Tja, het weekend na Hemelvaart is het alweer Pinksteren.

Het plan was om zaterdag een marathon op de wielerbaan te lopen, maar het liep helaas anders dan verwacht. Maaike moest werken, dus ik kon mooi op tijd vertrekken. Iets voor zevenen stapte ik de deur uit. Jan was al bezig, dus we konden meteen samen verder.

Ik had extra flesjes drinken meegenomen, omdat het een warme ochtend zou worden. Dat bleek ook wel.

Al pratend met Jan vlogen de kilometers voorbij, maar ik merkte al snel dat mijn linkerbeen en onderrug niet wilden meewerken. Vooral mijn onderbeen en voet voelden alsof er stroom op stond, en ik had weinig kracht in mijn been. Het werd steeds erger en rond de 16 kilometer gaf ik al aan dat een marathon er niet meer in zat.

Met moeite maakte ik er nog een halve marathon van. Ik baalde er verschrikkelijk van dat ik zo vroeg moest opgeven.

Zaterdag hebben Maaike en ik nog een wandeling gemaakt in Oud-Turnhout, en dat ging gelukkig goed.

Dus begon ik me af te vragen hoe ik nu verder moet…

Toch weer naar de neuroloog om te laten checken hoe het ervoor staat? Het nadeel daarvan is dat een operatie misschien weer ter sprake komt, en ik weet niet of dat verstandig is.

Misschien toch weer naar de fysio? De oefeningen die vorig jaar goed leken te werken, heb ik vorige week weer serieus opgepakt. Waarschijnlijk komt het uiteindelijk toch weer daarop neer. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik nog te kort bezig ben om al verbetering te merken, dus misschien moet ik daar eerst nog wat langer mee doorgaan.

Terwijl ik verder nadacht over een oplossing, bedacht ik me ineens dat ik misschien wel hetzelfde probleem heb als Jan. Zowel voor Texel als in Sittard liep ik namelijk op nieuwe Hoka’s: hele lichte schoenen met weinig demping. Omdat ik de laatste maanden vrijwel alleen op asfalt heb gelopen, zou dat misschien kunnen verklaren waarom de klachten erger werden.

Dus bedacht ik het volgende plan:

• Schoenen met maximale demping (mijn Brooks Adrenaline dus)
• Lopen op zachte ondergrond
• Rustig opbouwen

Vandaag ging ik opnieuw vroeg op pad.

Met dit warme weer wilde ik graag een beetje beschut lopen, op zachte ondergrond. Daarom ging ik deze keer richting de Pannenhoef, via de Moerse Bossen naar de Rucphense Heide. Onderweg had ik bovendien een punt waar ik mijn flesjes kon bijvullen.

En het bleek een goed plan.

Na 15 kilometer voelde alles nog redelijk goed aan. Daarom besloot ik toch voor de marathonafstand te gaan, en uiteindelijk is het gelukt.

Dat geeft toch weer wat meer vertrouwen. Voorlopig dus zoveel mogelijk op zachte ondergrond lopen en trainen op mijn Brooks.

Hopelijk komt de verbetering nu langzaam weer terug…

De teleurstelling van Sittard bleef deze keer wat langer hangen dan normaal na een DNF.

Het idee dat afstanden boven de 100 km misschien toch te veel problemen geven, en dat ik voortaan kortere ultra’s zou moeten plannen, kan ik moeilijk accepteren.
Omdat ik nog een paar dagen last heb gehad van griepverschijnselen, lijkt de oorzaak inmiddels wel gevonden.

Tijd dus om nieuwe plannen te maken en leuke doelen te zoeken voor de tweede helft van dit jaar. Eerst echter weer fit genoeg zien te worden voor de 6-uurswedstrijd eind juni.

Het lange weekend zit er helaas alweer op.
Ondanks de sombere weersverwachtingen viel de impact op de geplande activiteiten uiteindelijk best mee.

Donderdag zijn we gaan wandelen in de buurt van Schoten en zaterdag in Kapellen. Beide keren kregen we slechts een paar buitjes over ons heen, waardoor het prima wandelweer bleef.

Zondagochtend kon ik eindelijk weer een lange duurloop plannen.
Jan kon mee, waardoor we samen konden napraten over Sittard en voorzichtig vooruitkijken naar de komende wedstrijden.

Deze keer zelfs met muzikale begeleiding, want de drumband was aan het oefenen op de atletiekbaan. Zelf liepen we rondes op de wielerbaan. Voor het eerst in maanden werd de baan tegelijkertijd gebruikt door drie fietsers. Daarom weken we iets af van de ideale lijn, zodat zij ongestoord konden doorrijden, en dat werkte prima.

Drie uur lopen was deze keer voldoende, want daarna moest ik voorbereidingen treffen voor een barbecue met de familie. Het weer werkte gelukkig opnieuw redelijk mee, waardoor het alsnog een mooie afsluiting van het weekend werd.

