Vorige week leek het gelukkig weer een beetje de goede kant op te gaan.

Ondanks de hoge temperaturen had ik een aantal trainingen verplaatst naar de vroege ochtend. Met de nodige voorzichtigheid kon ik weer wat kilometers maken. Langzaam maar zeker boekte ik weer vooruitgang en groeide ook het vertrouwen.

Helaas kreeg ik aan het einde van de week ineens weer een soort spitreactie in mijn onderrug. Ik kon amper bewegen. Het voelde als spit, maar dan aan beide kanten van mijn onderrug, net boven de bilspieren. Erg pijnlijk, en zelfs een stukje wandelen, opstaan uit een stoel of gewoon rechtop staan was een uitdaging.

Gelukkig namen de klachten op vrijdag gedurende de dag alweer af. Voor de zekerheid had ik alvast een afspraak gemaakt met Menno om te laten controleren wat er precies aan de hand kon zijn.

Zaterdagochtend vertrok ik vroeg voor een duurloop, zodat ik de ergste hitte voor zou zijn. Toen ik opstond vielen de klachten gelukkig erg mee, dus besloot ik het in ieder geval te proberen. Niet te hard, niet te lang, en zodra ik pijn zou krijgen, zou ik via de kortste weg terug naar huis lopen.

De temperatuur liep al snel op richting de 28 graden. Na het keerpunt in Zundert kreeg ik gelukkig wat meer wind en trok de lucht iets dicht. Na een paar kilometer waren de pijnklachten vrijwel verdwenen en durfde ik het tempo iets op te voeren. Tot ongeveer 18 kilometer ging dat prima, maar daarna begon mijn rug weer wat op te spelen. Dat was voor mij het signaal om rustig terug te lopen. Bij 20 kilometer drukte ik mijn Garmin uit.

Daarna was het vooral afwachten hoe mijn lichaam zou reageren. Gelukkig viel dat alles mee.

Op zondag stond er een wandeling met Maaike gepland. Tijdens het wandelen verdween de opstartpijn al snel en na afloop had ik helemaal geen klachten meer. De spitachtige klachten lijken dus verdwenen, al is de pijn in mijn heup nog niet helemaal weg.

Vanochtend heb ik vroeg nog een rondje van ongeveer 10 kilometer gelopen en ook dat ging gelukkig goed.

Vanmiddag ben ik nog langs de fysio geweest. Alles is nagekeken en er is gelukkig niets waar ik me zorgen over hoef te maken. De voorlopige diagnose is een overbelaste spier. Die is behandeld en dat zou de klachten al moeten verminderen.

Daarnaast heb ik twee oefeningen meegekregen die ik om de dag moet uitvoeren. We hebben afgesproken dat mijn langste duurloop deze week maximaal 18 kilometer is. Daarna ga ik de afstand iedere week weer rustig verder opbouwen.

Hopelijk kan ik deze stijgende lijn nu eindelijk vasthouden.

De val tijdens mijn vakantie blijkt toch harder aangekomen te zijn dan ik aanvankelijk dacht.

Begin vorige week was het vooral mijn schouder die opspeelde, maar vanaf woensdag begon ook mijn rechterheup steeds meer problemen te geven.

Voor zaterdag stond een rustige duurloop van 21 kilometer op het programma. Daarna wilde ik nog een paar korte trainingen doen in de loop van de week. Daarom ging ik lekker op tijd de deur uit, zodat de temperatuur nog enigszins aangenaam was om te lopen.

De eerste kilometers gingen eigenlijk prima. Al snel vond ik een prettig ritme en onderweg begon ik mijn route verder uit te stippelen. Het plan was om via Hoeven, Oudenbosch, Bosschenhoofd en Rucphen te lopen. Een mooi rondje van precies 21 kilometer.

Tot aan Hoeven leek dat een uitstekend idee.

Daar begonnen echter de problemen. De rugpijn die normaal gesproken pas ergens rond de marathonafstand de kop opsteekt, liet zich nu al voelen. Tegelijkertijd kreeg ik last van een scherpe pijn in mijn rechterheup.

Ik besloot mijn plannen bij te stellen en eerder richting Rucphen te lopen, zodat ik onderweg altijd nog kon besluiten om de training in te korten. Helaas werd het niet beter. Integendeel. Na 17 kilometer heb ik de verstandige keuze gemaakt om ermee te stoppen.

Zaterdag had ik nog een beetje hoop dat het met wat rust zou herstellen. Maar zondag kon ik amper rechtop staan door de pijn in mijn rug en heup. Daarmee was ook alle twijfel verdwenen.

De geplande 6-uurswedstrijd van komende zaterdag gaat niet door.

Hoe teleurstellend dat ook is, in de huidige toestand moet ik eerst gas terugnemen, herstellen en daarna nieuwe doelen stellen. Het heeft geen zin om een wedstrijd te starten als mijn lichaam nu al zo duidelijk aangeeft dat het rust nodig heeft.

Dat maakt het extra zuur, omdat ik stiekem hoopte dat er dit keer misschien wel een podiumplaats in zat. Misschien zelfs samen met Jan, in de categorie heren 60+.

Dat zal voorlopig moeten wachten.

De vakantie zit er helaas weer op.

Dit jaar hebben we de Via Francigena weer opgepakt in Siena, waar we vorig jaar waren geëindigd. Na veertien prachtige etappes kwamen we afgelopen zaterdag aan in Rome. Een bijzonder moment en een mooie afsluiting van opnieuw een geweldig avontuur.

Wat ben ik blij dat ik dit samen met Maaike kan doen. Dagenlang onderweg zijn, genieten van de omgeving en alle indrukken die je onderweg opdoet. Het zijn ervaringen die je niet snel vergeet.

Omdat veel etappes behoorlijk lang en soms ook best zwaar waren, heb ik ervoor gekozen om af en toe vóór het wandelen een korte hardlooptraining van zo’n 10 kilometer te doen. Een mooie manier om toch wat loopkilometers mee te pakken.

Voor mijn voorbereiding op de 6-uursloop over twee weken was dat natuurlijk niet ideaal. De trainingsomvang die ik normaal gesproken zou willen draaien heb ik niet gehaald. Aan de andere kant hebben de benen tijdens deze vakantie flink wat uren en kilometers gemaakt. Hopelijk compenseren al die wandelkilometers een groot deel van het gemis aan loopvolume.

Inmiddels is het gewone leven weer begonnen. Terug aan het werk, terug achter het bureau. Een hele dag zitten achter een bureau valt dan best tegen na twee weken buiten zijn, onderweg naar Rome.