De stand-bydienst zit er gelukkig weer op. Omdat rust een belangrijk onderdeel van de training is, ben ik daarin de afgelopen periode duidelijk tekortgeschoten.

Woensdag vroeg ik me na ongeveer vijf kilometer serieus af of ik niet beter de kortste weg naar huis kon nemen. Gelukkig besloot ik toch door te gaan. Uiteindelijk maakte ik mijn gebruikelijke woensdagavondrondje van veertien kilometer af. Deze keer liep ik alleen, vanwege de stand-bydienst.

Omdat er donderdag twee installaties gepland stonden, besloot ik die dag niet te trainen. Vrijdag verruilde ik mijn looptraining voor een fietstocht naar mijn moeder en terug, zodat ik meteen boodschappen voor haar kon halen.

De extra rust had me duidelijk goed gedaan. Ook het gevoel van vrijheid na afloop van de wachtdienst hielp mee, want ik had weer zin in een lange duurloop. Maaike had vrijdag al aangegeven dat ik zaterdag gerust mijn lange training kon doen. Daarom stelde we onze oorspronkelijke plannen — twee dagen wandelen — enigszins bij. Tijd voor een nieuwe poging om verder te komen dan vorige week.

De temperatuur was aangenaam. Nadat ik mijn auto bij de Skidôme aan de laadpaal had gehangen — mijn eigen laadpaal werkt helaas nog steeds niet — zette ik mijn Garmin aan en vertrok ik.

De eerste kilometers gingen vrij langzaam, want ik was vastbesloten mijn krachten goed te verdelen. Na acht kilometer kwam ik Jan tegen. Hij was een stuk vroeger vertrokken en had zijn training er al bijna op zitten. Altijd leuk om te zien dat we op onze leeftijd samen nog steeds flink wat kilometers kunnen maken…

Ik liep rustig verder richting Zundert, waar het inmiddels behoorlijk druk bleek te zijn. Ik ben niet meer gewend om daar wat later in de ochtend doorheen te lopen, dus moest ik regelmatig slalommen om voetgangers, fietsers en auto’s te ontwijken.

Het begon al aardig warm te worden, al kwam dat natuurlijk ook doordat ik vrij laat was vertrokken. Ik vroeg me af of ik wel voldoende water bij me had en besloot in Rijsbergen goed op te letten of ik ergens een watertappunt kon vinden.

Gelukkig vond ik er een. In eerste instantie leek het tappunt buiten gebruik, omdat de knop ontbrak. Door op het kleine schroefje eronder te drukken, stroomde er toch water uit. Ik dronk mijn flesje snel leeg, vulde het opnieuw en vervolgde mijn weg.

Na Rijsbergen begon mijn rug wat op te spelen. Gelukkig hield dat maar een paar kilometer aan en daarna ging het weer een stuk beter. Bij de rotonde tussen Etten-Leur en Rijsbergen besloot ik richting Hoeven te lopen. Naarmate de kilometers verstreken, groeide de hoop dat ik deze keer weer eens een volledige marathonafstand zou kunnen lopen.

In Hoeven vulde ik mijn flesjes nogmaals bij en dronk ik flink wat water. Daarna perste ik de laatste tien kilometer eruit. Ondanks het nodige gepiep en gekraak maakte ik de 42,2 kilometer vol in ongeveer 4 uur en 7 minuten.

Daar ben ik ontzettend blij mee. Het is tenslotte nodig om minimaal een paar van zulke trainingen af te werken voordat je überhaupt serieus aan een ultra kunt denken. De geplande 80 kilometer van de Ecotrail is bovendien behoorlijk zwaar — zeker voor Nederlandse begrippen — door de hoogteverschillen en het losse zand.

Deze training geeft me daarom weer wat meer vertrouwen. Hopelijk blijft dat gevoel de komende tijd overeind.

Zaterdagmiddag fietste ik met Maaike naar mijn schoonmoeder. Zondag stond er een wandeling van 25 kilometer in Kasterlee op het programma. De route liep over veel stukken van de Hel van Kasterlee, waar ik tijdens die loodzware duatlon in het verleden een aantal keren gruwelijk heb afgezien. Vooral tijdens mijn eerste deelname, op een tweedehands mountainbike van 150 Euro en met nauwelijks mountainbike-ervaring.

Hele mooie herinneringen aan, en ik vroeg me meerdere keren af, of ik nu nog zou kunnen finishen. Misschien een mooi doel voor eind 2027, want het blijft een hele mooie uitdaging. Nu konden we er gelukkig rustig wandelen. Dan zie je natuurlijk veel meer van de omgeving dan tijdens een wedstrijd. Het is werkelijk een prachtige streek!

Het geplande weektotaal van 130 kilometer heb ik duidelijk niet gehaald. Aan echte hardloopkilometers kwam ik nog niet eens aan de 80 kilometer. Daar stonden gelukkig wel de nodige wandel- en fietskilometers tegenover. Al met al ben ik dus zeker niet ontevreden.

De kalender is in ieder geval niet meer leeg, en ik heb al weer veel zin in komende doelen:
5 september 2026 — Eco Trail Brussel – 80KM
4 oktober 2026 — 6 uur Amsterdamse Bos
24 oktober 2026 — NK 6 uur Haarlemmermeer

Inmiddels voor alle 3 ingeschreven, dus hopelijk wordt het tweede deel van 2026 eindelijk weer een periode met wat finishes. Afstanden zijn niet zo heel erg groot, dus moet kunnen….

En dan nog een mooi doel voor in de winter zien te vinden…

Afgelopen week was het opnieuw behoorlijk warm. Maandag en dinsdag ging het nog wel, maar woensdag werd het echt extreem.

Jan en ik hadden afgesproken om vanwege de weersverwachting op tijd te gaan lopen. Om 18.00 uur ging ik de deur uit. Ik was nog maar net de straat uit toen ik Jan al tegenkwam; hij was duidelijk ook mooi op tijd vertrokken.

Tussen de huizen was het flink warm. Zoals voorspeld was het ongeveer 36 graden en doordat er nauwelijks wind stond, voelde het waarschijnlijk nog een paar graden warmer aan. We besloten het rustig aan te doen, maar ondanks dat goede voornemen liep mijn hartslag al snel behoorlijk op.

Vooral het laatste stuk voelde erg zwaar en ik was dan ook blij toen het erop zat. Achteraf gaf het toch een goed gevoel dat we onder deze extreme omstandigheden weer een training hadden afgewerkt. Jan moest daarna nog een stuk verder en had vooraf ook al de nodige kilometers gelopen. Een goede training voor de Spartathlon — vrijwillig afzien hoort tenslotte bij de voorbereiding.

Donderdag hield ik rust. Ik was naar Brussel geweest en had daarna niet veel fut meer. Bovendien moest ik mijn nieuwe pc verder installeren, zodat ik vrijdag hopelijk zonder al te veel problemen kon werken.

Vrijdag liep ik nog wel een rondje voordat mijn stand-bydienst begon.

Zaterdagochtend vertrok ik rond half acht, nadat ik eerst had gecontroleerd of er dringende incidenten openstonden. Het plan was om niet te ver uit de buurt te gaan en onderweg op tijd mijn flesjes bij te vullen.

Bij het watertappunt in Sprundel besloot ik alvast te stoppen, ook al was mijn flesje nog niet leeg. Daarna liep ik, met wat geslinger door de wijken van Sint Willebrord, richting Rucphen. De temperatuur was aangenaam en ik liep pijnvrij. Daardoor begon ik voorzichtig te denken dat er deze keer weer eens een serieuze lange duurloop in zou zitten.

Af en toe liep ik misschien wat verder van huis dan verstandig was, maar uiteindelijk ben ik nooit meer dan vijf kilometer van huis geweest. Dat bleek maar goed ook, want rond de twintig kilometer ging mijn telefoon.

