Een week die niet uitblonk in trainingsvolume, maar wel genoeg stof opleverde om op terug te kijken. Fysio met goed nieuws, een standby-dienst die roet in het eten gooide, en een weekend dat begon met bier en eindigde met hitte.

Donderdag: fysio-update

Donderdag bij de fysio geweest. Goed nieuws: er zit flinke vooruitgang in, genoeg reden om de huidige oefeningen gewoon te blijven doen. Er is ook een nieuwe oefening bijgekomen. Hopelijk is dit de laatste fase en ben ik er dan definitief vanaf. Na een lange periode van geblesseerd zijn, is dit precies het soort bericht waar ik op zat te wachten — al weet ik inmiddels dat ik niet te vroeg moet juichen.

Standby-dienst: weinig kilometers, weinig slaap

De standby-dienst deze week zorgde ervoor dat trainen er nauwelijks van kwam, en de slaap er ook behoorlijk bij inschoot. De paar trainingen die ik wél deed, voelden zwaar — zwaarder dan je op basis van de kilometers zou verwachten. Ik schrijf dat toe aan de combinatie van stress en slaaptekort, niet aan conditie.

Vrijdag: vrij, duurloopje, en te veel Leffe

Vrijdagavond eindelijk vrij van de standby-dienst. Het weekend werd kort ingeluid met een duurloop van 10 km, waarna het tijd was voor iets minder verantwoords: op stap met John en een paar oud-collega’s in Roosendaal. Het was dorstig weer, en de Leffe Blond smaakte overduidelijk (te) goed.

Tijdens de fietstocht terug raakten John en ik elkaar kwijt — hij bleek in de sloot te zijn beland. Hij is zelf weer op de fiets gestapt en fietste terug naar Roosendaal, zonder dat hij in de gaten had dat hij de verkeerde kant op reed. Pas bij een benzinepomp kwam hij erachter, waarna hij alsnog rechtsomkeert moest maken. Zelf kwam ik na een paar keer goed onderuitgaan uiteindelijk niet al te beschadigd thuis.

Zaterdag: de rekening van de avond ervoor

De Leffe’s kwamen zaterdagochtend harder binnen dan verwacht. Toch op tijd uit bed gekomen voor een geplande duurloop van 20 km. Dat werd het niet: het werd een wisselend geheel van lopen en wandelen. Toen Jan zijn kilometers erop had zitten, besloot ik om nog even door te gaan op de atletiekbaan, maar toen het ook nog eens flink warm werd, trok ik de stekker eruit. Uiteindelijk bleef de teller steken op 12 km.

Geen slechte training op zich, maar wel eentje die duidelijk maakte dat drank, hitte en een verstoord slaapritme geen goede combinatie zijn met een duurloop.

Vooruitblik: Ecotrail Brussel

Ondanks de rommelige week is er weer perspectief: op 5 september staat mogelijk de Ecotrail in Brussel op het programma. Dat geeft nog voldoende tijd om te herstellen en gericht te trainen. Belangrijker nog: het voelt als een mogelijke afsluiting van een lange periode vol blessures, en hopelijk ook als de aanleiding om de motivatie weer echt terug te vinden. Die laatste is de laatste tijd namelijk minstens zo’n obstakel geweest als de blessures zelf.

Nu dus weer serieus aan de bak.

Terug naar 20km: heup houdt (voorlopig) stand

Maandag bij Menno, de fysio, geweest voor de heup die al een tijdje speelt. Hij heeft ‘m behandeld, een diagnose gesteld en oefeningen (squats voor algemene heupstabiliteit, crab walks – met weerstandsband, specifiek gericht op de heupabductoren) meegegeven.

Gelukkig geen slijtage of trauma, en goed te behandelen. Prettig om eindelijk te weten waar ik aan toe ben, in plaats van maar wat aanmodderen en hopen dat het vanzelf overgaat.

De rest van de week heb ik het bewust rustig aan gedaan. Geen extra kilometers, geen hoog tempo — gewoon de oefeningen doen en de heup de tijd geven om te herstellen.

Gisteren stond de eerste echte test op het programma: een duurloop van 20km. Een paar maanden terug viel dat nog onder de categorie normale trainingen, nu was het dus mijn lange duurloop. Het uitgangspunt was voorzichtig: vorige week begon de pijn ergens rond de 18km, dus het plan was om dit keer niet verder te gaan dan 2km voorbij dat punt. Niet verder pushen, gewoon kijken of de grens iets is opgeschoven.

Dat bleek het geval: pijnvrij tot en met de volledige 20km. Winst ten opzichte van vorige week, ook al is het maar een kleine stap. Volgende keer kan de afstand weer iets verder uitgebreid worden, met dezelfde voorzichtige aanpak — telkens een paar kilometer erbij, voorlopig niet meer. Nog geen echte doelen op de kalender, dus heeft het ook geen zin om te snel te veel te willen.

Het is wat aftasten op deze manier, en dat vraagt geduld. Maar liever dit dan weer terugvallen naar nul omdat ik te snel te veel wilde.

De temperatuur was goed, en een deel van de training heb ik op de wielerbaan gedaan. Wel had ik onderweg last van mijn darmen — niet genoeg om te stoppen, maar wel vervelend, en dat maakte de training wat minder plezierig dan ‘ie had kunnen zijn.

Deze week is het sowieso al lastig om trainingen goed in te plannen: vanaf afgelopen vrijdag wachtdienst voor de klant, plus een grote en belangrijke release. Die release was gisteren, en het werd uiteindelijk nachtwerk — er kwamen ook nog een paar P1-incidenten bij die veel tijd kostten om op te lossen. Uiteindelijk zijn zowel de release als de P1’s opgelost, al moet er nog wat nazorg gebeuren. Vandaag staat er alweer een belangrijke release op de planning, en ik hoop dat het dit keer soepeler gaat.

Trainen moet dus tussen de werkzaamheden door, op de rustige momenten die zich hopelijk voordoen — niet per se op de momenten die ik zelf zou kiezen. Niet ideaal voor de opbouw, maar met de heup die net weer wat vertrouwen begint te geven, is dit misschien ook niet het slechtste moment om het rustig aan te moeten doen. Gewoon kijken hoe het loopt, letterlijk en figuurlijk.