Vandaag, over 14 dagen, zit de 24-uurs er weer op.
Na de lange duurlopen van de afgelopen twee zaterdagen is mijn vertrouwen gelukkig weer flink gestegen.

Zaterdag kon ik weer op tijd de deur uit, omdat Maaike vroeg moest beginnen.
Ik nam de kortste route (ca. 2 km) naar de wielerbaan om daar rondes van 1,8 km te lopen.

Om aan de marathonafstand te komen, moest ik ongeveer 21 rondes lopen, zodat ik met de weg terug precies op 42,2 km zou uitkomen.

De eerste rondes waren fris en ik was blij dat ik handschoenen had meegenomen.
Ook had ik extra flesjes water bij me, zodat ik in totaal 3,2 liter kon drinken, samen met vijf gels. Ruim voldoende voor een marathon, maar dit was vooral een test om te kijken hoe dit zou vallen — in Texel kreeg ik namelijk slechts vier gels weg op 61 km.

Na een paar rondes kwam Jan aangelopen, waardoor de tijd wat sneller voorbij ging.
Hij ging voor ruim 30 km, omdat hij al wat moest afbouwen voor de marathon van volgende week.

Toen Jan weer naar huis ging, hoefde ik nog maar vijf rondes. Daarna liep ik terug naar huis. Ik voelde me nog fris en had inmiddels zelfs honger gekregen, wat ook een goed teken is.

Nu 4 uur en 9 minuten (exact dezelfde tijd en afstand als vorige week) stond ik weer terug thuis.

De komende weken ga ik mijn checklist nog even nalopen en alvast wat voeding inslaan.
In Sittard is voldoende te krijgen, maar ik durf geen Tailwind meer te nemen, omdat dat een paar jaar geleden compleet verkeerd viel.

Nu dus weer wat kortere afstanden lopen en langzaam wat meer rust nemen, zodat ik in Sittard goed uitgerust aan de start kan verschijnen. Hopelijk zit het dit keer een beetje mee, want na twee DNF’s moet het nu toch een keer lukken om mijn PR uit 2022 te verbeteren.

Ondertussen heb ik me ook ingeschreven voor de 6 uur van de Haarlemmermeer.

De stand-by dienst zit er gelukkig weer op!
Helaas ging deze keer mijn telefoon behoorlijk vaak en moest ik uiteindelijk elke avond extra uren maken.

Gelukkig kon ik wel telkens op tijd een rondje hardlopen, al heb ik het bewust rustig aan gedaan.

Ik denk dat ik inmiddels weer aardig hersteld ben. Het lijkt ook iets beter te gaan met het krachtverlies in mijn linkerbeen, dus hopelijk zet die trend door.
Over drie weken is het zover. Dat betekent dat ik eigenlijk alleen komende week nog de kans heb om een week van meer dan 100 km te maken. Daarna moet de focus echt op uitgerust aan de start verschijnen.

Intussen kan ik ook alvast wat praktische zaken regelen: een voedingsplan maken, een checklist opstellen en gels bestellen.

Afgelopen zaterdag had ik weer met Jan afgesproken om rondjes te lopen op de wielerbaan. Een beetje vergelijkbaar met de baan in Sittard, al verwacht ik dat die daar iets korter is.
Op deze baan zit halverwege een mini-viaductje, waardoor je elke 1800 meter een klimmetje meepakt. Niet veel hoogtemeters, maar je voelt het wel degelijk.

Volgens Buienradar zou het gaan regenen, maar gelukkig viel het mee en bleef het bij af en toe een paar druppels.
Na ongeveer 10 km sloot Nelis aan, dus liepen we een tijdje met z’n drieën. Dat zorgde meteen voor genoeg gespreksstof. We wisselden ervaringen uit over ultra’s en triatlons, en na een paar rondes ging Nelis weer verder — hij was onderweg naar zijn werk.

Jan en ik liepen rondjes van ongeveer 5:55Minuut/km. Voor Jan even wennen, maar een goede oefening richting de Spartathlon, waar hij juist langzamere kilometers moet gaan maken.
Voor mij was het een prettig tempo: misschien nog steeds iets aan de snelle kant, maar bewust gekozen. Ik moet straks in Sittard ook goed op mijn snelheid letten. Daar wil ik dit keer tot het einde blijven doorlopen, en juist de te snelle kilometers in het begin maken dan het verschil.

Zoals altijd vliegen de kilometers voorbij als ik met Jan loop — gespreksstof genoeg.
Bij 32 km had Jan er al 40 km op zitten (hij was eerder gestart) en ging hij terug naar huis, zodat hij ruim boven de marathonafstand zou uitkomen.

Ik liep nog 8 km door op de baan en maakte vervolgens de laatste 2 km naar huis vol, ook goed voor een mooie marathonafstand.

Zondag met Maaike 21KM gewandeld in de buurt van Puurs.

We zijn weer een paar weken verder na Texel, maar ik merk dat ik nog steeds erg moe ben.
Ook de signalen van mijn Garmin bevestigen dat ik nog niet helemaal fit ben. Mijn slaapscores en HRV-waarden liggen onder niveau, en de laatste dagen geldt dat ook voor mijn rustpols.