Een collega kreeg Oracle-errors en het klonk behoorlijk ernstig. Ik besloot daarom zo snel mogelijk naar huis te lopen. Gelukkig was het minder dan drie kilometer en zat ik ongeveer een kwartier later achter mijn pc.

Daar bleek zo ongeveer het slechtste scenario voor een database aan de hand te zijn: een crash door een corrupt bestand dat niet kon worden hersteld. Gelukkig kon ik een failover naar de standby uitvoeren en na een re-instantiate weer terugschakelen. Aan iedere actie ging een grondige analyse vooraf, want dataverlies wilden we uiteraard voorkomen.

Toen alles weer werkte, moest er ook nog een RCA — een analyse van de oorzaak — worden gestart. Het gevolg was dat ik vrijwel de rest van de zaterdag in mijn blote bast achter de pc zat. Een heel andere vorm van een lange duurinspanning. Ik was dan ook erg blij dat ik aan het einde van de middag eindelijk kon douchen…

Zondag deed ik een nieuwe poging. Na een slechte nachtrust en door de vrij hoge temperatuur moest ik ook deze poging om meer dan veertig kilometer te lopen vroegtijdig afbreken.

Het voelde vanaf het begin niet goed. Ik was al heel vroeg aan het aftellen, terwijl de kilometers tergend langzaam voorbij kropen. In je eentje rondjes lopen op de wielerbaan is prima mentale training, maar als je er al flink doorheen zit, werkt het niet bepaald motiverend.

Bij 27 kilometer besloot ik richting het watertappunt in Rucphen te lopen. Na een paar flinke slokken water en een gelletje besloot ik toch nog even door te gaan. Maar mijn benen bleven loodzwaar, ik was voortdurend bang dat mijn telefoon opnieuw zou gaan en mijn energie was volledig op.

Het was duidelijk mijn dag niet, dus besloot ik terug naar huis te lopen.

Alles bij elkaar begon de week goed, maar gooide vooral mijn stand-bydienst roet in het eten. Toch ben ik blij met de mooie training die we woensdag in de hitte hebben afgewerkt. Bovendien kwam ik uiteindelijk alsnog boven de honderd kilometer uit deze week.

Hopelijk gaat het volgende week beter, al loopt mijn wachtdienst nog tot vrijdag. De geplande volumes uit mijn schema ga ik dus waarschijnlijk niet halen. Mijn lange duurloop zal ik vermoedelijk vrijdagavond moeten doen, omdat Maaike in het weekend andere plannen heeft…

De eerste week van het nieuwe schema zit erop. De doelstelling heb ik niet helemaal gehaald, want dinsdag was een vrije dag en toen zijn we 23 kilometer gaan wandelen.

Woensdag liep ik weer eens samen met Jan. Dat ging erg lekker. Donderdag koos ik voor de gele route door het bos. Hoewel ik die al vaak heb gelopen, blijft het een prachtige ronde.

Ergens zag ik een wortel over het hoofd en dus struikelde ik voor het eerst dit jaar. Een paar schaafplekken op beide knieën, maar ik stond meteen weer op en liep verder. Na een paar minuten was de pijn alweer verdwenen.

Vrijdag was het veel te druk op mijn werk. Toen ik om 19.00 uur eindelijk mijn pc kon uitzetten, was de fut eruit. Daarom besloot ik rust te nemen en mezelf een beetje op te laden voor de geplande lange duurloop van zaterdag.

Maaike moest werken, dus ik was al vroeg uit bed. Eerst maakte ik nog iets af voor een klant en zette ik alvast wat werk klaar, zodat ik het laatste stuk later in het weekend kon afronden. Inmiddels was het half acht geworden. Snel mijn hardloopschoenen aangeschoten, de flesjes gevuld en de deur uit.

Het voelde al behoorlijk warm. Ik twijfelde of ik de bossen in zou gaan of mijn kilometers op een wat comfortabelere manier zou afwerken. Ik koos voor het laatste en liep de eerste kilometers min of meer op de automatische piloot.

Ik had geen vast plan en liep gewoon richting Sprundel. Op een gegeven moment leek het me leuk om weer eens richting Zevenbergen te gaan.

Gelukkig had ik geen last van blessures en het lopen ging erg lekker. Af en toe droomde ik wat weg; op andere momenten was ik juist heel bewust bezig met mijn loophouding en ademhaling.

Toen ik mijn aandacht naar mijn voeten verplaatste, merkte ik dat er behoorlijk wat krachtverschil zit tussen links en rechts. Misschien kan ik daar voorlopig maar beter niet te veel bij stilstaan…

Na ongeveer 22 kilometer begon het een stuk zwaarder te worden. Het voelde alsof ik minstens de marathonafstand al achter de rug had. Ik ben dus nog niet helemaal terug op niveau en er is nog flink wat werk aan de winkel om goed voorbereid aan de start van de Ecotrail te verschijnen.

Ik hoopte eerst dat het om een tijdelijk dipje ging, maar helaas werd het lopen steeds zwaarder. Gelukkig kon ik in Hoeven, na ongeveer 28 kilometer, mijn flesjes bijvullen. Nadat ik flink wat had gedronken, zakte mijn hartslag weer wat.

Daarna nam ik de kortste weg terug naar huis. Met de nodige moeite wist ik er uiteindelijk nog 35 kilometer van te maken. Toch ben ik blij dat ik ben doorgelopen. Hopelijk voelen de volgende lange duurlopen weer wat gemakkelijker.

Afgelopen week heb ik de trainingen weer wat uitgebreid. Nog steeds voorzichtig — het risico op een nieuwe blessure wil ik koste wat kost vermijden, want deze tweede seizoenshelft heb ik een paar mooie wedstrijden op het programma staan waar ik graag fit aan de start wil verschijnen.

De wedstrijdkalender

• 4 september — Eco Trail. Mijn PR daar staat op 9:49:04. Zeven jaar ouder inmiddels, maar wel wat lichter en met meer ervaring in de benen. Onder de 9 uur zou een heel mooi resultaat zijn.
• 4 oktober — 6 uur Amsterdamse Bos. Dit wordt de generale repetitie voor het NK, drie weken later. Als ik dezelfde afstand als vorige keer haal (circa 62 km), ben ik meer dan tevreden.
• 24 oktober — NK 6 uur Haarlemmermeer. De A-wedstrijd van dit najaar.

Het schema

Ik heb een schema in elkaar gezet, deels gebaseerd op wat ik gebruikte voor de 120 km van Texel. Zelfde structuur, maar met minder kilometers om overtraining te voorkomen — de trainingen door de week zijn begrensd op 18 km.

Zaterdag: eerste ECHTE lange duurloop sinds 25 Mei

Vandaag voor het eerst sinds lange tijd weer een duurloop van meer dan 30 km. De laatste keer dat ik verder dan 30KM liep was op 25 mei, tijdens een 42KM lange duurloop. Het voelde vrij zwaar, maar het was fijn om te merken dat er weer een fatsoenlijke lange duurloop in zit. Het weer werkte mee, en ik liep in een tempo rond de 5:50 min/km. Onderweg twee gels genomen.

Ik begon op tijd en koos de route door de Rucphense heide richting Essen. Het losse zand op de tankbaan maakte het best zwaar, dus ik was blij toen ik daarna weer wat fietspad onder de voeten kreeg — al zaten mijn sokken inmiddels vol zand. Via de Bosrust liep ik verder richting Kalmthout.

Bij ongeveer 15 km sloeg ik linksaf en liep na een kilometer nog een keer. Dat bleek de weg tussen Nieuwmoer en Achtmaal te zijn. Na een vrij saai stuk kwam ik in Achtmaal aan en besloot ik de kortste weg terug te nemen. In Schijf nog even de flesjes bijgevuld, en na 33 km drukte ik mijn Garmin uit.

