Afgelopen weekend stond in het teken van mijn ultraloop op Texel.
Helaas eindigde het avontuur in een DNF na 61 kilometer.

Vrijdagmiddag rond half één haalden we Jan en Marian op.
Ongeveer tweeënhalf uur later reden we de veerboot af in Texel.
Na aankomst installeerden we ons in het huisje.
De kleine mankementen werden gelukkig snel opgelost door de technische dienst, waarna we de dag afsloten met een heerlijke maaltijd.

Op zaterdag namen we samen met de dames nog wat belangrijke punten door en verkenden we een deel van het parcours.
Na een flinke pastamaaltijd besloot ik op tijd naar bed te gaan.
De wekker stond namelijk al op een paar minuten voor twee – want de klok werd die nacht verzet van twee naar drie.

Zondag – raceday
Marian en Maaike brachten ons naar de start, waar we al snel veel bekenden tegenkwamen.
De temperatuur was nog prima, het was droog en de wind leek mee te vallen: goede omstandigheden dus.

Om 04:35 uur mochten we eindelijk vertrekken.
Zoals altijd valt er dan meteen een stukje spanning van je af.
De eerste kilometers voelden echter verrassend zwaar.
Ondanks een rustige trainingsweek en een paar extra rustdagen kwam ik moeilijk in mijn ritme. Mijn tempo lag rond de 5:50/km, precies volgens plan, maar het voelde sneller en zwaarder.

Ik begon in een groepje, maar besloot al snel mijn eigen tempo te lopen, zonder rekening te hoeven houden met fietsers. Helaas hield niet iedere fietser rekening met mij, maar dat hoort er vaak een beetje bij.

Ondanks de kou had ik het erg warm; het zweet liep van mijn gezicht.
Ook mijn maag speelde op, en omdat je grotendeels over een dijk loopt, is een sanitaire stop niet ideaal. Bij de eerste verzorgingspost stond een dixie, maar die was helaas bezet.
Dan maar improviseren naast het gemaal. Dat luchtte letterlijk en figuurlijk op, en ik kon weer verder richting de vuurtoren.

Bij de vuurtoren gingen we voor het eerst het strand op.
Toen ik er weer af kwam, was ik behoorlijk buiten adem.
Zwaarder dan verwacht, ondanks dat het zand nog redelijk goed beloopbaar was.
Even rustig een gelletje genomen en wat gedronken, en daarna weer verder.
Mijn buik bleef echter onrustig, dus niet veel later moest ik opnieuw stoppen.

Daarna begon het gelukkig beter te lopen.
De mooie stukken van het parcours – zoals de Slufter – maakten het een stuk aangenamer.
Ook de tweede strandpassage viel mee, omdat het zand er goed bij lag.
De wind bleef nog rustig, wat een meevaller was. Alleen de afstand… die leek eindeloos.

Eenmaal van het strand af moest ik na ongeveer een kilometer opnieuw stoppen.
Tijdens het hurken schoot er ook een flinke pijn in mijn rug.
Toch begon ik ondertussen alweer te rekenen en voorzichtig te geloven in een mogelijke finish. Tot halverwege de derde strandpassage.
Een blaar op mijn teen, pijn in mijn lies (die zich normaal pas een dag later aandient), rugpijn en klachten aan mijn linkerenkel maakten het lopen steeds zwaarder.
Maar het grootste probleem was dat mijn energie volledig weg was.

Mijn voedingsplan was volledig mislukt.
Het plan was om elke dertig minuten een gel te nemen, maar dat lukte niet.
Door de kou waren ze veranderd in een soort kauwgom.
In totaal kreeg ik er slechts vier weg in 60 kilometer, met daarnaast ongeveer 1,2 liter water. Achteraf gezien een flinke fout.

