Met de derde DNF op rij kan ik wel concluderen dat 2026 nóg slechter begonnen is dan vorig jaar.
Toen was er meestal wel een duidelijke reden om te stoppen vanwege blessures. Nu zijn de oorzaken een stuk vager…
Zaterdag vertrekken we rond 12 uur richting Sittard. Google Maps geeft 165 kilometer aan. Achteraf misschien toch beter even wat beter van A naar B plannen, want blijkbaar ligt half Nederland open vanwege wegwerkzaamheden.
Gelukkig komen we alsnog zo’n 50 minuten voor de start aan en weten we nog een mooi plekje langs het parcours te vinden.
Startnummer ophalen, nog een laatste sanitaire stop, en dan mogen we eindelijk vertrekken.
Na een paar bochten ontstaat er wat ruimte en begin ik langzaam in mijn ritme te komen. Ik probeer boven de 5:50 per kilometer te blijven, omdat ik mezelf had voorgenomen het bewust rustig aan te doen.
Het is behoorlijk warm en tegenwoordig lijkt het tussen 15:00 en 16:00 uur standaard het heetst van de dag te zijn. Al snel lopen de zweetdruppels over mijn gezicht.
Wel leuk om weer wat bekenden bezig te zien, en indrukwekkend hoe de Nederlandse toplopers regelmatig in een stevig tempo voorbij komen. Een paar jongens gaan opvallend hard, maar later blijkt dat het deelnemers van de 3 uur-loop zijn… even vergeten dat die ook bezig waren.
De eerste 10 kilometer vliegen voorbij, en daarmee ook het eerste uur.
“Nog 23 uur te gaan…” schiet even door mijn hoofd, maar die gedachte probeer ik snel weer weg te drukken.
Twee kilometer later zoek ik voor het eerst de dixie op vanwege buikklachten. Opgelucht loop ik daarna weer verder, maar echt lekker voel ik me niet meer.
Bij de halve marathonafstand moet ik opnieuw stoppen, en ik neem bewust wat extra tijd in de hoop dat het daarna voorlopig rustig blijft. Een paar kilometer gaat het iets beter, maar rond de 28 kilometer gaat het opnieuw mis — en een ronde later nog een keer.
Ondertussen heb ik totaal geen energie meer. Ik besluit stukken te wandelen in de hoop dat de situatie nog wat verbetert.
Na overleg met Jan blijkt dat ook hij problemen heeft met zijn heup. Bij mij begint het krachtverlies in mijn linkerbeen inmiddels flink toe te nemen, dus ik probeer schoenen met meer demping aan te trekken.
Maar ook dat voelt niet goed.
Al heel vroeg moet ik daarom de strijd staken. Jan besluit uiteindelijk ook te stoppen, waardoor we vroeger dan verwacht weer richting huis kunnen.
Gelukkig mochten we het terrein nog af…
Voorlopig gaat de focus weer op het kortere werk liggen en vooral op volledig fit worden.
De volgende wedstrijd staat gepland voor eind juni: een 6-uursloop.
Daarna is de agenda voorlopig leeg, op Winschoten na. Maar de kans is groot dat we toch nog op zoek gaan naar een alternatief.