De planning voor volgende week:

Een week die niet uitblonk in trainingsvolume, maar wel genoeg stof opleverde om op terug te kijken. Fysio met goed nieuws, een standby-dienst die roet in het eten gooide, en een weekend dat begon met bier en eindigde met hitte.

Donderdag: fysio-update

Donderdag bij de fysio geweest. Goed nieuws: er zit flinke vooruitgang in, genoeg reden om de huidige oefeningen gewoon te blijven doen. Er is ook een nieuwe oefening bijgekomen. Hopelijk is dit de laatste fase en ben ik er dan definitief vanaf. Na een lange periode van geblesseerd zijn, is dit precies het soort bericht waar ik op zat te wachten — al weet ik inmiddels dat ik niet te vroeg moet juichen.

Standby-dienst: weinig kilometers, weinig slaap

De standby-dienst deze week zorgde ervoor dat trainen er nauwelijks van kwam, en de slaap er ook behoorlijk bij inschoot. De paar trainingen die ik wél deed, voelden zwaar — zwaarder dan je op basis van de kilometers zou verwachten. Ik schrijf dat toe aan de combinatie van stress en slaaptekort, niet aan conditie.

Vrijdag: vrij, duurloopje, en te veel Leffe

Vrijdagavond eindelijk vrij van de standby-dienst. Het weekend werd kort ingeluid met een duurloop van 10 km, waarna het tijd was voor iets minder verantwoords: op stap met John en een paar oud-collega’s in Roosendaal. Het was dorstig weer, en de Leffe Blond smaakte overduidelijk (te) goed.

Tijdens de fietstocht terug raakten John en ik elkaar kwijt — hij bleek in de sloot te zijn beland. Hij is zelf weer op de fiets gestapt en fietste terug naar Roosendaal, zonder dat hij in de gaten had dat hij de verkeerde kant op reed. Pas bij een benzinepomp kwam hij erachter, waarna hij alsnog rechtsomkeert moest maken. Zelf kwam ik na een paar keer goed onderuitgaan uiteindelijk niet al te beschadigd thuis.

Zaterdag: de rekening van de avond ervoor

De Leffe’s kwamen zaterdagochtend harder binnen dan verwacht. Toch op tijd uit bed gekomen voor een geplande duurloop van 20 km. Dat werd het niet: het werd een wisselend geheel van lopen en wandelen. Toen Jan zijn kilometers erop had zitten, besloot ik om nog even door te gaan op de atletiekbaan, maar toen het ook nog eens flink warm werd, trok ik de stekker eruit. Uiteindelijk bleef de teller steken op 12 km.

Geen slechte training op zich, maar wel eentje die duidelijk maakte dat drank, hitte en een verstoord slaapritme geen goede combinatie zijn met een duurloop.

Vooruitblik: Ecotrail Brussel

Ondanks de rommelige week is er weer perspectief: op 5 september staat mogelijk de Ecotrail in Brussel op het programma. Dat geeft nog voldoende tijd om te herstellen en gericht te trainen. Belangrijker nog: het voelt als een mogelijke afsluiting van een lange periode vol blessures, en hopelijk ook als de aanleiding om de motivatie weer echt terug te vinden. Die laatste is de laatste tijd namelijk minstens zo’n obstakel geweest als de blessures zelf.

Nu dus weer serieus aan de bak.

Terug naar 20km: heup houdt (voorlopig) stand

Maandag bij Menno, de fysio, geweest voor de heup die al een tijdje speelt. Hij heeft ‘m behandeld, een diagnose gesteld en oefeningen (squats voor algemene heupstabiliteit, crab walks – met weerstandsband, specifiek gericht op de heupabductoren) meegegeven.

Gelukkig geen slijtage of trauma, en goed te behandelen. Prettig om eindelijk te weten waar ik aan toe ben, in plaats van maar wat aanmodderen en hopen dat het vanzelf overgaat.

De rest van de week heb ik het bewust rustig aan gedaan. Geen extra kilometers, geen hoog tempo — gewoon de oefeningen doen en de heup de tijd geven om te herstellen.

Gisteren stond de eerste echte test op het programma: een duurloop van 20km. Een paar maanden terug viel dat nog onder de categorie normale trainingen, nu was het dus mijn lange duurloop. Het uitgangspunt was voorzichtig: vorige week begon de pijn ergens rond de 18km, dus het plan was om dit keer niet verder te gaan dan 2km voorbij dat punt. Niet verder pushen, gewoon kijken of de grens iets is opgeschoven.

Dat bleek het geval: pijnvrij tot en met de volledige 20km. Winst ten opzichte van vorige week, ook al is het maar een kleine stap. Volgende keer kan de afstand weer iets verder uitgebreid worden, met dezelfde voorzichtige aanpak — telkens een paar kilometer erbij, voorlopig niet meer. Nog geen echte doelen op de kalender, dus heeft het ook geen zin om te snel te veel te willen.

Het is wat aftasten op deze manier, en dat vraagt geduld. Maar liever dit dan weer terugvallen naar nul omdat ik te snel te veel wilde.

De temperatuur was goed, en een deel van de training heb ik op de wielerbaan gedaan. Wel had ik onderweg last van mijn darmen — niet genoeg om te stoppen, maar wel vervelend, en dat maakte de training wat minder plezierig dan ‘ie had kunnen zijn.

Deze week is het sowieso al lastig om trainingen goed in te plannen: vanaf afgelopen vrijdag wachtdienst voor de klant, plus een grote en belangrijke release. Die release was gisteren, en het werd uiteindelijk nachtwerk — er kwamen ook nog een paar P1-incidenten bij die veel tijd kostten om op te lossen. Uiteindelijk zijn zowel de release als de P1’s opgelost, al moet er nog wat nazorg gebeuren. Vandaag staat er alweer een belangrijke release op de planning, en ik hoop dat het dit keer soepeler gaat.

Trainen moet dus tussen de werkzaamheden door, op de rustige momenten die zich hopelijk voordoen — niet per se op de momenten die ik zelf zou kiezen. Niet ideaal voor de opbouw, maar met de heup die net weer wat vertrouwen begint te geven, is dit misschien ook niet het slechtste moment om het rustig aan te moeten doen. Gewoon kijken hoe het loopt, letterlijk en figuurlijk.

Vorige week leek het gelukkig weer een beetje de goede kant op te gaan.

Ondanks de hoge temperaturen had ik een aantal trainingen verplaatst naar de vroege ochtend. Met de nodige voorzichtigheid kon ik weer wat kilometers maken. Langzaam maar zeker boekte ik weer vooruitgang en groeide ook het vertrouwen.

Helaas kreeg ik aan het einde van de week ineens weer een soort spitreactie in mijn onderrug. Ik kon amper bewegen. Het voelde als spit, maar dan aan beide kanten van mijn onderrug, net boven de bilspieren. Erg pijnlijk, en zelfs een stukje wandelen, opstaan uit een stoel of gewoon rechtop staan was een uitdaging.

Gelukkig namen de klachten op vrijdag gedurende de dag alweer af. Voor de zekerheid had ik alvast een afspraak gemaakt met Menno om te laten controleren wat er precies aan de hand kon zijn.

Zaterdagochtend vertrok ik vroeg voor een duurloop, zodat ik de ergste hitte voor zou zijn. Toen ik opstond vielen de klachten gelukkig erg mee, dus besloot ik het in ieder geval te proberen. Niet te hard, niet te lang, en zodra ik pijn zou krijgen, zou ik via de kortste weg terug naar huis lopen.

