was het plan dan ook om niet te veel kilometers te maken. Ik vertrok vrij laat, omdat ik eerst nog wat zaken moest checken. Ik koos een korte route naar de atletiekbaan. Daar was Jan al rondjes van ongeveer 1,75 km aan het lopen op de wielerbaan.

We hebben samen op een rustig tempo gelopen. Dat was echt genieten. Een frisse wind en een beetje hoogteverschil, maar dat mocht de pret niet drukken. Voor ik het wist zat ik op 16 km.

Toen ging mijn telefoon. Ik moest snel naar huis om op mijn pc een probleem bij de klant op te lossen. De 2 km naar huis waren meteen de snelste van de dag.

Gelukkig kon ik na een kwartiertje mijn training weer hervatten. Onderweg terug naar de baan kwam ik Jan weer tegen. Hij had er al zo’n 34 km op zitten en liep nog een stukje mee.

Daarna ging ik alleen verder. Afwisselend liep ik rondjes op de atletiekbaan en de wielerbaan. Uiteindelijk zat ik op ongeveer 29 km en vond ik het mooi geweest. Tijd om naar huis te gaan.

Zondagochtend werd ik opnieuw opgeroepen. Dat kostte me vrijwel de hele voormiddag.
Daarna heb ik boodschappen gedaan voor mijn moeder. Toen ik thuiskwam, stelde Maaike voor om te gaan wandelen. Dat leek me een heel goed idee.

Al met al dus een week met weinig kilometers. Hopelijk heb ik genoeg rust gepakt om binnenkort weer een paar mooie trainingsweken te draaien.

Ondertussen zijn we weer een week verder na mijn DNF op Texel.
De teleurstelling heb ik inmiddels verwerkt en mijn focus ligt alweer op de volgende wedstrijd.

Ik heb nog ongeveer 35 dagen om me voor te bereiden op de 24 uur van Sittard. In deze periode ligt de nadruk vooral op het maken van veel kilometers in een rustig tempo.

Een voordeel van uitstappen bij 61 kilometer is dat ik de training relatief snel weer kon hervatten. Toch ben ik deze keer bewust voorzichtig begonnen. Pas op woensdag trok ik mijn hardloopschoenen weer aan voor een duurloop met Jan.

In het begin voelde ik nog wat stijfheid in mijn bovenbenen, en tegen het einde speelde mijn rug weer wat op. Daarom heb ik besloten om het hardlopen een paar dagen te vervangen door wandelen.

Op zaterdag stond mijn lange duurloop gepland. Het doel was om te kijken hoeveel kilometers op dat moment verantwoord zouden zijn. Hoewel ik verwachtte me fitter te voelen, viel dat toch tegen. Het voelde zwaarder dan gehoopt.

Ondanks het mooie weer besloot ik al vrij snel dat het geen marathon zou worden. Het volmaken van 30 kilometer was al uitdagend genoeg. De ronde op Texel bleek er toch meer in te hebben gehakt dan ik had gedacht.

Ik heb daarom het advies van mijn Garmin gevolgd en tijdens de paasdagen niet hardgelopen. In plaats daarvan heb ik voldoende wandelkilometers gemaakt. Ook de koolhydraten zijn weer aangevuld na twee bourgondische paasdagen.

Nu is het tijd om de training weer serieuzer op te pakken. De planning zal de komende weken nog wat uitdagend zijn door een aankomende standby-dienst en andere verplichtingen.

Hopelijk verlopen de lange duurlopen snel weer beter en kan ik het volume geleidelijk uitbreiden, voordat over een paar weken de taperperiode begint.

Afgelopen weekend stond in het teken van mijn ultraloop op Texel.
Helaas eindigde het avontuur in een DNF na 61 kilometer.

Vrijdagmiddag rond half één haalden we Jan en Marian op.
Ongeveer tweeënhalf uur later reden we de veerboot af in Texel.
Na aankomst installeerden we ons in het huisje.
De kleine mankementen werden gelukkig snel opgelost door de technische dienst, waarna we de dag afsloten met een heerlijke maaltijd.