Ik volgde exact de paarse lijn op mijn Garmin, en ploeterde een kilometer door het losse duinzand, maar besloot toen weer richting de kustlijn te gaan.
Daar bleek ik nog flink wat kilometers over het strand te moeten voordat ik eraf kon.
Op dat moment stapelde alles zich op: fysiek, mentaal en qua omstandigheden.
Ik wist dat ik in deze staat geen volledige ronde meer zou kunnen uitlopen. Doorlopen had weinig zin, dus besloot ik eruit te stappen.

Helaas was Jan op hetzelfde punt ook uitgestapt, door problemen met de heup. Hopelijk is die vervelende blessure snel verleden tijd!!

Balen, natuurlijk dat ik gestopt ben. Maar ook geen complete verrassing.
Het is een extreem zware wedstrijd en de kans op een finish was voor mij sowieso klein.
Je weet het pas zeker als je het probeert – en ik ben vooral dankbaar dat ik deze kans heb gekregen. Het verdriet heb ik vervolgens maar verzacht met een paar Skuumkoppe en Texelaars, en we hebben er alsnog een mooie zondag en maandag van gemaakt.

Nu niet te lang blijven hangen in de teleurstelling, maar vooruitkijken. Op naar de 24 uur van Sittard – een wedstrijd waar de lat een stuk lager ligt.
Want daar geldt: na één ronde heb je al een finish, mocht je dan al willen stopppen 😉

De eerste relatieve rustweek zit erop.

In totaal liep ik ongeveer 78 kilometer, aangevuld met wat wandelkilometers. Toch voelden de trainingen deze week verrassend zwaar aan. Des te fijner dat de taperweken nu echt begonnen zijn — tijd om het lichaam wat meer rust te geven en energie op te bouwen richting de wedstrijd.

Alsof dat nog niet genoeg is, is het op werk momenteel ook behoorlijk druk. Een collega vertrekt en zijn taken worden zo snel mogelijk aan mij overgedragen. In combinatie met mijn lopende projecten is dat best een puzzel. Belangrijk voor mijn toekomst bij de klant, maar het brengt ook extra stress met zich mee — en helaas ook wat slechtere nachten. Precies wat je níet wilt in deze fase van je voorbereiding.

Vrijdag heb ik daarom mijn geplande rustige duurloop ingeruild voor een wandeling van 9 kilometer. Soms is luisteren naar je lichaam gewoon de beste training die je kunt doen.

Laatste lange duurloop

Zaterdag ging ik rond 8 uur op pad voor de laatste lange duurloop uit mijn schema. Altijd een bijzonder moment in een voorbereiding.

Ik twijfelde nog even: ga ik, net als vorige week, voor veilig en vlak asfalt in een rustig tempo, of kies ik toch voor onverhard terrein? Uiteindelijk werd het mijn vertrouwde rondje Pannenhoef, aangevuld met wat kilometers door de Buissche Heide.

Toen ik vertrok had ik nog geen strak plan qua afstand. Eerst maar eens beginnen en onderweg beslissen wat verstandig was. En het viel gelukkig alles mee.

Al vrij snel vond ik een lekker tempo. Geen last van mijn rug en ook het krachtverlies in mijn linkerbeen leek mee te vallen. Achteraf zag ik dat mijn ground contact balance wat scheef was (46-53), maar tijdens het lopen heb ik daar weinig van gemerkt.

Het tempo lag iets hoger dan gepland, maar omdat deze lange duurloop korter was dan eerdere weken, voelde dat acceptabel.

Volgens schema stond er minimaal 28 en maximaal 32 kilometer op het programma. Maar omdat ik me de laatste weken wat vermoeid voel, heb ik het bewust bij 27 kilometer gehouden. Soms is minder echt meer — zeker in de taperfase, waarin herstel belangrijker wordt dan trainingsprikkels.

Actieve rust

Zondag stond in het teken van rust — al werd dat een actieve variant. Maaike wilde graag wandelen, dus maakten we er samen een mooie tocht van 23 kilometer van. Ideaal om in beweging te blijven zonder extra belasting van hardlopen.