De temperatuur liep al snel op richting de 28 graden. Na het keerpunt in Zundert kreeg ik gelukkig wat meer wind en trok de lucht iets dicht. Na een paar kilometer waren de pijnklachten vrijwel verdwenen en durfde ik het tempo iets op te voeren. Tot ongeveer 18 kilometer ging dat prima, maar daarna begon mijn rug weer wat op te spelen. Dat was voor mij het signaal om rustig terug te lopen. Bij 20 kilometer drukte ik mijn Garmin uit.

Daarna was het vooral afwachten hoe mijn lichaam zou reageren. Gelukkig viel dat alles mee.

Op zondag stond er een wandeling met Maaike gepland. Tijdens het wandelen verdween de opstartpijn al snel en na afloop had ik helemaal geen klachten meer. De spitachtige klachten lijken dus verdwenen, al is de pijn in mijn heup nog niet helemaal weg.

Vanochtend heb ik vroeg nog een rondje van ongeveer 10 kilometer gelopen en ook dat ging gelukkig goed.

Vanmiddag ben ik nog langs de fysio geweest. Alles is nagekeken en er is gelukkig niets waar ik me zorgen over hoef te maken. De voorlopige diagnose is een overbelaste spier. Die is behandeld en dat zou de klachten al moeten verminderen.

Daarnaast heb ik twee oefeningen meegekregen die ik om de dag moet uitvoeren. We hebben afgesproken dat mijn langste duurloop deze week maximaal 18 kilometer is. Daarna ga ik de afstand iedere week weer rustig verder opbouwen.

Hopelijk kan ik deze stijgende lijn nu eindelijk vasthouden.

De val tijdens mijn vakantie blijkt toch harder aangekomen te zijn dan ik aanvankelijk dacht.

Begin vorige week was het vooral mijn schouder die opspeelde, maar vanaf woensdag begon ook mijn rechterheup steeds meer problemen te geven.

Voor zaterdag stond een rustige duurloop van 21 kilometer op het programma. Daarna wilde ik nog een paar korte trainingen doen in de loop van de week. Daarom ging ik lekker op tijd de deur uit, zodat de temperatuur nog enigszins aangenaam was om te lopen.

De eerste kilometers gingen eigenlijk prima. Al snel vond ik een prettig ritme en onderweg begon ik mijn route verder uit te stippelen. Het plan was om via Hoeven, Oudenbosch, Bosschenhoofd en Rucphen te lopen. Een mooi rondje van precies 21 kilometer.

Tot aan Hoeven leek dat een uitstekend idee.

Daar begonnen echter de problemen. De rugpijn die normaal gesproken pas ergens rond de marathonafstand de kop opsteekt, liet zich nu al voelen. Tegelijkertijd kreeg ik last van een scherpe pijn in mijn rechterheup.

Ik besloot mijn plannen bij te stellen en eerder richting Rucphen te lopen, zodat ik onderweg altijd nog kon besluiten om de training in te korten. Helaas werd het niet beter. Integendeel. Na 17 kilometer heb ik de verstandige keuze gemaakt om ermee te stoppen.

Zaterdag had ik nog een beetje hoop dat het met wat rust zou herstellen. Maar zondag kon ik amper rechtop staan door de pijn in mijn rug en heup. Daarmee was ook alle twijfel verdwenen.

De geplande 6-uurswedstrijd van komende zaterdag gaat niet door.

Hoe teleurstellend dat ook is, in de huidige toestand moet ik eerst gas terugnemen, herstellen en daarna nieuwe doelen stellen. Het heeft geen zin om een wedstrijd te starten als mijn lichaam nu al zo duidelijk aangeeft dat het rust nodig heeft.

Dat maakt het extra zuur, omdat ik stiekem hoopte dat er dit keer misschien wel een podiumplaats in zat. Misschien zelfs samen met Jan, in de categorie heren 60+.

Dat zal voorlopig moeten wachten.

De vakantie zit er helaas weer op.

Dit jaar hebben we de Via Francigena weer opgepakt in Siena, waar we vorig jaar waren geëindigd. Na veertien prachtige etappes kwamen we afgelopen zaterdag aan in Rome. Een bijzonder moment en een mooie afsluiting van opnieuw een geweldig avontuur.

Wat ben ik blij dat ik dit samen met Maaike kan doen. Dagenlang onderweg zijn, genieten van de omgeving en alle indrukken die je onderweg opdoet. Het zijn ervaringen die je niet snel vergeet.

Omdat veel etappes behoorlijk lang en soms ook best zwaar waren, heb ik ervoor gekozen om af en toe vóór het wandelen een korte hardlooptraining van zo’n 10 kilometer te doen. Een mooie manier om toch wat loopkilometers mee te pakken.

Voor mijn voorbereiding op de 6-uursloop over twee weken was dat natuurlijk niet ideaal. De trainingsomvang die ik normaal gesproken zou willen draaien heb ik niet gehaald. Aan de andere kant hebben de benen tijdens deze vakantie flink wat uren en kilometers gemaakt. Hopelijk compenseren al die wandelkilometers een groot deel van het gemis aan loopvolume.

Inmiddels is het gewone leven weer begonnen. Terug aan het werk, terug achter het bureau. Een hele dag zitten achter een bureau valt dan best tegen na twee weken buiten zijn, onderweg naar Rome.

Tja, het weekend na Hemelvaart is het alweer Pinksteren.

Het plan was om zaterdag een marathon op de wielerbaan te lopen, maar het liep helaas anders dan verwacht. Maaike moest werken, dus ik kon mooi op tijd vertrekken. Iets voor zevenen stapte ik de deur uit. Jan was al bezig, dus we konden meteen samen verder.

Ik had extra flesjes drinken meegenomen, omdat het een warme ochtend zou worden. Dat bleek ook wel.

Al pratend met Jan vlogen de kilometers voorbij, maar ik merkte al snel dat mijn linkerbeen en onderrug niet wilden meewerken. Vooral mijn onderbeen en voet voelden alsof er stroom op stond, en ik had weinig kracht in mijn been. Het werd steeds erger en rond de 16 kilometer gaf ik al aan dat een marathon er niet meer in zat.

Met moeite maakte ik er nog een halve marathon van. Ik baalde er verschrikkelijk van dat ik zo vroeg moest opgeven.

Zaterdag hebben Maaike en ik nog een wandeling gemaakt in Oud-Turnhout, en dat ging gelukkig goed.

Dus begon ik me af te vragen hoe ik nu verder moet…

Toch weer naar de neuroloog om te laten checken hoe het ervoor staat? Het nadeel daarvan is dat een operatie misschien weer ter sprake komt, en ik weet niet of dat verstandig is.

Misschien toch weer naar de fysio? De oefeningen die vorig jaar goed leken te werken, heb ik vorige week weer serieus opgepakt. Waarschijnlijk komt het uiteindelijk toch weer daarop neer. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik nog te kort bezig ben om al verbetering te merken, dus misschien moet ik daar eerst nog wat langer mee doorgaan.

Terwijl ik verder nadacht over een oplossing, bedacht ik me ineens dat ik misschien wel hetzelfde probleem heb als Jan. Zowel voor Texel als in Sittard liep ik namelijk op nieuwe Hoka’s: hele lichte schoenen met weinig demping. Omdat ik de laatste maanden vrijwel alleen op asfalt heb gelopen, zou dat misschien kunnen verklaren waarom de klachten erger werden.

Dus bedacht ik het volgende plan:

• Schoenen met maximale demping (mijn Brooks Adrenaline dus)
• Lopen op zachte ondergrond
• Rustig opbouwen

Vandaag ging ik opnieuw vroeg op pad.

Met dit warme weer wilde ik graag een beetje beschut lopen, op zachte ondergrond. Daarom ging ik deze keer richting de Pannenhoef, via de Moerse Bossen naar de Rucphense Heide. Onderweg had ik bovendien een punt waar ik mijn flesjes kon bijvullen.