Op zaterdag namen we samen met de dames nog wat belangrijke punten door en verkenden we een deel van het parcours.
Na een flinke pastamaaltijd besloot ik op tijd naar bed te gaan.
De wekker stond namelijk al op een paar minuten voor twee – want de klok werd die nacht verzet van twee naar drie.

Zondag – raceday
Marian en Maaike brachten ons naar de start, waar we al snel veel bekenden tegenkwamen.
De temperatuur was nog prima, het was droog en de wind leek mee te vallen: goede omstandigheden dus.

Om 04:35 uur mochten we eindelijk vertrekken.
Zoals altijd valt er dan meteen een stukje spanning van je af.
De eerste kilometers voelden echter verrassend zwaar.
Ondanks een rustige trainingsweek en een paar extra rustdagen kwam ik moeilijk in mijn ritme. Mijn tempo lag rond de 5:50/km, precies volgens plan, maar het voelde sneller en zwaarder.

Ik begon in een groepje, maar besloot al snel mijn eigen tempo te lopen, zonder rekening te hoeven houden met fietsers. Helaas hield niet iedere fietser rekening met mij, maar dat hoort er vaak een beetje bij.

Ondanks de kou had ik het erg warm; het zweet liep van mijn gezicht.
Ook mijn maag speelde op, en omdat je grotendeels over een dijk loopt, is een sanitaire stop niet ideaal. Bij de eerste verzorgingspost stond een dixie, maar die was helaas bezet.
Dan maar improviseren naast het gemaal. Dat luchtte letterlijk en figuurlijk op, en ik kon weer verder richting de vuurtoren.

Bij de vuurtoren gingen we voor het eerst het strand op.
Toen ik er weer af kwam, was ik behoorlijk buiten adem.
Zwaarder dan verwacht, ondanks dat het zand nog redelijk goed beloopbaar was.
Even rustig een gelletje genomen en wat gedronken, en daarna weer verder.
Mijn buik bleef echter onrustig, dus niet veel later moest ik opnieuw stoppen.

Daarna begon het gelukkig beter te lopen.
De mooie stukken van het parcours – zoals de Slufter – maakten het een stuk aangenamer.
Ook de tweede strandpassage viel mee, omdat het zand er goed bij lag.
De wind bleef nog rustig, wat een meevaller was. Alleen de afstand… die leek eindeloos.

Eenmaal van het strand af moest ik na ongeveer een kilometer opnieuw stoppen.
Tijdens het hurken schoot er ook een flinke pijn in mijn rug.
Toch begon ik ondertussen alweer te rekenen en voorzichtig te geloven in een mogelijke finish. Tot halverwege de derde strandpassage.
Een blaar op mijn teen, pijn in mijn lies (die zich normaal pas een dag later aandient), rugpijn en klachten aan mijn linkerenkel maakten het lopen steeds zwaarder.
Maar het grootste probleem was dat mijn energie volledig weg was.

Mijn voedingsplan was volledig mislukt.
Het plan was om elke dertig minuten een gel te nemen, maar dat lukte niet.
Door de kou waren ze veranderd in een soort kauwgom.
In totaal kreeg ik er slechts vier weg in 60 kilometer, met daarnaast ongeveer 1,2 liter water. Achteraf gezien een flinke fout.

Ik volgde exact de paarse lijn op mijn Garmin, en ploeterde een kilometer door het losse duinzand, maar besloot toen weer richting de kustlijn te gaan.
Daar bleek ik nog flink wat kilometers over het strand te moeten voordat ik eraf kon.
Op dat moment stapelde alles zich op: fysiek, mentaal en qua omstandigheden.
Ik wist dat ik in deze staat geen volledige ronde meer zou kunnen uitlopen. Doorlopen had weinig zin, dus besloot ik eruit te stappen.

Helaas was Jan op hetzelfde punt ook uitgestapt, door problemen met de heup. Hopelijk is die vervelende blessure snel verleden tijd!!