Met de derde DNF op rij kan ik wel concluderen dat 2026 nóg slechter begonnen is dan vorig jaar.
Toen was er meestal wel een duidelijke reden om te stoppen vanwege blessures. Nu zijn de oorzaken een stuk vager…

Zaterdag vertrekken we rond 12 uur richting Sittard. Google Maps geeft 165 kilometer aan. Achteraf misschien toch beter even wat beter van A naar B plannen, want blijkbaar ligt half Nederland open vanwege wegwerkzaamheden.

Gelukkig komen we alsnog zo’n 50 minuten voor de start aan en weten we nog een mooi plekje langs het parcours te vinden.

Startnummer ophalen, nog een laatste sanitaire stop, en dan mogen we eindelijk vertrekken.

Na een paar bochten ontstaat er wat ruimte en begin ik langzaam in mijn ritme te komen. Ik probeer boven de 5:50 per kilometer te blijven, omdat ik mezelf had voorgenomen het bewust rustig aan te doen.

Het is behoorlijk warm en tegenwoordig lijkt het tussen 15:00 en 16:00 uur standaard het heetst van de dag te zijn. Al snel lopen de zweetdruppels over mijn gezicht.

Wel leuk om weer wat bekenden bezig te zien, en indrukwekkend hoe de Nederlandse toplopers regelmatig in een stevig tempo voorbij komen. Een paar jongens gaan opvallend hard, maar later blijkt dat het deelnemers van de 3 uur-loop zijn… even vergeten dat die ook bezig waren.

De eerste 10 kilometer vliegen voorbij, en daarmee ook het eerste uur.
“Nog 23 uur te gaan…” schiet even door mijn hoofd, maar die gedachte probeer ik snel weer weg te drukken.

Twee kilometer later zoek ik voor het eerst de dixie op vanwege buikklachten. Opgelucht loop ik daarna weer verder, maar echt lekker voel ik me niet meer.

Bij de halve marathonafstand moet ik opnieuw stoppen, en ik neem bewust wat extra tijd in de hoop dat het daarna voorlopig rustig blijft. Een paar kilometer gaat het iets beter, maar rond de 28 kilometer gaat het opnieuw mis — en een ronde later nog een keer.

Ondertussen heb ik totaal geen energie meer. Ik besluit stukken te wandelen in de hoop dat de situatie nog wat verbetert.

Na overleg met Jan blijkt dat ook hij problemen heeft met zijn heup. Bij mij begint het krachtverlies in mijn linkerbeen inmiddels flink toe te nemen, dus ik probeer schoenen met meer demping aan te trekken.

Maar ook dat voelt niet goed.

Al heel vroeg moet ik daarom de strijd staken. Jan besluit uiteindelijk ook te stoppen, waardoor we vroeger dan verwacht weer richting huis kunnen.

Gelukkig mochten we het terrein nog af…

Voorlopig gaat de focus weer op het kortere werk liggen en vooral op volledig fit worden.
De volgende wedstrijd staat gepland voor eind juni: een 6-uursloop.

Daarna is de agenda voorlopig leeg, op Winschoten na. Maar de kans is groot dat we toch nog op zoek gaan naar een alternatief.

Nog 1 week tot de 24 uur

Het begint nu echt dichtbij te komen. De derde wedstrijd van dit jaar staat voor de deur.
Misschien iets minder beladen dan de recente 120 van Texel—waar ik helaas halverwege moest uitstappen—maar toch genoeg om de zenuwen weer te voelen.

De bekende vragen spoken alweer door mijn hoofd…
Hoe houdt mijn rug het?
Krijg ik voldoende voeding binnen?
En misschien wel de belangrijkste: blijf ik mentaal sterk genoeg om de verleiding te weerstaan om te stoppen als het zwaar wordt?

De afgelopen weken zijn de trainingen eigenlijk goed gegaan. Buiten het krachtverlies in mijn linkerbeen heb ik nergens echt last van gehad.
Toch blijft het altijd afwachten hoeveel invloed dat straks gaat hebben.

Ook het weer kan weer een beslissende factor worden. De voorspellingen gaan op dit moment alle kanten op, dus dat blijft nog even spannend.

Maar goed—ik kijk er positief naar. Het glas is bij mij meestal halfvol.
Mijn doel is duidelijk: ik ga in ieder geval 24 uur in Sittard blijven lopen én een nieuw PR neerzetten.

In Hongarije heb ik al laten zien dat 180 km in 24 uur mogelijk is, dus dat wordt het hoofddoel.
Plan B: een nieuw PR, dus boven de 165 km.
Plan C: simpelweg de 24 uur volmaken.

Deze week doe ik het rustig aan. Afgelopen zaterdag nog even naar de atletiekbaan geweest voor negen rondjes—en dat voelde gewoon goed. Even genieten.

Jan heeft vandaag de GB marathon gefinished ruim binnen de 3u30, dus hopelijk hersteld hij goed genoeg om ook te kunnen starten in Sittard! Dat zou helemaal geweldig zijn!

Nu nog checken of mijn checklist compleet is en alvast inkopen gaan doen….