En het bleek een goed plan.

Na 15 kilometer voelde alles nog redelijk goed aan. Daarom besloot ik toch voor de marathonafstand te gaan, en uiteindelijk is het gelukt.

Dat geeft toch weer wat meer vertrouwen. Voorlopig dus zoveel mogelijk op zachte ondergrond lopen en trainen op mijn Brooks.

Hopelijk komt de verbetering nu langzaam weer terug…

De teleurstelling van Sittard bleef deze keer wat langer hangen dan normaal na een DNF.

Het idee dat afstanden boven de 100 km misschien toch te veel problemen geven, en dat ik voortaan kortere ultra’s zou moeten plannen, kan ik moeilijk accepteren.
Omdat ik nog een paar dagen last heb gehad van griepverschijnselen, lijkt de oorzaak inmiddels wel gevonden.

Tijd dus om nieuwe plannen te maken en leuke doelen te zoeken voor de tweede helft van dit jaar. Eerst echter weer fit genoeg zien te worden voor de 6-uurswedstrijd eind juni.

Het lange weekend zit er helaas alweer op.
Ondanks de sombere weersverwachtingen viel de impact op de geplande activiteiten uiteindelijk best mee.

Donderdag zijn we gaan wandelen in de buurt van Schoten en zaterdag in Kapellen. Beide keren kregen we slechts een paar buitjes over ons heen, waardoor het prima wandelweer bleef.

Zondagochtend kon ik eindelijk weer een lange duurloop plannen.
Jan kon mee, waardoor we samen konden napraten over Sittard en voorzichtig vooruitkijken naar de komende wedstrijden.

Deze keer zelfs met muzikale begeleiding, want de drumband was aan het oefenen op de atletiekbaan. Zelf liepen we rondes op de wielerbaan. Voor het eerst in maanden werd de baan tegelijkertijd gebruikt door drie fietsers. Daarom weken we iets af van de ideale lijn, zodat zij ongestoord konden doorrijden, en dat werkte prima.

Drie uur lopen was deze keer voldoende, want daarna moest ik voorbereidingen treffen voor een barbecue met de familie. Het weer werkte gelukkig opnieuw redelijk mee, waardoor het alsnog een mooie afsluiting van het weekend werd.

Met de derde DNF op rij kan ik wel concluderen dat 2026 nóg slechter begonnen is dan vorig jaar.
Toen was er meestal wel een duidelijke reden om te stoppen vanwege blessures. Nu zijn de oorzaken een stuk vager…

Zaterdag vertrekken we rond 12 uur richting Sittard. Google Maps geeft 165 kilometer aan. Achteraf misschien toch beter even wat beter van A naar B plannen, want blijkbaar ligt half Nederland open vanwege wegwerkzaamheden.

Gelukkig komen we alsnog zo’n 50 minuten voor de start aan en weten we nog een mooi plekje langs het parcours te vinden.

Startnummer ophalen, nog een laatste sanitaire stop, en dan mogen we eindelijk vertrekken.

Na een paar bochten ontstaat er wat ruimte en begin ik langzaam in mijn ritme te komen. Ik probeer boven de 5:50 per kilometer te blijven, omdat ik mezelf had voorgenomen het bewust rustig aan te doen.

Het is behoorlijk warm en tegenwoordig lijkt het tussen 15:00 en 16:00 uur standaard het heetst van de dag te zijn. Al snel lopen de zweetdruppels over mijn gezicht.

Wel leuk om weer wat bekenden bezig te zien, en indrukwekkend hoe de Nederlandse toplopers regelmatig in een stevig tempo voorbij komen. Een paar jongens gaan opvallend hard, maar later blijkt dat het deelnemers van de 3 uur-loop zijn… even vergeten dat die ook bezig waren.

De eerste 10 kilometer vliegen voorbij, en daarmee ook het eerste uur.
“Nog 23 uur te gaan…” schiet even door mijn hoofd, maar die gedachte probeer ik snel weer weg te drukken.

Twee kilometer later zoek ik voor het eerst de dixie op vanwege buikklachten. Opgelucht loop ik daarna weer verder, maar echt lekker voel ik me niet meer.

Bij de halve marathonafstand moet ik opnieuw stoppen, en ik neem bewust wat extra tijd in de hoop dat het daarna voorlopig rustig blijft. Een paar kilometer gaat het iets beter, maar rond de 28 kilometer gaat het opnieuw mis — en een ronde later nog een keer.

Ondertussen heb ik totaal geen energie meer. Ik besluit stukken te wandelen in de hoop dat de situatie nog wat verbetert.

Na overleg met Jan blijkt dat ook hij problemen heeft met zijn heup. Bij mij begint het krachtverlies in mijn linkerbeen inmiddels flink toe te nemen, dus ik probeer schoenen met meer demping aan te trekken.

Maar ook dat voelt niet goed.

Al heel vroeg moet ik daarom de strijd staken. Jan besluit uiteindelijk ook te stoppen, waardoor we vroeger dan verwacht weer richting huis kunnen.

Gelukkig mochten we het terrein nog af…

Voorlopig gaat de focus weer op het kortere werk liggen en vooral op volledig fit worden.
De volgende wedstrijd staat gepland voor eind juni: een 6-uursloop.

Daarna is de agenda voorlopig leeg, op Winschoten na. Maar de kans is groot dat we toch nog op zoek gaan naar een alternatief.

Nog 1 week tot de 24 uur

Het begint nu echt dichtbij te komen. De derde wedstrijd van dit jaar staat voor de deur.
Misschien iets minder beladen dan de recente 120 van Texel—waar ik helaas halverwege moest uitstappen—maar toch genoeg om de zenuwen weer te voelen.

De bekende vragen spoken alweer door mijn hoofd…
Hoe houdt mijn rug het?
Krijg ik voldoende voeding binnen?
En misschien wel de belangrijkste: blijf ik mentaal sterk genoeg om de verleiding te weerstaan om te stoppen als het zwaar wordt?

De afgelopen weken zijn de trainingen eigenlijk goed gegaan. Buiten het krachtverlies in mijn linkerbeen heb ik nergens echt last van gehad.
Toch blijft het altijd afwachten hoeveel invloed dat straks gaat hebben.

Ook het weer kan weer een beslissende factor worden. De voorspellingen gaan op dit moment alle kanten op, dus dat blijft nog even spannend.

Maar goed—ik kijk er positief naar. Het glas is bij mij meestal halfvol.
Mijn doel is duidelijk: ik ga in ieder geval 24 uur in Sittard blijven lopen én een nieuw PR neerzetten.

In Hongarije heb ik al laten zien dat 180 km in 24 uur mogelijk is, dus dat wordt het hoofddoel.
Plan B: een nieuw PR, dus boven de 165 km.
Plan C: simpelweg de 24 uur volmaken.

Deze week doe ik het rustig aan. Afgelopen zaterdag nog even naar de atletiekbaan geweest voor negen rondjes—en dat voelde gewoon goed. Even genieten.

Jan heeft vandaag de GB marathon gefinished ruim binnen de 3u30, dus hopelijk hersteld hij goed genoeg om ook te kunnen starten in Sittard! Dat zou helemaal geweldig zijn!

Nu nog checken of mijn checklist compleet is en alvast inkopen gaan doen….

Vandaag, over 14 dagen, zit de 24-uurs er weer op.
Na de lange duurlopen van de afgelopen twee zaterdagen is mijn vertrouwen gelukkig weer flink gestegen.

Zaterdag kon ik weer op tijd de deur uit, omdat Maaike vroeg moest beginnen.
Ik nam de kortste route (ca. 2 km) naar de wielerbaan om daar rondes van 1,8 km te lopen.

