De eerste week van het nieuwe schema zit erop. De doelstelling heb ik niet helemaal gehaald, want dinsdag was een vrije dag en toen zijn we 23 kilometer gaan wandelen.

Woensdag liep ik weer eens samen met Jan. Dat ging erg lekker. Donderdag koos ik voor de gele route door het bos. Hoewel ik die al vaak heb gelopen, blijft het een prachtige ronde.

Ergens zag ik een wortel over het hoofd en dus struikelde ik voor het eerst dit jaar. Een paar schaafplekken op beide knieën, maar ik stond meteen weer op en liep verder. Na een paar minuten was de pijn alweer verdwenen.

Vrijdag was het veel te druk op mijn werk. Toen ik om 19.00 uur eindelijk mijn pc kon uitzetten, was de fut eruit. Daarom besloot ik rust te nemen en mezelf een beetje op te laden voor de geplande lange duurloop van zaterdag.

Maaike moest werken, dus ik was al vroeg uit bed. Eerst maakte ik nog iets af voor een klant en zette ik alvast wat werk klaar, zodat ik het laatste stuk later in het weekend kon afronden. Inmiddels was het half acht geworden. Snel mijn hardloopschoenen aangeschoten, de flesjes gevuld en de deur uit.

Het voelde al behoorlijk warm. Ik twijfelde of ik de bossen in zou gaan of mijn kilometers op een wat comfortabelere manier zou afwerken. Ik koos voor het laatste en liep de eerste kilometers min of meer op de automatische piloot.

Ik had geen vast plan en liep gewoon richting Sprundel. Op een gegeven moment leek het me leuk om weer eens richting Zevenbergen te gaan.

Gelukkig had ik geen last van blessures en het lopen ging erg lekker. Af en toe droomde ik wat weg; op andere momenten was ik juist heel bewust bezig met mijn loophouding en ademhaling.

Toen ik mijn aandacht naar mijn voeten verplaatste, merkte ik dat er behoorlijk wat krachtverschil zit tussen links en rechts. Misschien kan ik daar voorlopig maar beter niet te veel bij stilstaan…

Na ongeveer 22 kilometer begon het een stuk zwaarder te worden. Het voelde alsof ik minstens de marathonafstand al achter de rug had. Ik ben dus nog niet helemaal terug op niveau en er is nog flink wat werk aan de winkel om goed voorbereid aan de start van de Ecotrail te verschijnen.

Ik hoopte eerst dat het om een tijdelijk dipje ging, maar helaas werd het lopen steeds zwaarder. Gelukkig kon ik in Hoeven, na ongeveer 28 kilometer, mijn flesjes bijvullen. Nadat ik flink wat had gedronken, zakte mijn hartslag weer wat.

Daarna nam ik de kortste weg terug naar huis. Met de nodige moeite wist ik er uiteindelijk nog 35 kilometer van te maken. Toch ben ik blij dat ik ben doorgelopen. Hopelijk voelen de volgende lange duurlopen weer wat gemakkelijker.

Afgelopen week heb ik de trainingen weer wat uitgebreid. Nog steeds voorzichtig — het risico op een nieuwe blessure wil ik koste wat kost vermijden, want deze tweede seizoenshelft heb ik een paar mooie wedstrijden op het programma staan waar ik graag fit aan de start wil verschijnen.

De wedstrijdkalender

• 4 september — Eco Trail. Mijn PR daar staat op 9:49:04. Zeven jaar ouder inmiddels, maar wel wat lichter en met meer ervaring in de benen. Onder de 9 uur zou een heel mooi resultaat zijn.
• 4 oktober — 6 uur Amsterdamse Bos. Dit wordt de generale repetitie voor het NK, drie weken later. Als ik dezelfde afstand als vorige keer haal (circa 62 km), ben ik meer dan tevreden.
• 24 oktober — NK 6 uur Haarlemmermeer. De A-wedstrijd van dit najaar.