Vooruitblik: Texel

En nu… verder afbouwen en vooral hopen dat ik in deze laatste week niet ziek word. De spanning begint wel te komen, want dit wordt zonder twijfel één van mijn grootste uitdagingen tot nu toe.

In afstand is het een stuk korter dan de Ultrabalaton, maar deze keer moet er wél continu doorgelopen worden om binnen de cut-off tijd te finishen. Dat maakt het een totaal andere uitdaging.

Daar komt bij dat het parcours niet te onderschatten is. De route van de Zestig van Texel is aangepast en bevat nu meer onverharde stukken en extra strandkilometers.

• In totaal zit er tussen kilometer 32 en 88 ongeveer 45 kilometer onverhard terrein
• Daarin liggen vier strandpassages van zo’n 6 kilometer per stuk
• Strandlopen is gemiddeld 10–20% zwaarder dan lopen op asfalt, door het losse zand en de constante stabilisatie
• De eerste en laatste 32 kilometer zijn volledig verhard, wat weer een heel ander soort belasting geeft

Die afwisseling tussen strand, duinen en asfalt maakt het fysiek én mentaal een pittige combinatie. Vooral het laatste stuk langs de Waddenzee staat bekend als een taai gedeelte.

Weer en spanning

En dan hebben we natuurlijk nog het weer…

De voorspellingen worden er niet beter op. Inmiddels wordt er zo’n 1,5 mm regen verwacht — op zich te overzien — maar vooral de wind baart me zorgen. Die is inmiddels opgelopen naar windkracht 5, en op Texel kan dat flink doorwerken, zeker op de open stukken langs de kust.

Daarnaast zijn er nog genoeg andere factoren die het verschil kunnen maken: niet verkeerd lopen, voeding die goed valt, energie goed verdelen…

Al met al genoeg onzekerheden. De lat ligt hoog en het wordt spannend of ik binnen de limiet ga finishen.

Maar één ding is zeker: de motivatie zit goed. En samen met Maaike, Marian en Jan maken we er sowieso weer een mooi weekend van.

Wel spannend…

De verkoudheid is gelukkig weer achter de rug, al voel ik me nog niet helemaal fit.
Misschien komt het door vermoeidheid van het voor mij toch vrij zware schema. Ook het krachtverlies in mijn linkerbeen werkt niet echt mee.

Ik heb nog even getwijfeld of ik een afspraak met de fysio zou maken, maar daar zit ook het risico aan dat het meer kwaad dan goed doet. Daarom laat ik dat voorlopig maar even zo. Eén oefening – de brug – laat ik tegenwoordig achterwege, omdat ik het gevoel heb dat die juist averechts werkt.

Na twee rustdagen vanwege de verkoudheid begon de training op maandagavond gelukkig weer goed. Even op gang komen, en daarna werden de kilometersplits vanzelf steeds wat sneller. Het voelde weer goed en ik kreeg er weer zin in.

De rest van de week ging ook lekker. In het weekend moest ik de planning wel iets aanpassen, omdat Maaike en ik zaterdag wilden gaan wandelen in de buurt van Hamme.
Het oorspronkelijke plan was om na het wandelen nog 16 kilometer te gaan hardlopen, maar na ruim 24 kilometer wandelen – vrijwel volledig onverhard – vond ik het wel mooi geweest.

Dus zondag op pad voor de laatste echte lange duurloop. Hoewel er minimaal 45 kilometer op mijn schema stond, had ik me al voorgenomen om voor de marathonafstand te gaan. Op dit moment vond ik het belangrijker om weer wat vertrouwen terug te krijgen en vooral heel te blijven.

Daarom besloot ik het vertrouwde rondje Zundert – Rijsbergen – Hoeven te doen, zodat ik op een zo vlak mogelijk tempo de kilometers kon afwerken.

Maaike hoefde pas rond half acht te starten, dus na het ontbijt vertrok ik zelf ook rond die tijd. Richting Zundert dus, met mijn dikke wanten aan, want volgens Buienradar was het -1 graden. Gelukkig stond er weinig wind en voelde het eigenlijk helemaal niet zo koud aan. Al snel kwamen ook de eerste zonnestralen door.