Om aan de marathonafstand te komen, moest ik ongeveer 21 rondes lopen, zodat ik met de weg terug precies op 42,2 km zou uitkomen.

De eerste rondes waren fris en ik was blij dat ik handschoenen had meegenomen.
Ook had ik extra flesjes water bij me, zodat ik in totaal 3,2 liter kon drinken, samen met vijf gels. Ruim voldoende voor een marathon, maar dit was vooral een test om te kijken hoe dit zou vallen — in Texel kreeg ik namelijk slechts vier gels weg op 61 km.

Na een paar rondes kwam Jan aangelopen, waardoor de tijd wat sneller voorbij ging.
Hij ging voor ruim 30 km, omdat hij al wat moest afbouwen voor de marathon van volgende week.

Toen Jan weer naar huis ging, hoefde ik nog maar vijf rondes. Daarna liep ik terug naar huis. Ik voelde me nog fris en had inmiddels zelfs honger gekregen, wat ook een goed teken is.

Nu 4 uur en 9 minuten (exact dezelfde tijd en afstand als vorige week) stond ik weer terug thuis.

De komende weken ga ik mijn checklist nog even nalopen en alvast wat voeding inslaan.
In Sittard is voldoende te krijgen, maar ik durf geen Tailwind meer te nemen, omdat dat een paar jaar geleden compleet verkeerd viel.

Nu dus weer wat kortere afstanden lopen en langzaam wat meer rust nemen, zodat ik in Sittard goed uitgerust aan de start kan verschijnen. Hopelijk zit het dit keer een beetje mee, want na twee DNF’s moet het nu toch een keer lukken om mijn PR uit 2022 te verbeteren.

Ondertussen heb ik me ook ingeschreven voor de 6 uur van de Haarlemmermeer.

De stand-by dienst zit er gelukkig weer op!
Helaas ging deze keer mijn telefoon behoorlijk vaak en moest ik uiteindelijk elke avond extra uren maken.

Gelukkig kon ik wel telkens op tijd een rondje hardlopen, al heb ik het bewust rustig aan gedaan.

Ik denk dat ik inmiddels weer aardig hersteld ben. Het lijkt ook iets beter te gaan met het krachtverlies in mijn linkerbeen, dus hopelijk zet die trend door.
Over drie weken is het zover. Dat betekent dat ik eigenlijk alleen komende week nog de kans heb om een week van meer dan 100 km te maken. Daarna moet de focus echt op uitgerust aan de start verschijnen.

Intussen kan ik ook alvast wat praktische zaken regelen: een voedingsplan maken, een checklist opstellen en gels bestellen.

Afgelopen zaterdag had ik weer met Jan afgesproken om rondjes te lopen op de wielerbaan. Een beetje vergelijkbaar met de baan in Sittard, al verwacht ik dat die daar iets korter is.
Op deze baan zit halverwege een mini-viaductje, waardoor je elke 1800 meter een klimmetje meepakt. Niet veel hoogtemeters, maar je voelt het wel degelijk.

Volgens Buienradar zou het gaan regenen, maar gelukkig viel het mee en bleef het bij af en toe een paar druppels.
Na ongeveer 10 km sloot Nelis aan, dus liepen we een tijdje met z’n drieën. Dat zorgde meteen voor genoeg gespreksstof. We wisselden ervaringen uit over ultra’s en triatlons, en na een paar rondes ging Nelis weer verder — hij was onderweg naar zijn werk.

Jan en ik liepen rondjes van ongeveer 5:55Minuut/km. Voor Jan even wennen, maar een goede oefening richting de Spartathlon, waar hij juist langzamere kilometers moet gaan maken.
Voor mij was het een prettig tempo: misschien nog steeds iets aan de snelle kant, maar bewust gekozen. Ik moet straks in Sittard ook goed op mijn snelheid letten. Daar wil ik dit keer tot het einde blijven doorlopen, en juist de te snelle kilometers in het begin maken dan het verschil.

Zoals altijd vliegen de kilometers voorbij als ik met Jan loop — gespreksstof genoeg.
Bij 32 km had Jan er al 40 km op zitten (hij was eerder gestart) en ging hij terug naar huis, zodat hij ruim boven de marathonafstand zou uitkomen.

Ik liep nog 8 km door op de baan en maakte vervolgens de laatste 2 km naar huis vol, ook goed voor een mooie marathonafstand.

Zondag met Maaike 21KM gewandeld in de buurt van Puurs.

We zijn weer een paar weken verder na Texel, maar ik merk dat ik nog steeds erg moe ben.
Ook de signalen van mijn Garmin bevestigen dat ik nog niet helemaal fit ben. Mijn slaapscores en HRV-waarden liggen onder niveau, en de laatste dagen geldt dat ook voor mijn rustpols.

Boven: hrv waarden van afgelopen weken

Dat is op zich niet ongewoon. Ik had een week stand-by dienst en de week daarvoor was er extra stress door ontwikkelingen bij de klant. Daarnaast moest ik donderdagavond nog een examen doen.

Gelukkig geslaagd, met 820 van de 1000 punten. Dus nu officieel een AWS-certificering op zak. Maar ik ben er nog niet, want de komende maanden staan er nog meer examens op het programma.

Daarom heb ik besloten het trainen wat rustiger aan te doen. Ik merkte dat het steeds zwaarder werd. Misschien zijn het ook signalen van overtraining, want ik heb nog nooit zoveel kilometers gemaakt als in de aanloop naar Texel.

Ook de kracht in mijn linkerbeen is flink afgenomen. Dat zie je terug in de zogenaamde ground contact balance. Links is die nu 5% lager dan rechts — nog nooit zo laag sinds ik deze gegevens meet met mijn Garmin.
Dus weer serieus aan de oefeningen. Ik ben ervan overtuigd dat dit invloed heeft op mijn prestaties.

Ik was dan ook blij dat ik niet ingeloot was voor Rotterdam. Levi zou starten en ik had ook meegedaan aan de loting. Maar in mijn huidige staat was dat geen verstandige keuze geweest met het oog op mijn doelen.

Afgelopen zaterdag was het plan dan ook om niet te veel kilometers te maken. Ik vertrok vrij laat, omdat ik eerst nog wat zaken moest checken. Ik koos een korte route naar de atletiekbaan. Daar was Jan al rondjes van ongeveer 1,75 km aan het lopen op de wielerbaan.

We hebben samen op een rustig tempo gelopen. Dat was echt genieten. Een frisse wind en een beetje hoogteverschil, maar dat mocht de pret niet drukken. Voor ik het wist zat ik op 16 km.

Toen ging mijn telefoon. Ik moest snel naar huis om op mijn pc een probleem bij de klant op te lossen. De 2 km naar huis waren meteen de snelste van de dag.

Gelukkig kon ik na een kwartiertje mijn training weer hervatten. Onderweg terug naar de baan kwam ik Jan weer tegen. Hij had er al zo’n 34 km op zitten en liep nog een stukje mee.

Daarna ging ik alleen verder. Afwisselend liep ik rondjes op de atletiekbaan en de wielerbaan. Uiteindelijk zat ik op ongeveer 29 km en vond ik het mooi geweest. Tijd om naar huis te gaan.

Zondagochtend werd ik opnieuw opgeroepen. Dat kostte me vrijwel de hele voormiddag.
Daarna heb ik boodschappen gedaan voor mijn moeder. Toen ik thuiskwam, stelde Maaike voor om te gaan wandelen. Dat leek me een heel goed idee.

Al met al dus een week met weinig kilometers. Hopelijk heb ik genoeg rust gepakt om binnenkort weer een paar mooie trainingsweken te draaien.

Ondertussen zijn we weer een week verder na mijn DNF op Texel.
De teleurstelling heb ik inmiddels verwerkt en mijn focus ligt alweer op de volgende wedstrijd.