Balen, natuurlijk dat ik gestopt ben. Maar ook geen complete verrassing.
Het is een extreem zware wedstrijd en de kans op een finish was voor mij sowieso klein.
Je weet het pas zeker als je het probeert – en ik ben vooral dankbaar dat ik deze kans heb gekregen. Het verdriet heb ik vervolgens maar verzacht met een paar Skuumkoppe en Texelaars, en we hebben er alsnog een mooie zondag en maandag van gemaakt.

Nu niet te lang blijven hangen in de teleurstelling, maar vooruitkijken. Op naar de 24 uur van Sittard – een wedstrijd waar de lat een stuk lager ligt.
Want daar geldt: na één ronde heb je al een finish, mocht je dan al willen stopppen 😉

De eerste relatieve rustweek zit erop.

In totaal liep ik ongeveer 78 kilometer, aangevuld met wat wandelkilometers. Toch voelden de trainingen deze week verrassend zwaar aan. Des te fijner dat de taperweken nu echt begonnen zijn — tijd om het lichaam wat meer rust te geven en energie op te bouwen richting de wedstrijd.

Alsof dat nog niet genoeg is, is het op werk momenteel ook behoorlijk druk. Een collega vertrekt en zijn taken worden zo snel mogelijk aan mij overgedragen. In combinatie met mijn lopende projecten is dat best een puzzel. Belangrijk voor mijn toekomst bij de klant, maar het brengt ook extra stress met zich mee — en helaas ook wat slechtere nachten. Precies wat je níet wilt in deze fase van je voorbereiding.

Vrijdag heb ik daarom mijn geplande rustige duurloop ingeruild voor een wandeling van 9 kilometer. Soms is luisteren naar je lichaam gewoon de beste training die je kunt doen.

Laatste lange duurloop

Zaterdag ging ik rond 8 uur op pad voor de laatste lange duurloop uit mijn schema. Altijd een bijzonder moment in een voorbereiding.

Ik twijfelde nog even: ga ik, net als vorige week, voor veilig en vlak asfalt in een rustig tempo, of kies ik toch voor onverhard terrein? Uiteindelijk werd het mijn vertrouwde rondje Pannenhoef, aangevuld met wat kilometers door de Buissche Heide.

Toen ik vertrok had ik nog geen strak plan qua afstand. Eerst maar eens beginnen en onderweg beslissen wat verstandig was. En het viel gelukkig alles mee.

Al vrij snel vond ik een lekker tempo. Geen last van mijn rug en ook het krachtverlies in mijn linkerbeen leek mee te vallen. Achteraf zag ik dat mijn ground contact balance wat scheef was (46-53), maar tijdens het lopen heb ik daar weinig van gemerkt.

Het tempo lag iets hoger dan gepland, maar omdat deze lange duurloop korter was dan eerdere weken, voelde dat acceptabel.

Volgens schema stond er minimaal 28 en maximaal 32 kilometer op het programma. Maar omdat ik me de laatste weken wat vermoeid voel, heb ik het bewust bij 27 kilometer gehouden. Soms is minder echt meer — zeker in de taperfase, waarin herstel belangrijker wordt dan trainingsprikkels.

Actieve rust

Zondag stond in het teken van rust — al werd dat een actieve variant. Maaike wilde graag wandelen, dus maakten we er samen een mooie tocht van 23 kilometer van. Ideaal om in beweging te blijven zonder extra belasting van hardlopen.

Vooruitblik: Texel

En nu… verder afbouwen en vooral hopen dat ik in deze laatste week niet ziek word. De spanning begint wel te komen, want dit wordt zonder twijfel één van mijn grootste uitdagingen tot nu toe.

In afstand is het een stuk korter dan de Ultrabalaton, maar deze keer moet er wél continu doorgelopen worden om binnen de cut-off tijd te finishen. Dat maakt het een totaal andere uitdaging.

Daar komt bij dat het parcours niet te onderschatten is. De route van de Zestig van Texel is aangepast en bevat nu meer onverharde stukken en extra strandkilometers.