Zoals de laatste tijd wel vaker het geval is, moest ik in de eerste uren een paar plaspauzes inlassen. Daarna liep het gemiddelde tempo langzaam wat op. Niet te snel, want ik wilde proberen een bruto gemiddelde van rond de 5:50 min/km aan te houden – ongeveer het tempo dat ik ook op Texel wil lopen.

Ik had gekozen voor de Hoka’s met de meeste demping (Hoka Arahi 8), die ik vrij recent heb aangeschaft maar die wel wat log aanvoelen. Omdat ik het trainingsvolume de laatste maanden flink heb opgevoerd en mijn rugklachten evenredig zijn toegenomen, zou daar best eens een verband kunnen zitten. Door de extra demping hoop ik de schokken in mijn rug wat te beperken. De consequenties – iets minder snelheid – neem ik dan maar voor lief.

En dat beviel eigenlijk heel goed. Geen zere voeten, geen vermoeide benen en ook niet veel last van mijn rug.

De laatste kilometers voelden wel behoorlijk zwaar aan. Het besef dat ik tijdens de race nog twee keer deze afstand moet afleggen, onder zwaardere omstandigheden, maakte me toch weer wat onzeker. Maar eigenlijk is het natuurlijk niet zo vreemd om vermoeid te zijn na een marathonafstand.

110KM in totaal deze week, dus een beetje minder dan gepland. De eerste week van het afbouwen gaat nu beginnen, dus het zware werk zit er weer op. Op wat rugklachten na ben ik gelukkig nog steeds blessurevrij.

Jan is deze keer trouwens direct ingeloot voor de Spartathlon. Geweldig!
Hopelijk lukt het mij dit jaar ook nog een keer om aan de kwalificatie-eisen voor de loting te voldoen, want het blijft een droom om daar ooit aan de start te mogen staan

De week begon eigenlijk perfect. Een training van 18 kilometer op het programma, met daarin een paar stevige versnellingen op de atletiekbaan.
Voor het eerst weer in korte broek en T-shirt. De lente lijkt begonnen.

Het schema liep precies volgens plan… tot donderdag.

Omdat de plannen voor het weekend mijn schema een beetje in de war dreigden te gooien, had ik vrijdag een vrije dag genomen. Het idee: 56 kilometer lopen en daarna mijn hardloopschoenen meenemen naar Amersfoort, om daar zaterdag nog een rondje van 16 kilometer te doen.

Dus donderdagavond niet te laat naar bed en vrijdag op tijd op pad voor een lange training.

Alleen… donderdag begon ik al flink te snotteren en niezen. Een verkoudheid diende zich duidelijk aan. Na een slechte nacht vroeg Maaike vrijdagochtend of het wel verstandig was om te gaan lopen, want het voelde inmiddels een stuk erger.

We besloten dat ik me gewoon zou omkleden, voldoende gels mee zou nemen en dan onderweg wel zou zien hoe ver ik zou komen.

Zonder strak plan vertrok ik dus richting Schijf, de Buissche Heide in. Van daaruit liep ik via Achtmaal naar Wernhout. In Zundert vond ik nog een mooi stuk onverhard pad, en daar besloot ik langzaam weer terug richting Schijf te gaan.

Ondertussen voelden mijn benen loodzwaar en merkte ik dat mijn lijf gewoon niet lekker was. Gelukkig geen koorts — dat is voor mij altijd een harde no-go — maar ik voelde me simpelweg te beroerd om de training echt goed af te maken.

Met veel moeite wist ik er uiteindelijk nog een marathon van te maken. Al voelde het eerlijk gezegd meer alsof ik er honderd kilometer op had zitten.

’s Avonds hadden we kaarten voor de musical Doe Maar in het AFAS Theater in Leusden. Ondanks het vele niezen en gesnotter hebben we er wel van genoten, maar ook daar was de verkoudheid duidelijk een spelbreker.