Ik heb nog ongeveer 35 dagen om me voor te bereiden op de 24 uur van Sittard. In deze periode ligt de nadruk vooral op het maken van veel kilometers in een rustig tempo.

Een voordeel van uitstappen bij 61 kilometer is dat ik de training relatief snel weer kon hervatten. Toch ben ik deze keer bewust voorzichtig begonnen. Pas op woensdag trok ik mijn hardloopschoenen weer aan voor een duurloop met Jan.

In het begin voelde ik nog wat stijfheid in mijn bovenbenen, en tegen het einde speelde mijn rug weer wat op. Daarom heb ik besloten om het hardlopen een paar dagen te vervangen door wandelen.

Op zaterdag stond mijn lange duurloop gepland. Het doel was om te kijken hoeveel kilometers op dat moment verantwoord zouden zijn. Hoewel ik verwachtte me fitter te voelen, viel dat toch tegen. Het voelde zwaarder dan gehoopt.

Ondanks het mooie weer besloot ik al vrij snel dat het geen marathon zou worden. Het volmaken van 30 kilometer was al uitdagend genoeg. De ronde op Texel bleek er toch meer in te hebben gehakt dan ik had gedacht.

Ik heb daarom het advies van mijn Garmin gevolgd en tijdens de paasdagen niet hardgelopen. In plaats daarvan heb ik voldoende wandelkilometers gemaakt. Ook de koolhydraten zijn weer aangevuld na twee bourgondische paasdagen.

Nu is het tijd om de training weer serieuzer op te pakken. De planning zal de komende weken nog wat uitdagend zijn door een aankomende standby-dienst en andere verplichtingen.

Hopelijk verlopen de lange duurlopen snel weer beter en kan ik het volume geleidelijk uitbreiden, voordat over een paar weken de taperperiode begint.

Afgelopen weekend stond in het teken van mijn ultraloop op Texel.
Helaas eindigde het avontuur in een DNF na 61 kilometer.

Vrijdagmiddag rond half één haalden we Jan en Marian op.
Ongeveer tweeënhalf uur later reden we de veerboot af in Texel.
Na aankomst installeerden we ons in het huisje.
De kleine mankementen werden gelukkig snel opgelost door de technische dienst, waarna we de dag afsloten met een heerlijke maaltijd.

Op zaterdag namen we samen met de dames nog wat belangrijke punten door en verkenden we een deel van het parcours.
Na een flinke pastamaaltijd besloot ik op tijd naar bed te gaan.
De wekker stond namelijk al op een paar minuten voor twee – want de klok werd die nacht verzet van twee naar drie.

Zondag – raceday
Marian en Maaike brachten ons naar de start, waar we al snel veel bekenden tegenkwamen.
De temperatuur was nog prima, het was droog en de wind leek mee te vallen: goede omstandigheden dus.

Om 04:35 uur mochten we eindelijk vertrekken.
Zoals altijd valt er dan meteen een stukje spanning van je af.
De eerste kilometers voelden echter verrassend zwaar.
Ondanks een rustige trainingsweek en een paar extra rustdagen kwam ik moeilijk in mijn ritme. Mijn tempo lag rond de 5:50/km, precies volgens plan, maar het voelde sneller en zwaarder.

Ik begon in een groepje, maar besloot al snel mijn eigen tempo te lopen, zonder rekening te hoeven houden met fietsers. Helaas hield niet iedere fietser rekening met mij, maar dat hoort er vaak een beetje bij.

Ondanks de kou had ik het erg warm; het zweet liep van mijn gezicht.
Ook mijn maag speelde op, en omdat je grotendeels over een dijk loopt, is een sanitaire stop niet ideaal. Bij de eerste verzorgingspost stond een dixie, maar die was helaas bezet.
Dan maar improviseren naast het gemaal. Dat luchtte letterlijk en figuurlijk op, en ik kon weer verder richting de vuurtoren.

Bij de vuurtoren gingen we voor het eerst het strand op.
Toen ik er weer af kwam, was ik behoorlijk buiten adem.
Zwaarder dan verwacht, ondanks dat het zand nog redelijk goed beloopbaar was.
Even rustig een gelletje genomen en wat gedronken, en daarna weer verder.
Mijn buik bleef echter onrustig, dus niet veel later moest ik opnieuw stoppen.

Daarna begon het gelukkig beter te lopen.
De mooie stukken van het parcours – zoals de Slufter – maakten het een stuk aangenamer.
Ook de tweede strandpassage viel mee, omdat het zand er goed bij lag.
De wind bleef nog rustig, wat een meevaller was. Alleen de afstand… die leek eindeloos.

Eenmaal van het strand af moest ik na ongeveer een kilometer opnieuw stoppen.
Tijdens het hurken schoot er ook een flinke pijn in mijn rug.
Toch begon ik ondertussen alweer te rekenen en voorzichtig te geloven in een mogelijke finish. Tot halverwege de derde strandpassage.
Een blaar op mijn teen, pijn in mijn lies (die zich normaal pas een dag later aandient), rugpijn en klachten aan mijn linkerenkel maakten het lopen steeds zwaarder.
Maar het grootste probleem was dat mijn energie volledig weg was.

Mijn voedingsplan was volledig mislukt.
Het plan was om elke dertig minuten een gel te nemen, maar dat lukte niet.
Door de kou waren ze veranderd in een soort kauwgom.
In totaal kreeg ik er slechts vier weg in 60 kilometer, met daarnaast ongeveer 1,2 liter water. Achteraf gezien een flinke fout.

Ik volgde exact de paarse lijn op mijn Garmin, en ploeterde een kilometer door het losse duinzand, maar besloot toen weer richting de kustlijn te gaan.
Daar bleek ik nog flink wat kilometers over het strand te moeten voordat ik eraf kon.
Op dat moment stapelde alles zich op: fysiek, mentaal en qua omstandigheden.
Ik wist dat ik in deze staat geen volledige ronde meer zou kunnen uitlopen. Doorlopen had weinig zin, dus besloot ik eruit te stappen.

Helaas was Jan op hetzelfde punt ook uitgestapt, door problemen met de heup. Hopelijk is die vervelende blessure snel verleden tijd!!

Balen, natuurlijk dat ik gestopt ben. Maar ook geen complete verrassing.
Het is een extreem zware wedstrijd en de kans op een finish was voor mij sowieso klein.
Je weet het pas zeker als je het probeert – en ik ben vooral dankbaar dat ik deze kans heb gekregen. Het verdriet heb ik vervolgens maar verzacht met een paar Skuumkoppe en Texelaars, en we hebben er alsnog een mooie zondag en maandag van gemaakt.

Nu niet te lang blijven hangen in de teleurstelling, maar vooruitkijken. Op naar de 24 uur van Sittard – een wedstrijd waar de lat een stuk lager ligt.
Want daar geldt: na één ronde heb je al een finish, mocht je dan al willen stopppen 😉

De eerste relatieve rustweek zit erop.

In totaal liep ik ongeveer 78 kilometer, aangevuld met wat wandelkilometers. Toch voelden de trainingen deze week verrassend zwaar aan. Des te fijner dat de taperweken nu echt begonnen zijn — tijd om het lichaam wat meer rust te geven en energie op te bouwen richting de wedstrijd.

Alsof dat nog niet genoeg is, is het op werk momenteel ook behoorlijk druk. Een collega vertrekt en zijn taken worden zo snel mogelijk aan mij overgedragen. In combinatie met mijn lopende projecten is dat best een puzzel. Belangrijk voor mijn toekomst bij de klant, maar het brengt ook extra stress met zich mee — en helaas ook wat slechtere nachten. Precies wat je níet wilt in deze fase van je voorbereiding.