• In totaal zit er tussen kilometer 32 en 88 ongeveer 45 kilometer onverhard terrein
• Daarin liggen vier strandpassages van zo’n 6 kilometer per stuk
• Strandlopen is gemiddeld 10–20% zwaarder dan lopen op asfalt, door het losse zand en de constante stabilisatie
• De eerste en laatste 32 kilometer zijn volledig verhard, wat weer een heel ander soort belasting geeft

Die afwisseling tussen strand, duinen en asfalt maakt het fysiek én mentaal een pittige combinatie. Vooral het laatste stuk langs de Waddenzee staat bekend als een taai gedeelte.

Weer en spanning

En dan hebben we natuurlijk nog het weer…

De voorspellingen worden er niet beter op. Inmiddels wordt er zo’n 1,5 mm regen verwacht — op zich te overzien — maar vooral de wind baart me zorgen. Die is inmiddels opgelopen naar windkracht 5, en op Texel kan dat flink doorwerken, zeker op de open stukken langs de kust.

Daarnaast zijn er nog genoeg andere factoren die het verschil kunnen maken: niet verkeerd lopen, voeding die goed valt, energie goed verdelen…

Al met al genoeg onzekerheden. De lat ligt hoog en het wordt spannend of ik binnen de limiet ga finishen.

Maar één ding is zeker: de motivatie zit goed. En samen met Maaike, Marian en Jan maken we er sowieso weer een mooi weekend van.

Wel spannend…

De verkoudheid is gelukkig weer achter de rug, al voel ik me nog niet helemaal fit.
Misschien komt het door vermoeidheid van het voor mij toch vrij zware schema. Ook het krachtverlies in mijn linkerbeen werkt niet echt mee.

Ik heb nog even getwijfeld of ik een afspraak met de fysio zou maken, maar daar zit ook het risico aan dat het meer kwaad dan goed doet. Daarom laat ik dat voorlopig maar even zo. Eén oefening – de brug – laat ik tegenwoordig achterwege, omdat ik het gevoel heb dat die juist averechts werkt.

Na twee rustdagen vanwege de verkoudheid begon de training op maandagavond gelukkig weer goed. Even op gang komen, en daarna werden de kilometersplits vanzelf steeds wat sneller. Het voelde weer goed en ik kreeg er weer zin in.

De rest van de week ging ook lekker. In het weekend moest ik de planning wel iets aanpassen, omdat Maaike en ik zaterdag wilden gaan wandelen in de buurt van Hamme.
Het oorspronkelijke plan was om na het wandelen nog 16 kilometer te gaan hardlopen, maar na ruim 24 kilometer wandelen – vrijwel volledig onverhard – vond ik het wel mooi geweest.

Dus zondag op pad voor de laatste echte lange duurloop. Hoewel er minimaal 45 kilometer op mijn schema stond, had ik me al voorgenomen om voor de marathonafstand te gaan. Op dit moment vond ik het belangrijker om weer wat vertrouwen terug te krijgen en vooral heel te blijven.

Daarom besloot ik het vertrouwde rondje Zundert – Rijsbergen – Hoeven te doen, zodat ik op een zo vlak mogelijk tempo de kilometers kon afwerken.

Maaike hoefde pas rond half acht te starten, dus na het ontbijt vertrok ik zelf ook rond die tijd. Richting Zundert dus, met mijn dikke wanten aan, want volgens Buienradar was het -1 graden. Gelukkig stond er weinig wind en voelde het eigenlijk helemaal niet zo koud aan. Al snel kwamen ook de eerste zonnestralen door.

Zoals de laatste tijd wel vaker het geval is, moest ik in de eerste uren een paar plaspauzes inlassen. Daarna liep het gemiddelde tempo langzaam wat op. Niet te snel, want ik wilde proberen een bruto gemiddelde van rond de 5:50 min/km aan te houden – ongeveer het tempo dat ik ook op Texel wil lopen.

Ik had gekozen voor de Hoka’s met de meeste demping (Hoka Arahi 8), die ik vrij recent heb aangeschaft maar die wel wat log aanvoelen. Omdat ik het trainingsvolume de laatste maanden flink heb opgevoerd en mijn rugklachten evenredig zijn toegenomen, zou daar best eens een verband kunnen zitten. Door de extra demping hoop ik de schokken in mijn rug wat te beperken. De consequenties – iets minder snelheid – neem ik dan maar voor lief.