De volgende ochtend voelde ik me nog steeds te beroerd om de geplande training te doen. Rust was de enige juiste keuze. Ook vandaag hield ik het daarom bij een rustige wandeling.

Hopelijk kan ik maandag de draad weer oppakken en heeft dit geen al te grote impact op de conditie.

Ondertussen heb ik ook week 5 afgewerkt en start ik deze week aan de eerste van twee piekweken.

Het schema tot nu toe afgewerkt:

• W1 – 95–100 km | Instappen op hoger volume
• W2 – 105 km | Eerste lange prikkel
• W3 – 115 km | Eerste 45–50 km
• W4 – 100 km | Relatieve herstelweek
• W5 – 125 km | Back-to-back

De resterende planning:

• W6 – 135–140 km | Piekweek 1
• W7 – 130–135 km | Piekweek 2
• W8 – 85–90 km | Taperweek 1
• W9 – 40–45 km | Raceweek

Als ik dit allemaal overleef, dan zou het in theorie goed moeten komen op Texel.

Uiteraard loopt het nooit precies zoals je wilt, maar dan heb ik in ieder geval alles gedaan (en gelaten) wat binnen mijn mogelijkheden lag.

---

De week zelf

De trainingen verliepen over het algemeen goed. Alleen donderdag (18 km) en vrijdag (7 km) voelden behoorlijk zwaar aan. Waarschijnlijk een gevolg van de wat snellere training op woensdag. Dat zijn van die dagen waarop je benen niet direct meewerken en je even moet vertrouwen op het grotere plaatje.

Zaterdag begon ook stroef. Een wat pijnlijke linker voet, lichte klachten in nek en rug — niet ideaal. Gelukkig trok dat grotendeels weg zodra ik het bos in ging.

---

Het vertrouwde rondje

Ik volgde mijn vaste ronde: Pannehoef, de Moerse Bossen, Buissche Heide en daarna de Rucphense Heide voor de laatste 12 kilometer.

De bedoeling was om 6:00/km aan te houden. Dat blijkt tegenwoordig lastiger dan verwacht. Op de één of andere manier raakt mijn cadans/paslengte-verhouding dan uit balans en zak ik steeds weer terug naar ongeveer 5:50/km. Dat tempo is de afgelopen maanden blijkbaar ingesleten.

Voor Texel zal dat in het eerste deel waarschijnlijk nét te snel zijn, dus daar ligt nog een aandachtspunt. Bewust vertragen is soms moeilijker dan versnellen.

Misschien lukt het komende vrijdag beter. Ik heb die dag vrijgenomen, omdat zaterdag niet uitkomt. Een kleine compensatie voor de gewerkte uren bij de klant van de afgelopen weken, zodat ik ook wat tijd kan terugpakken om samen met Maaike leuke dingen te doen.

Vrijdag staat er 56 kilometer op de planning. Ik hoop het grootste deel onverhard te kunnen lopen.

---

Back-to-back geslaagd

Uiteindelijk heb ik de 42 km zonder problemen afgewerkt. Ook de duurloop van zondag (22 km) kon ik volledig in zone 1 uitlopen.

De back-to-back is dus goed geslaagd, ondanks een sociaal druk weekend:

• Vrijdag: kok aan huis, gekregen van de kinderen
• Zaterdag: feest bij Pieter en Lianne
• Zondag: etentje bij De Cockpit voor ma

Dat laatste etentje was ook de reden dat ik niet kon starten in Walcheren. Jammer dat ik er niet bij kon zijn. Jan heeft het fantastisch gedaan en ik hoorde dat de omstandigheden behoorlijk zwaar waren.

---

Op naar het echte werk

Nu begint het echte zware werk. Twee piekweken waarin het volume nog verder omhoog gaat. Gelukkig werkt het weer mee en kon de korte broek weer uit de kast. Dat maakt lange trainingen toch net iets aangenamer. Als het lichaam blijft meewerken, dan bouwen we rustig verder richting Texel.