Afgelopen week ben ik al flink teruggegaan in trainingsomvang en deze week blijft het beperkt tot enkele korte trainingen van maximaal 10 kilometer. Het doel is duidelijk: uitgerust aan de start verschijnen. Hoewel ik geen echte blessures heb, voel ik hier en daar wel wat pijntjes, dus extra rust kan geen kwaad.

De laatste lange duurloop van zaterdag heb ik bewust rustig aangepakt en beperkt tot maximaal twee uur. Het begon nogal stroef, waardoor de twijfel meteen toesloeg of starten überhaupt wel een goed idee is. Gelukkig werd het gaandeweg beter. Uiteraard hoort dit allemaal bij wedstrijdstress, want het is zeker niet de eerste keer dat vlak voor een wedstrijd de vorm ineens heel ver weg lijkt te zijn… Zeker niet wanneer het om 161 kilometer gaat, zo vroeg in het jaar.

Tijdens het laatste deel van de training gingen de gedachten alle kanten op. Het helpt echter enorm dat het belangrijkste doel het halen van de kwalificatie-eisen voor de Spartathlon is. Een directe kwalificatie zit er voor mij niet in — zelfs in topvorm zou ik daar niet eens in de buurt komen — maar een tijd onder de 21 uur moet haalbaar zijn als alles mee zit. Daarmee kan ik weer meedoen aan de loting voor een startbewijs.

Natuurlijk loopt het nooit precies zoals je wilt, en dat maakt het elke keer weer een flinke uitdaging. Het plan is om deze keer heel rustig te starten en zo lang mogelijk kilometersplits van rond de 6 minuten per kilometer aan te houden. Vrij simpel dus, en hopelijk lukt dat gedurende het grootste deel van de wedstrijd.

Daarnaast is de aandacht voor voeding en drinken — zeker met de voorspelde lage temperaturen — extra belangrijk. Daarom neem ik deze keer naast gels ook verschillende soorten drinken mee, evenals vaste voeding zoals wit brood, breakers, Snickers en chips. Uit ervaring weet ik dat iets wat vooraf heel lekker lijkt, tijdens de wedstrijd totaal verkeerd kan vallen. Of juist andersom: dat je veel te weinig bij je hebt van iets wat wél goed werkt. Dat laatste gebeurde me tijdens de 24 uur van Sittard, toen Radler 0.0 een wondermiddel bleek te zijn… en ik er slechts twee blikjes van bij me had.

Hopelijk blijft het droog, staat er niet te veel wind, is er weinig stress op het werk…
En — nog belangrijker — geen griep of andere virussen in de komende week.

Nu dus even in de rustmodus.