En dat beviel eigenlijk heel goed. Geen zere voeten, geen vermoeide benen en ook niet veel last van mijn rug.

De laatste kilometers voelden wel behoorlijk zwaar aan. Het besef dat ik tijdens de race nog twee keer deze afstand moet afleggen, onder zwaardere omstandigheden, maakte me toch weer wat onzeker. Maar eigenlijk is het natuurlijk niet zo vreemd om vermoeid te zijn na een marathonafstand.

110KM in totaal deze week, dus een beetje minder dan gepland. De eerste week van het afbouwen gaat nu beginnen, dus het zware werk zit er weer op. Op wat rugklachten na ben ik gelukkig nog steeds blessurevrij.

Jan is deze keer trouwens direct ingeloot voor de Spartathlon. Geweldig!
Hopelijk lukt het mij dit jaar ook nog een keer om aan de kwalificatie-eisen voor de loting te voldoen, want het blijft een droom om daar ooit aan de start te mogen staan

De week begon eigenlijk perfect. Een training van 18 kilometer op het programma, met daarin een paar stevige versnellingen op de atletiekbaan.
Voor het eerst weer in korte broek en T-shirt. De lente lijkt begonnen.

Het schema liep precies volgens plan… tot donderdag.

Omdat de plannen voor het weekend mijn schema een beetje in de war dreigden te gooien, had ik vrijdag een vrije dag genomen. Het idee: 56 kilometer lopen en daarna mijn hardloopschoenen meenemen naar Amersfoort, om daar zaterdag nog een rondje van 16 kilometer te doen.

Dus donderdagavond niet te laat naar bed en vrijdag op tijd op pad voor een lange training.

Alleen… donderdag begon ik al flink te snotteren en niezen. Een verkoudheid diende zich duidelijk aan. Na een slechte nacht vroeg Maaike vrijdagochtend of het wel verstandig was om te gaan lopen, want het voelde inmiddels een stuk erger.

We besloten dat ik me gewoon zou omkleden, voldoende gels mee zou nemen en dan onderweg wel zou zien hoe ver ik zou komen.

Zonder strak plan vertrok ik dus richting Schijf, de Buissche Heide in. Van daaruit liep ik via Achtmaal naar Wernhout. In Zundert vond ik nog een mooi stuk onverhard pad, en daar besloot ik langzaam weer terug richting Schijf te gaan.

Ondertussen voelden mijn benen loodzwaar en merkte ik dat mijn lijf gewoon niet lekker was. Gelukkig geen koorts — dat is voor mij altijd een harde no-go — maar ik voelde me simpelweg te beroerd om de training echt goed af te maken.

Met veel moeite wist ik er uiteindelijk nog een marathon van te maken. Al voelde het eerlijk gezegd meer alsof ik er honderd kilometer op had zitten.

’s Avonds hadden we kaarten voor de musical Doe Maar in het AFAS Theater in Leusden. Ondanks het vele niezen en gesnotter hebben we er wel van genoten, maar ook daar was de verkoudheid duidelijk een spelbreker.

De volgende ochtend voelde ik me nog steeds te beroerd om de geplande training te doen. Rust was de enige juiste keuze. Ook vandaag hield ik het daarom bij een rustige wandeling.

Hopelijk kan ik maandag de draad weer oppakken en heeft dit geen al te grote impact op de conditie.

Ondertussen heb ik ook week 5 afgewerkt en start ik deze week aan de eerste van twee piekweken.

Het schema tot nu toe afgewerkt:

• W1 – 95–100 km | Instappen op hoger volume
• W2 – 105 km | Eerste lange prikkel
• W3 – 115 km | Eerste 45–50 km
• W4 – 100 km | Relatieve herstelweek
• W5 – 125 km | Back-to-back

De resterende planning:

• W6 – 135–140 km | Piekweek 1
• W7 – 130–135 km | Piekweek 2
• W8 – 85–90 km | Taperweek 1
• W9 – 40–45 km | Raceweek

Als ik dit allemaal overleef, dan zou het in theorie goed moeten komen op Texel.