Het schema

Ik heb een schema in elkaar gezet, deels gebaseerd op wat ik gebruikte voor de 120 km van Texel. Zelfde structuur, maar met minder kilometers om overtraining te voorkomen — de trainingen door de week zijn begrensd op 18 km.

Zaterdag: eerste ECHTE lange duurloop sinds 25 Mei

Vandaag voor het eerst sinds lange tijd weer een duurloop van meer dan 30 km. De laatste keer dat ik verder dan 30KM liep was op 25 mei, tijdens een 42KM lange duurloop. Het voelde vrij zwaar, maar het was fijn om te merken dat er weer een fatsoenlijke lange duurloop in zit. Het weer werkte mee, en ik liep in een tempo rond de 5:50 min/km. Onderweg twee gels genomen.

Ik begon op tijd en koos de route door de Rucphense heide richting Essen. Het losse zand op de tankbaan maakte het best zwaar, dus ik was blij toen ik daarna weer wat fietspad onder de voeten kreeg — al zaten mijn sokken inmiddels vol zand. Via de Bosrust liep ik verder richting Kalmthout.

Bij ongeveer 15 km sloeg ik linksaf en liep na een kilometer nog een keer. Dat bleek de weg tussen Nieuwmoer en Achtmaal te zijn. Na een vrij saai stuk kwam ik in Achtmaal aan en besloot ik de kortste weg terug te nemen. In Schijf nog even de flesjes bijgevuld, en na 33 km drukte ik mijn Garmin uit.

De planning voor volgende week:

Een week die niet uitblonk in trainingsvolume, maar wel genoeg stof opleverde om op terug te kijken. Fysio met goed nieuws, een standby-dienst die roet in het eten gooide, en een weekend dat begon met bier en eindigde met hitte.

Donderdag: fysio-update

Donderdag bij de fysio geweest. Goed nieuws: er zit flinke vooruitgang in, genoeg reden om de huidige oefeningen gewoon te blijven doen. Er is ook een nieuwe oefening bijgekomen. Hopelijk is dit de laatste fase en ben ik er dan definitief vanaf. Na een lange periode van geblesseerd zijn, is dit precies het soort bericht waar ik op zat te wachten — al weet ik inmiddels dat ik niet te vroeg moet juichen.

Standby-dienst: weinig kilometers, weinig slaap

De standby-dienst deze week zorgde ervoor dat trainen er nauwelijks van kwam, en de slaap er ook behoorlijk bij inschoot. De paar trainingen die ik wél deed, voelden zwaar — zwaarder dan je op basis van de kilometers zou verwachten. Ik schrijf dat toe aan de combinatie van stress en slaaptekort, niet aan conditie.

Vrijdag: vrij, duurloopje, en te veel Leffe

Vrijdagavond eindelijk vrij van de standby-dienst. Het weekend werd kort ingeluid met een duurloop van 10 km, waarna het tijd was voor iets minder verantwoords: op stap met John en een paar oud-collega’s in Roosendaal. Het was dorstig weer, en de Leffe Blond smaakte overduidelijk (te) goed.

Tijdens de fietstocht terug raakten John en ik elkaar kwijt — hij bleek in de sloot te zijn beland. Hij is zelf weer op de fiets gestapt en fietste terug naar Roosendaal, zonder dat hij in de gaten had dat hij de verkeerde kant op reed. Pas bij een benzinepomp kwam hij erachter, waarna hij alsnog rechtsomkeert moest maken. Zelf kwam ik na een paar keer goed onderuitgaan uiteindelijk niet al te beschadigd thuis.

Zaterdag: de rekening van de avond ervoor

De Leffe’s kwamen zaterdagochtend harder binnen dan verwacht. Toch op tijd uit bed gekomen voor een geplande duurloop van 20 km. Dat werd het niet: het werd een wisselend geheel van lopen en wandelen. Toen Jan zijn kilometers erop had zitten, besloot ik om nog even door te gaan op de atletiekbaan, maar toen het ook nog eens flink warm werd, trok ik de stekker eruit. Uiteindelijk bleef de teller steken op 12 km.

