We zijn weer een paar weken verder na Texel, maar ik merk dat ik nog steeds erg moe ben.
Ook de signalen van mijn Garmin bevestigen dat ik nog niet helemaal fit ben. Mijn slaapscores en HRV-waarden liggen onder niveau, en de laatste dagen geldt dat ook voor mijn rustpols.

Boven: hrv waarden van afgelopen weken

Dat is op zich niet ongewoon. Ik had een week stand-by dienst en de week daarvoor was er extra stress door ontwikkelingen bij de klant. Daarnaast moest ik donderdagavond nog een examen doen.

Gelukkig geslaagd, met 820 van de 1000 punten. Dus nu officieel een AWS-certificering op zak. Maar ik ben er nog niet, want de komende maanden staan er nog meer examens op het programma.

Daarom heb ik besloten het trainen wat rustiger aan te doen. Ik merkte dat het steeds zwaarder werd. Misschien zijn het ook signalen van overtraining, want ik heb nog nooit zoveel kilometers gemaakt als in de aanloop naar Texel.

Ook de kracht in mijn linkerbeen is flink afgenomen. Dat zie je terug in de zogenaamde ground contact balance. Links is die nu 5% lager dan rechts — nog nooit zo laag sinds ik deze gegevens meet met mijn Garmin.
Dus weer serieus aan de oefeningen. Ik ben ervan overtuigd dat dit invloed heeft op mijn prestaties.

Ik was dan ook blij dat ik niet ingeloot was voor Rotterdam. Levi zou starten en ik had ook meegedaan aan de loting. Maar in mijn huidige staat was dat geen verstandige keuze geweest met het oog op mijn doelen.

Afgelopen zaterdag was het plan dan ook om niet te veel kilometers te maken. Ik vertrok vrij laat, omdat ik eerst nog wat zaken moest checken. Ik koos een korte route naar de atletiekbaan. Daar was Jan al rondjes van ongeveer 1,75 km aan het lopen op de wielerbaan.

We hebben samen op een rustig tempo gelopen. Dat was echt genieten. Een frisse wind en een beetje hoogteverschil, maar dat mocht de pret niet drukken. Voor ik het wist zat ik op 16 km.

Toen ging mijn telefoon. Ik moest snel naar huis om op mijn pc een probleem bij de klant op te lossen. De 2 km naar huis waren meteen de snelste van de dag.

Gelukkig kon ik na een kwartiertje mijn training weer hervatten. Onderweg terug naar de baan kwam ik Jan weer tegen. Hij had er al zo’n 34 km op zitten en liep nog een stukje mee.

Daarna ging ik alleen verder. Afwisselend liep ik rondjes op de atletiekbaan en de wielerbaan. Uiteindelijk zat ik op ongeveer 29 km en vond ik het mooi geweest. Tijd om naar huis te gaan.

Zondagochtend werd ik opnieuw opgeroepen. Dat kostte me vrijwel de hele voormiddag.
Daarna heb ik boodschappen gedaan voor mijn moeder. Toen ik thuiskwam, stelde Maaike voor om te gaan wandelen. Dat leek me een heel goed idee.

Al met al dus een week met weinig kilometers. Hopelijk heb ik genoeg rust gepakt om binnenkort weer een paar mooie trainingsweken te draaien.

Ondertussen zijn we weer een week verder na mijn DNF op Texel.
De teleurstelling heb ik inmiddels verwerkt en mijn focus ligt alweer op de volgende wedstrijd.

Ik heb nog ongeveer 35 dagen om me voor te bereiden op de 24 uur van Sittard. In deze periode ligt de nadruk vooral op het maken van veel kilometers in een rustig tempo.

Een voordeel van uitstappen bij 61 kilometer is dat ik de training relatief snel weer kon hervatten. Toch ben ik deze keer bewust voorzichtig begonnen. Pas op woensdag trok ik mijn hardloopschoenen weer aan voor een duurloop met Jan.

In het begin voelde ik nog wat stijfheid in mijn bovenbenen, en tegen het einde speelde mijn rug weer wat op. Daarom heb ik besloten om het hardlopen een paar dagen te vervangen door wandelen.

Op zaterdag stond mijn lange duurloop gepland. Het doel was om te kijken hoeveel kilometers op dat moment verantwoord zouden zijn. Hoewel ik verwachtte me fitter te voelen, viel dat toch tegen. Het voelde zwaarder dan gehoopt.

Ondanks het mooie weer besloot ik al vrij snel dat het geen marathon zou worden. Het volmaken van 30 kilometer was al uitdagend genoeg. De ronde op Texel bleek er toch meer in te hebben gehakt dan ik had gedacht.

Ik heb daarom het advies van mijn Garmin gevolgd en tijdens de paasdagen niet hardgelopen. In plaats daarvan heb ik voldoende wandelkilometers gemaakt. Ook de koolhydraten zijn weer aangevuld na twee bourgondische paasdagen.

Nu is het tijd om de training weer serieuzer op te pakken. De planning zal de komende weken nog wat uitdagend zijn door een aankomende standby-dienst en andere verplichtingen.

Hopelijk verlopen de lange duurlopen snel weer beter en kan ik het volume geleidelijk uitbreiden, voordat over een paar weken de taperperiode begint.