Uiteraard loopt het nooit precies zoals je wilt, maar dan heb ik in ieder geval alles gedaan (en gelaten) wat binnen mijn mogelijkheden lag.

De week zelf

De trainingen verliepen over het algemeen goed. Alleen donderdag (18 km) en vrijdag (7 km) voelden behoorlijk zwaar aan. Waarschijnlijk een gevolg van de wat snellere training op woensdag. Dat zijn van die dagen waarop je benen niet direct meewerken en je even moet vertrouwen op het grotere plaatje.

Zaterdag begon ook stroef. Een wat pijnlijke linker voet, lichte klachten in nek en rug — niet ideaal. Gelukkig trok dat grotendeels weg zodra ik het bos in ging.

Het vertrouwde rondje

Ik volgde mijn vaste ronde: Pannehoef, de Moerse Bossen, Buissche Heide en daarna de Rucphense Heide voor de laatste 12 kilometer.

De bedoeling was om 6:00/km aan te houden. Dat blijkt tegenwoordig lastiger dan verwacht. Op de één of andere manier raakt mijn cadans/paslengte-verhouding dan uit balans en zak ik steeds weer terug naar ongeveer 5:50/km. Dat tempo is de afgelopen maanden blijkbaar ingesleten.

Voor Texel zal dat in het eerste deel waarschijnlijk nét te snel zijn, dus daar ligt nog een aandachtspunt. Bewust vertragen is soms moeilijker dan versnellen.

Misschien lukt het komende vrijdag beter. Ik heb die dag vrijgenomen, omdat zaterdag niet uitkomt. Een kleine compensatie voor de gewerkte uren bij de klant van de afgelopen weken, zodat ik ook wat tijd kan terugpakken om samen met Maaike leuke dingen te doen.

Vrijdag staat er 56 kilometer op de planning. Ik hoop het grootste deel onverhard te kunnen lopen.

Back-to-back geslaagd

Uiteindelijk heb ik de 42 km zonder problemen afgewerkt. Ook de duurloop van zondag (22 km) kon ik volledig in zone 1 uitlopen.

De back-to-back is dus goed geslaagd, ondanks een sociaal druk weekend:

• Vrijdag: kok aan huis, gekregen van de kinderen
• Zaterdag: feest bij Pieter en Lianne
• Zondag: etentje bij De Cockpit voor ma

Dat laatste etentje was ook de reden dat ik niet kon starten in Walcheren. Jammer dat ik er niet bij kon zijn. Jan heeft het fantastisch gedaan en ik hoorde dat de omstandigheden behoorlijk zwaar waren.

Op naar het echte werk

Nu begint het echte zware werk. Twee piekweken waarin het volume nog verder omhoog gaat. Gelukkig werkt het weer mee en kon de korte broek weer uit de kast. Dat maakt lange trainingen toch net iets aangenamer. Als het lichaam blijft meewerken, dan bouwen we rustig verder richting Texel.

Afgelopen week ontving ik de mail met informatie over de 120 van Texel.
Dit jaar doen er een recordaantal deelnemers mee (43) en zoals verwacht hebben de meesten de afgelopen jaren flink wat prestaties neergezet. Uiteraard vallen er altijd nog wat lopers af door blessures, maar het ziet ernaar uit dat het drukker wordt dan anders. Voor mij is dat eigenlijk gunstig.

De kans is groot dat er meerdere lopers zijn die een tempo rond de zes minuten per kilometer aanhouden. Dat kan helpen bij het navigeren, zeker op lastige stukken. Normaal gesproken staat de route netjes in mijn horloge, maar vooral op het strand blijft het goed opletten…

Mijn startnummer is inmiddels binnen en qua training lig ik nog steeds keurig op schema. Deze week heb ik mijn kilometers gehaald. In eerste instantie leek dat geen probleem, omdat het een soort relatieve rustweek was, maar uiteindelijk bleek hij toch zwaarder dan verwacht.