Vrijdag heb ik daarom mijn geplande rustige duurloop ingeruild voor een wandeling van 9 kilometer. Soms is luisteren naar je lichaam gewoon de beste training die je kunt doen.

Laatste lange duurloop

Zaterdag ging ik rond 8 uur op pad voor de laatste lange duurloop uit mijn schema. Altijd een bijzonder moment in een voorbereiding.

Ik twijfelde nog even: ga ik, net als vorige week, voor veilig en vlak asfalt in een rustig tempo, of kies ik toch voor onverhard terrein? Uiteindelijk werd het mijn vertrouwde rondje Pannenhoef, aangevuld met wat kilometers door de Buissche Heide.

Toen ik vertrok had ik nog geen strak plan qua afstand. Eerst maar eens beginnen en onderweg beslissen wat verstandig was. En het viel gelukkig alles mee.

Al vrij snel vond ik een lekker tempo. Geen last van mijn rug en ook het krachtverlies in mijn linkerbeen leek mee te vallen. Achteraf zag ik dat mijn ground contact balance wat scheef was (46-53), maar tijdens het lopen heb ik daar weinig van gemerkt.

Het tempo lag iets hoger dan gepland, maar omdat deze lange duurloop korter was dan eerdere weken, voelde dat acceptabel.

Volgens schema stond er minimaal 28 en maximaal 32 kilometer op het programma. Maar omdat ik me de laatste weken wat vermoeid voel, heb ik het bewust bij 27 kilometer gehouden. Soms is minder echt meer — zeker in de taperfase, waarin herstel belangrijker wordt dan trainingsprikkels.

Actieve rust

Zondag stond in het teken van rust — al werd dat een actieve variant. Maaike wilde graag wandelen, dus maakten we er samen een mooie tocht van 23 kilometer van. Ideaal om in beweging te blijven zonder extra belasting van hardlopen.

Vooruitblik: Texel

En nu… verder afbouwen en vooral hopen dat ik in deze laatste week niet ziek word. De spanning begint wel te komen, want dit wordt zonder twijfel één van mijn grootste uitdagingen tot nu toe.

In afstand is het een stuk korter dan de Ultrabalaton, maar deze keer moet er wél continu doorgelopen worden om binnen de cut-off tijd te finishen. Dat maakt het een totaal andere uitdaging.

Daar komt bij dat het parcours niet te onderschatten is. De route van de Zestig van Texel is aangepast en bevat nu meer onverharde stukken en extra strandkilometers.

• In totaal zit er tussen kilometer 32 en 88 ongeveer 45 kilometer onverhard terrein
• Daarin liggen vier strandpassages van zo’n 6 kilometer per stuk
• Strandlopen is gemiddeld 10–20% zwaarder dan lopen op asfalt, door het losse zand en de constante stabilisatie
• De eerste en laatste 32 kilometer zijn volledig verhard, wat weer een heel ander soort belasting geeft

Die afwisseling tussen strand, duinen en asfalt maakt het fysiek én mentaal een pittige combinatie. Vooral het laatste stuk langs de Waddenzee staat bekend als een taai gedeelte.

Weer en spanning

En dan hebben we natuurlijk nog het weer…

De voorspellingen worden er niet beter op. Inmiddels wordt er zo’n 1,5 mm regen verwacht — op zich te overzien — maar vooral de wind baart me zorgen. Die is inmiddels opgelopen naar windkracht 5, en op Texel kan dat flink doorwerken, zeker op de open stukken langs de kust.

Daarnaast zijn er nog genoeg andere factoren die het verschil kunnen maken: niet verkeerd lopen, voeding die goed valt, energie goed verdelen…

Al met al genoeg onzekerheden. De lat ligt hoog en het wordt spannend of ik binnen de limiet ga finishen.

Maar één ding is zeker: de motivatie zit goed. En samen met Maaike, Marian en Jan maken we er sowieso weer een mooi weekend van.

Wel spannend…

De verkoudheid is gelukkig weer achter de rug, al voel ik me nog niet helemaal fit.
Misschien komt het door vermoeidheid van het voor mij toch vrij zware schema. Ook het krachtverlies in mijn linkerbeen werkt niet echt mee.

Ik heb nog even getwijfeld of ik een afspraak met de fysio zou maken, maar daar zit ook het risico aan dat het meer kwaad dan goed doet. Daarom laat ik dat voorlopig maar even zo. Eén oefening – de brug – laat ik tegenwoordig achterwege, omdat ik het gevoel heb dat die juist averechts werkt.

Na twee rustdagen vanwege de verkoudheid begon de training op maandagavond gelukkig weer goed. Even op gang komen, en daarna werden de kilometersplits vanzelf steeds wat sneller. Het voelde weer goed en ik kreeg er weer zin in.

De rest van de week ging ook lekker. In het weekend moest ik de planning wel iets aanpassen, omdat Maaike en ik zaterdag wilden gaan wandelen in de buurt van Hamme.
Het oorspronkelijke plan was om na het wandelen nog 16 kilometer te gaan hardlopen, maar na ruim 24 kilometer wandelen – vrijwel volledig onverhard – vond ik het wel mooi geweest.

Dus zondag op pad voor de laatste echte lange duurloop. Hoewel er minimaal 45 kilometer op mijn schema stond, had ik me al voorgenomen om voor de marathonafstand te gaan. Op dit moment vond ik het belangrijker om weer wat vertrouwen terug te krijgen en vooral heel te blijven.

Daarom besloot ik het vertrouwde rondje Zundert – Rijsbergen – Hoeven te doen, zodat ik op een zo vlak mogelijk tempo de kilometers kon afwerken.

Maaike hoefde pas rond half acht te starten, dus na het ontbijt vertrok ik zelf ook rond die tijd. Richting Zundert dus, met mijn dikke wanten aan, want volgens Buienradar was het -1 graden. Gelukkig stond er weinig wind en voelde het eigenlijk helemaal niet zo koud aan. Al snel kwamen ook de eerste zonnestralen door.

Zoals de laatste tijd wel vaker het geval is, moest ik in de eerste uren een paar plaspauzes inlassen. Daarna liep het gemiddelde tempo langzaam wat op. Niet te snel, want ik wilde proberen een bruto gemiddelde van rond de 5:50 min/km aan te houden – ongeveer het tempo dat ik ook op Texel wil lopen.

Ik had gekozen voor de Hoka’s met de meeste demping (Hoka Arahi 8), die ik vrij recent heb aangeschaft maar die wel wat log aanvoelen. Omdat ik het trainingsvolume de laatste maanden flink heb opgevoerd en mijn rugklachten evenredig zijn toegenomen, zou daar best eens een verband kunnen zitten. Door de extra demping hoop ik de schokken in mijn rug wat te beperken. De consequenties – iets minder snelheid – neem ik dan maar voor lief.

En dat beviel eigenlijk heel goed. Geen zere voeten, geen vermoeide benen en ook niet veel last van mijn rug.

De laatste kilometers voelden wel behoorlijk zwaar aan. Het besef dat ik tijdens de race nog twee keer deze afstand moet afleggen, onder zwaardere omstandigheden, maakte me toch weer wat onzeker. Maar eigenlijk is het natuurlijk niet zo vreemd om vermoeid te zijn na een marathonafstand.

110KM in totaal deze week, dus een beetje minder dan gepland. De eerste week van het afbouwen gaat nu beginnen, dus het zware werk zit er weer op. Op wat rugklachten na ben ik gelukkig nog steeds blessurevrij.

Jan is deze keer trouwens direct ingeloot voor de Spartathlon. Geweldig!
Hopelijk lukt het mij dit jaar ook nog een keer om aan de kwalificatie-eisen voor de loting te voldoen, want het blijft een droom om daar ooit aan de start te mogen staan