Afgelopen week ontving ik de mail met informatie over de 120 van Texel.
Dit jaar doen er een recordaantal deelnemers mee (43) en zoals verwacht hebben de meesten de afgelopen jaren flink wat prestaties neergezet. Uiteraard vallen er altijd nog wat lopers af door blessures, maar het ziet ernaar uit dat het drukker wordt dan anders. Voor mij is dat eigenlijk gunstig.

De kans is groot dat er meerdere lopers zijn die een tempo rond de zes minuten per kilometer aanhouden. Dat kan helpen bij het navigeren, zeker op lastige stukken. Normaal gesproken staat de route netjes in mijn horloge, maar vooral op het strand blijft het goed opletten…

Mijn startnummer is inmiddels binnen en qua training lig ik nog steeds keurig op schema. Deze week heb ik mijn kilometers gehaald. In eerste instantie leek dat geen probleem, omdat het een soort relatieve rustweek was, maar uiteindelijk bleek hij toch zwaarder dan verwacht.

De belangrijkste oorzaak was de stand-by dienst. Die deed geen goed aan mijn nachtrust en zorgde ook voor extra stress. Gelukkig kon ik mijn trainingen wel steeds op tijd starten, zodat ik terug was voordat mijn telefoon werd overgezet om 17:30.

Daarnaast voelde ik me al een paar dagen wisselend misselijk. Het leek alsof er een virusje in mijn lichaam zat, mede omdat ik een paar keer flink zwetend wakker werd ’s nachts. De trainingen die normaal gesproken het prettigst zouden moeten zijn (vrijdag en zaterdag) voelden juist opvallend zwaar.

Zaterdag was het zelfs zo pittig dat ik bij 10 kilometer — ondanks het lage tempo — serieus overwoog om de kortste weg terug naar huis te nemen. Die ochtend had ik gewerkt, wat op zich boven verwachting goed ging, en ik was snel klaar. Maar tijdens het lopen liep het gewoon niet lekker. Na een paar plaspauzes en een grote boodschap ging het iets beter, maar verre van comfortabel.

Toch besloot ik telkens nog een paar kilometer extra te doen. Op een gegeven moment rekende ik de route zo uit dat ik rond de 20 kilometer in Zundert uitkwam, met daarna nog minimaal zo’n 10 kilometer te gaan voordat ik thuis zou zijn. Uiteindelijk heb ik er toch 32 kilometer uit weten te persen, maar het ging zeker niet vanzelf deze keer.

De week afgesloten met ongeveer 100 kilometer.

Nu komen de echt zware weken eraan… hopelijk gaan die beter.
In ieder geval zit de stand-by dienst en het werkweekend er dan op, dus dat scheelt alvast.