De belangrijkste oorzaak was de stand-by dienst. Die deed geen goed aan mijn nachtrust en zorgde ook voor extra stress. Gelukkig kon ik mijn trainingen wel steeds op tijd starten, zodat ik terug was voordat mijn telefoon werd overgezet om 17:30.

Daarnaast voelde ik me al een paar dagen wisselend misselijk. Het leek alsof er een virusje in mijn lichaam zat, mede omdat ik een paar keer flink zwetend wakker werd ’s nachts. De trainingen die normaal gesproken het prettigst zouden moeten zijn (vrijdag en zaterdag) voelden juist opvallend zwaar.

Zaterdag was het zelfs zo pittig dat ik bij 10 kilometer — ondanks het lage tempo — serieus overwoog om de kortste weg terug naar huis te nemen. Die ochtend had ik gewerkt, wat op zich boven verwachting goed ging, en ik was snel klaar. Maar tijdens het lopen liep het gewoon niet lekker. Na een paar plaspauzes en een grote boodschap ging het iets beter, maar verre van comfortabel.

Toch besloot ik telkens nog een paar kilometer extra te doen. Op een gegeven moment rekende ik de route zo uit dat ik rond de 20 kilometer in Zundert uitkwam, met daarna nog minimaal zo’n 10 kilometer te gaan voordat ik thuis zou zijn. Uiteindelijk heb ik er toch 32 kilometer uit weten te persen, maar het ging zeker niet vanzelf deze keer.

De week afgesloten met ongeveer 100 kilometer.

Nu komen de echt zware weken eraan… hopelijk gaan die beter.
In ieder geval zit de stand-by dienst en het werkweekend er dan op, dus dat scheelt alvast.

De derde trainingsweek zit er alweer op.
126,8 kilometer in 12 uur en 18 minuten. Als ik het zo opschrijf zijn het toch flink wat uren buiten.
Alle trainingen deze week exact volgens schema afgewerkt. Gewoon gedaan wat er stond, niet meer, niet minder.

Maandag begon met een paar snelle intervallen van 2 en 1 kilometer.
Even het lichaam wakker schudden, en het voelde goed om weer wat snelheid in de benen te hebben.

Dinsdag stond in het teken van herstel, al had ik nog wat last van de wreef van mijn voet.
Waarschijnlijk mijn eigen schuld; mijn veters iets te strak getrokken. Soms zit de fout in iets kleins.

Woensdag 20 kilometer.
Iets voor 17:55 uur vertrokken zodat ik rond half zeven ongeveer 6 kilometer rustig had afgewerkt voordat Jan aansloot voor de resterende 14 kilometer.
Het tempo ging omhoog, maar het voelde goed.

Donderdag opnieuw 20 kilometer, dit keer vrijwel volledig onverhard door de Rucphense bossen.

Zaterdag stond de lange duurloop op het programma: ergens tussen de 24 en 50 kilometer.
De standby-week was begonnen, dus eerst nog wat werk afronden voor een klant.
In overleg kon ik de oorspronkelijke planning gelukkig aanpassen en rond half tien vertrekken.

De eerste kilometers voelden zwaar.
De combinatie van de trainingsbelasting van de afgelopen week en de standby-stress zat duidelijk nog in mijn lijf.
Maar zodra ik het bos in liep, viel er iets van me af. Alsof het lichaam even moest wennen, maar daarna zijn ritme weer vond.

Het blijft spannend om tijdens een wachtweek te lopen.
Binnen twintig minuten online moeten kunnen zijn betekent dat ik niet te ver van huis kan.
Maximaal 5 kilometer, al weet ik eigenlijk dat 4 kilometer realistischer is. En zelfs dan moet ik flink doorlopen als er iets gebeurt.

Ik koos ervoor om de gele route drie keer te lopen.
Dat blijft een kleine gok, want op het verste punt is de kortste weg terug toch net wat langer.
Maar soms moet je vertrouwen hebben. Gelukkig bleef het rustig.

Een belangrijk doel van deze training was de voeding testen.
Rond de 30 kilometer begon mijn hartslag langzaam op te lopen bij hetzelfde tempo.
Dat voelde niet als vermoeidheid in de benen, maar eerder als iets wat van binnenuit kwam.
Te weinig koolhydraten? Te weinig drinken? Waarschijnlijk allebei.