Geen slechte training op zich, maar wel eentje die duidelijk maakte dat drank, hitte en een verstoord slaapritme geen goede combinatie zijn met een duurloop.

Vooruitblik: Ecotrail Brussel

Ondanks de rommelige week is er weer perspectief: op 5 september staat mogelijk de Ecotrail in Brussel op het programma. Dat geeft nog voldoende tijd om te herstellen en gericht te trainen. Belangrijker nog: het voelt als een mogelijke afsluiting van een lange periode vol blessures, en hopelijk ook als de aanleiding om de motivatie weer echt terug te vinden. Die laatste is de laatste tijd namelijk minstens zo’n obstakel geweest als de blessures zelf.

Nu dus weer serieus aan de bak.

Terug naar 20km: heup houdt (voorlopig) stand

Maandag bij Menno, de fysio, geweest voor de heup die al een tijdje speelt. Hij heeft ‘m behandeld, een diagnose gesteld en oefeningen (squats voor algemene heupstabiliteit, crab walks – met weerstandsband, specifiek gericht op de heupabductoren) meegegeven.

Gelukkig geen slijtage of trauma, en goed te behandelen. Prettig om eindelijk te weten waar ik aan toe ben, in plaats van maar wat aanmodderen en hopen dat het vanzelf overgaat.

De rest van de week heb ik het bewust rustig aan gedaan. Geen extra kilometers, geen hoog tempo — gewoon de oefeningen doen en de heup de tijd geven om te herstellen.

Gisteren stond de eerste echte test op het programma: een duurloop van 20km. Een paar maanden terug viel dat nog onder de categorie normale trainingen, nu was het dus mijn lange duurloop. Het uitgangspunt was voorzichtig: vorige week begon de pijn ergens rond de 18km, dus het plan was om dit keer niet verder te gaan dan 2km voorbij dat punt. Niet verder pushen, gewoon kijken of de grens iets is opgeschoven.

Dat bleek het geval: pijnvrij tot en met de volledige 20km. Winst ten opzichte van vorige week, ook al is het maar een kleine stap. Volgende keer kan de afstand weer iets verder uitgebreid worden, met dezelfde voorzichtige aanpak — telkens een paar kilometer erbij, voorlopig niet meer. Nog geen echte doelen op de kalender, dus heeft het ook geen zin om te snel te veel te willen.

Het is wat aftasten op deze manier, en dat vraagt geduld. Maar liever dit dan weer terugvallen naar nul omdat ik te snel te veel wilde.

De temperatuur was goed, en een deel van de training heb ik op de wielerbaan gedaan. Wel had ik onderweg last van mijn darmen — niet genoeg om te stoppen, maar wel vervelend, en dat maakte de training wat minder plezierig dan ‘ie had kunnen zijn.

Deze week is het sowieso al lastig om trainingen goed in te plannen: vanaf afgelopen vrijdag wachtdienst voor de klant, plus een grote en belangrijke release. Die release was gisteren, en het werd uiteindelijk nachtwerk — er kwamen ook nog een paar P1-incidenten bij die veel tijd kostten om op te lossen. Uiteindelijk zijn zowel de release als de P1’s opgelost, al moet er nog wat nazorg gebeuren. Vandaag staat er alweer een belangrijke release op de planning, en ik hoop dat het dit keer soepeler gaat.

Trainen moet dus tussen de werkzaamheden door, op de rustige momenten die zich hopelijk voordoen — niet per se op de momenten die ik zelf zou kiezen. Niet ideaal voor de opbouw, maar met de heup die net weer wat vertrouwen begint te geven, is dit misschien ook niet het slechtste moment om het rustig aan te moeten doen. Gewoon kijken hoe het loopt, letterlijk en figuurlijk.