Boven: hrv waarden van afgelopen weken

Dat is op zich niet ongewoon. Ik had een week stand-by dienst en de week daarvoor was er extra stress door ontwikkelingen bij de klant. Daarnaast moest ik donderdagavond nog een examen doen.

Gelukkig geslaagd, met 820 van de 1000 punten. Dus nu officieel een AWS-certificering op zak. Maar ik ben er nog niet, want de komende maanden staan er nog meer examens op het programma.

Daarom heb ik besloten het trainen wat rustiger aan te doen. Ik merkte dat het steeds zwaarder werd. Misschien zijn het ook signalen van overtraining, want ik heb nog nooit zoveel kilometers gemaakt als in de aanloop naar Texel.

Ook de kracht in mijn linkerbeen is flink afgenomen. Dat zie je terug in de zogenaamde ground contact balance. Links is die nu 5% lager dan rechts — nog nooit zo laag sinds ik deze gegevens meet met mijn Garmin.
Dus weer serieus aan de oefeningen. Ik ben ervan overtuigd dat dit invloed heeft op mijn prestaties.

Ik was dan ook blij dat ik niet ingeloot was voor Rotterdam. Levi zou starten en ik had ook meegedaan aan de loting. Maar in mijn huidige staat was dat geen verstandige keuze geweest met het oog op mijn doelen.

Afgelopen zaterdag was het plan dan ook om niet te veel kilometers te maken. Ik vertrok vrij laat, omdat ik eerst nog wat zaken moest checken. Ik koos een korte route naar de atletiekbaan. Daar was Jan al rondjes van ongeveer 1,75 km aan het lopen op de wielerbaan.

We hebben samen op een rustig tempo gelopen. Dat was echt genieten. Een frisse wind en een beetje hoogteverschil, maar dat mocht de pret niet drukken. Voor ik het wist zat ik op 16 km.

Toen ging mijn telefoon. Ik moest snel naar huis om op mijn pc een probleem bij de klant op te lossen. De 2 km naar huis waren meteen de snelste van de dag.

Gelukkig kon ik na een kwartiertje mijn training weer hervatten. Onderweg terug naar de baan kwam ik Jan weer tegen. Hij had er al zo’n 34 km op zitten en liep nog een stukje mee.

Daarna ging ik alleen verder. Afwisselend liep ik rondjes op de atletiekbaan en de wielerbaan. Uiteindelijk zat ik op ongeveer 29 km en vond ik het mooi geweest. Tijd om naar huis te gaan.

Zondagochtend werd ik opnieuw opgeroepen. Dat kostte me vrijwel de hele voormiddag.
Daarna heb ik boodschappen gedaan voor mijn moeder. Toen ik thuiskwam, stelde Maaike voor om te gaan wandelen. Dat leek me een heel goed idee.

Al met al dus een week met weinig kilometers. Hopelijk heb ik genoeg rust gepakt om binnenkort weer een paar mooie trainingsweken te draaien.

Ondertussen zijn we weer een week verder na mijn DNF op Texel.
De teleurstelling heb ik inmiddels verwerkt en mijn focus ligt alweer op de volgende wedstrijd.

Ik heb nog ongeveer 35 dagen om me voor te bereiden op de 24 uur van Sittard. In deze periode ligt de nadruk vooral op het maken van veel kilometers in een rustig tempo.

Een voordeel van uitstappen bij 61 kilometer is dat ik de training relatief snel weer kon hervatten. Toch ben ik deze keer bewust voorzichtig begonnen. Pas op woensdag trok ik mijn hardloopschoenen weer aan voor een duurloop met Jan.

In het begin voelde ik nog wat stijfheid in mijn bovenbenen, en tegen het einde speelde mijn rug weer wat op. Daarom heb ik besloten om het hardlopen een paar dagen te vervangen door wandelen.

Op zaterdag stond mijn lange duurloop gepland. Het doel was om te kijken hoeveel kilometers op dat moment verantwoord zouden zijn. Hoewel ik verwachtte me fitter te voelen, viel dat toch tegen. Het voelde zwaarder dan gehoopt.

Ondanks het mooie weer besloot ik al vrij snel dat het geen marathon zou worden. Het volmaken van 30 kilometer was al uitdagend genoeg. De ronde op Texel bleek er toch meer in te hebben gehakt dan ik had gedacht.

Ik heb daarom het advies van mijn Garmin gevolgd en tijdens de paasdagen niet hardgelopen. In plaats daarvan heb ik voldoende wandelkilometers gemaakt. Ook de koolhydraten zijn weer aangevuld na twee bourgondische paasdagen.

Nu is het tijd om de training weer serieuzer op te pakken. De planning zal de komende weken nog wat uitdagend zijn door een aankomende standby-dienst en andere verplichtingen.

Hopelijk verlopen de lange duurlopen snel weer beter en kan ik het volume geleidelijk uitbreiden, voordat over een paar weken de taperperiode begint.