Mijn flesjes vulde ik pas bij 40 kilometer bij.
Ongeveer één liter op 40 kilometer is voor mij gewoon te weinig. Dat weet ik nu zeker.
Ook één Maurten 160 gel per uur voelt aan de krappe kant.
Voor Texel moet dat anders. Ieder half uur iets nemen. Meer drinken. Daar ligt nog winst.

Afgezien daarvan liep het eigenlijk gewoon lekker.
Koud weer, stevige wind, en halverwege brak de zon steeds vaker door.
Dat soort momenten maakten ook deze lange duurloop weer leuk.

Rond kilometer 48 kwam er nog een gedachte voorbij: op Texel moet ik dan nog zo’n 70 kilometer verder… en dan heb ik nog niet eens één ronde compleet.

De training van afgelopen week, en planning voor volgende week: W4 – 100 km | Relatieve herstelweek

Helaas staan er ook dat weekend nogal wat werkzaamheden op de planning.
Ik hoop dat ik zaterdag ergens tijd kan vinden om de geplande 35KM te lopen..

Het plan in Texel: Gecontroleerd lopen op Hartslag

Blauw = tempo
Grijs = hartslag

De grafiek van de afgelopen zaterdag (50K) en dan zie ik

• tempo start iets rustiger
• HR klimt geleidelijk omhoog
• Geen abrupte sprong naar 145 in de eerste minuten
• Mooie geleidelijke opbouw

Ik kom vrij snel in een “steady-zone” terecht — rond 142–145 bpm — en blijf daar hangen. Dat is denk ik perfect voor 50 km, maar voor mij te hoog voor 120 km.

Het plan wordt dus:
🔻 5–8 bpm lager in het eerste uur
🔻 ±10–15 sec/km langzamer in de eerste 60 km

Dus concreet niet boven de 6M10/KM en niet boven de 140BPM hartslag.

Qua voeding: Ieder half uur een gel 100, en ieder heel uur een gel 160, en de tweede ronde af en toe cola en nog even checken wat nog meer te krijgen is.

De tweede week van de specifieke voorbereiding voor Texel is afgerond.
Maandag begon niet helemaal volgens plan: ik had niet op het schema gekeken, omdat ik dacht dat er 16 kilometer op de planning stond. Dat bleken er 18 te zijn. Geen ideale start van de week dus. Gelukkig heb ik de rest van de trainingen wel gewoon kunnen afwerken.

Donderdag stond diezelfde 18 kilometer opnieuw op het programma, die ik grotendeels door de Rucphense bossen heb gelopen. Voor de lange duurloop koos ik bewust voor de langste optie.

Ik ging niet extreem vroeg op pad — rond half acht — en al vrij snel werd het licht genoeg om mijn lampjes uit te doen. Overal hing mist boven het land en de zonsopgang was prachtig om hardlopend mee te maken. De temperatuur was perfect en er stond nauwelijks wind: ideale omstandigheden.

Het doel was opnieuw om zoveel mogelijk onverhard te lopen, dus nam ik weer de route richting de Pannenhoef. Deze keer waren de houthakkers met hun kettingzagen nog niet wakker, wat zorgde voor een heerlijke rust onderweg. Daarna ging het via de Moerse Bossen richting de Rucphense Heide. In Schijf heb ik onderweg even mijn flesjes bijgevuld.

Na een stuk van de nieuwe Groene Route zocht ik bewust de brede paden met los zand op. Daarmee wilde ik enigszins de zware omstandigheden van het Texelse strand en de duinen nabootsen. Mijn hartslag lag aanvankelijk rond de 134 gemiddeld, maar liep al vrij snel op richting de 150 slagen per minuut. De kilometerteller stond ondertussen rond de 35 kilometer, waardoor ik besloot door te lopen tot 45 kilometer.

Voor volgende week staat er nog een zwaardere trainingsweek gepland. Hopelijk is die goed te combineren met de stand-by dienst bij de klant.