De eerste week van het nieuwe schema zit erop. De doelstelling heb ik niet helemaal gehaald, want dinsdag was een vrije dag en toen zijn we 23 kilometer gaan wandelen.
Woensdag liep ik weer eens samen met Jan. Dat ging erg lekker. Donderdag koos ik voor de gele route door het bos. Hoewel ik die al vaak heb gelopen, blijft het een prachtige ronde.
Ergens zag ik een wortel over het hoofd en dus struikelde ik voor het eerst dit jaar. Een paar schaafplekken op beide knieën, maar ik stond meteen weer op en liep verder. Na een paar minuten was de pijn alweer verdwenen.
Vrijdag was het veel te druk op mijn werk. Toen ik om 19.00 uur eindelijk mijn pc kon uitzetten, was de fut eruit. Daarom besloot ik rust te nemen en mezelf een beetje op te laden voor de geplande lange duurloop van zaterdag.
Maaike moest werken, dus ik was al vroeg uit bed. Eerst maakte ik nog iets af voor een klant en zette ik alvast wat werk klaar, zodat ik het laatste stuk later in het weekend kon afronden. Inmiddels was het half acht geworden. Snel mijn hardloopschoenen aangeschoten, de flesjes gevuld en de deur uit.
Het voelde al behoorlijk warm. Ik twijfelde of ik de bossen in zou gaan of mijn kilometers op een wat comfortabelere manier zou afwerken. Ik koos voor het laatste en liep de eerste kilometers min of meer op de automatische piloot.
Ik had geen vast plan en liep gewoon richting Sprundel. Op een gegeven moment leek het me leuk om weer eens richting Zevenbergen te gaan.
Gelukkig had ik geen last van blessures en het lopen ging erg lekker. Af en toe droomde ik wat weg; op andere momenten was ik juist heel bewust bezig met mijn loophouding en ademhaling.
Toen ik mijn aandacht naar mijn voeten verplaatste, merkte ik dat er behoorlijk wat krachtverschil zit tussen links en rechts. Misschien kan ik daar voorlopig maar beter niet te veel bij stilstaan…
Na ongeveer 22 kilometer begon het een stuk zwaarder te worden. Het voelde alsof ik minstens de marathonafstand al achter de rug had. Ik ben dus nog niet helemaal terug op niveau en er is nog flink wat werk aan de winkel om goed voorbereid aan de start van de Ecotrail te verschijnen.
Ik hoopte eerst dat het om een tijdelijk dipje ging, maar helaas werd het lopen steeds zwaarder. Gelukkig kon ik in Hoeven, na ongeveer 28 kilometer, mijn flesjes bijvullen. Nadat ik flink wat had gedronken, zakte mijn hartslag weer wat.
Daarna nam ik de kortste weg terug naar huis. Met de nodige moeite wist ik er uiteindelijk nog 35 kilometer van te maken. Toch ben ik blij dat ik ben doorgelopen. Hopelijk voelen de volgende lange duurlopen weer wat gemakkelijker.
