De eerste relatieve rustweek zit erop.

In totaal liep ik ongeveer 78 kilometer, aangevuld met wat wandelkilometers. Toch voelden de trainingen deze week verrassend zwaar aan. Des te fijner dat de taperweken nu echt begonnen zijn — tijd om het lichaam wat meer rust te geven en energie op te bouwen richting de wedstrijd.

Alsof dat nog niet genoeg is, is het op werk momenteel ook behoorlijk druk. Een collega vertrekt en zijn taken worden zo snel mogelijk aan mij overgedragen. In combinatie met mijn lopende projecten is dat best een puzzel. Belangrijk voor mijn toekomst bij de klant, maar het brengt ook extra stress met zich mee — en helaas ook wat slechtere nachten. Precies wat je níet wilt in deze fase van je voorbereiding.

Vrijdag heb ik daarom mijn geplande rustige duurloop ingeruild voor een wandeling van 9 kilometer. Soms is luisteren naar je lichaam gewoon de beste training die je kunt doen.

Laatste lange duurloop

Zaterdag ging ik rond 8 uur op pad voor de laatste lange duurloop uit mijn schema. Altijd een bijzonder moment in een voorbereiding.

Ik twijfelde nog even: ga ik, net als vorige week, voor veilig en vlak asfalt in een rustig tempo, of kies ik toch voor onverhard terrein? Uiteindelijk werd het mijn vertrouwde rondje Pannenhoef, aangevuld met wat kilometers door de Buissche Heide.

Toen ik vertrok had ik nog geen strak plan qua afstand. Eerst maar eens beginnen en onderweg beslissen wat verstandig was. En het viel gelukkig alles mee.

Al vrij snel vond ik een lekker tempo. Geen last van mijn rug en ook het krachtverlies in mijn linkerbeen leek mee te vallen. Achteraf zag ik dat mijn ground contact balance wat scheef was (46-53), maar tijdens het lopen heb ik daar weinig van gemerkt.

Het tempo lag iets hoger dan gepland, maar omdat deze lange duurloop korter was dan eerdere weken, voelde dat acceptabel.

Volgens schema stond er minimaal 28 en maximaal 32 kilometer op het programma. Maar omdat ik me de laatste weken wat vermoeid voel, heb ik het bewust bij 27 kilometer gehouden. Soms is minder echt meer — zeker in de taperfase, waarin herstel belangrijker wordt dan trainingsprikkels.

Actieve rust

Zondag stond in het teken van rust — al werd dat een actieve variant. Maaike wilde graag wandelen, dus maakten we er samen een mooie tocht van 23 kilometer van. Ideaal om in beweging te blijven zonder extra belasting van hardlopen.

Vooruitblik: Texel

En nu… verder afbouwen en vooral hopen dat ik in deze laatste week niet ziek word. De spanning begint wel te komen, want dit wordt zonder twijfel één van mijn grootste uitdagingen tot nu toe.

In afstand is het een stuk korter dan de Ultrabalaton, maar deze keer moet er wél continu doorgelopen worden om binnen de cut-off tijd te finishen. Dat maakt het een totaal andere uitdaging.

Daar komt bij dat het parcours niet te onderschatten is. De route van de Zestig van Texel is aangepast en bevat nu meer onverharde stukken en extra strandkilometers.

• In totaal zit er tussen kilometer 32 en 88 ongeveer 45 kilometer onverhard terrein
• Daarin liggen vier strandpassages van zo’n 6 kilometer per stuk
• Strandlopen is gemiddeld 10–20% zwaarder dan lopen op asfalt, door het losse zand en de constante stabilisatie
• De eerste en laatste 32 kilometer zijn volledig verhard, wat weer een heel ander soort belasting geeft

Die afwisseling tussen strand, duinen en asfalt maakt het fysiek én mentaal een pittige combinatie. Vooral het laatste stuk langs de Waddenzee staat bekend als een taai gedeelte.

Weer en spanning

En dan hebben we natuurlijk nog het weer…

De voorspellingen worden er niet beter op. Inmiddels wordt er zo’n 1,5 mm regen verwacht — op zich te overzien — maar vooral de wind baart me zorgen. Die is inmiddels opgelopen naar windkracht 5, en op Texel kan dat flink doorwerken, zeker op de open stukken langs de kust.

Daarnaast zijn er nog genoeg andere factoren die het verschil kunnen maken: niet verkeerd lopen, voeding die goed valt, energie goed verdelen…

Al met al genoeg onzekerheden. De lat ligt hoog en het wordt spannend of ik binnen de limiet ga finishen.

Maar één ding is zeker: de motivatie zit goed. En samen met Maaike, Marian en Jan maken we er sowieso weer een mooi weekend van.

Wel spannend…