Een week die niet uitblonk in trainingsvolume, maar wel genoeg stof opleverde om op terug te kijken. Fysio met goed nieuws, een standby-dienst die roet in het eten gooide, en een weekend dat begon met bier en eindigde met hitte.
Donderdag: fysio-update
Donderdag bij de fysio geweest. Goed nieuws: er zit flinke vooruitgang in, genoeg reden om de huidige oefeningen gewoon te blijven doen. Er is ook een nieuwe oefening bijgekomen. Hopelijk is dit de laatste fase en ben ik er dan definitief vanaf. Na een lange periode van geblesseerd zijn, is dit precies het soort bericht waar ik op zat te wachten — al weet ik inmiddels dat ik niet te vroeg moet juichen.
Standby-dienst: weinig kilometers, weinig slaap
De standby-dienst deze week zorgde ervoor dat trainen er nauwelijks van kwam, en de slaap er ook behoorlijk bij inschoot. De paar trainingen die ik wél deed, voelden zwaar — zwaarder dan je op basis van de kilometers zou verwachten. Ik schrijf dat toe aan de combinatie van stress en slaaptekort, niet aan conditie.
Vrijdag: vrij, duurloopje, en te veel Leffe
Vrijdagavond eindelijk vrij van de standby-dienst. Het weekend werd kort ingeluid met een duurloop van 10 km, waarna het tijd was voor iets minder verantwoords: op stap met John en een paar oud-collega’s in Roosendaal. Het was dorstig weer, en de Leffe Blond smaakte overduidelijk (te) goed.
Tijdens de fietstocht terug raakten John en ik elkaar kwijt — hij bleek in de sloot te zijn beland. Hij is zelf weer op de fiets gestapt en fietste terug naar Roosendaal, zonder dat hij in de gaten had dat hij de verkeerde kant op reed. Pas bij een benzinepomp kwam hij erachter, waarna hij alsnog rechtsomkeert moest maken. Zelf kwam ik na een paar keer goed onderuitgaan uiteindelijk niet al te beschadigd thuis.
Zaterdag: de rekening van de avond ervoor
De Leffe’s kwamen zaterdagochtend harder binnen dan verwacht. Toch op tijd uit bed gekomen voor een geplande duurloop van 20 km. Dat werd het niet: het werd een wisselend geheel van lopen en wandelen. Toen Jan zijn kilometers erop had zitten, besloot ik om nog even door te gaan op de atletiekbaan, maar toen het ook nog eens flink warm werd, trok ik de stekker eruit. Uiteindelijk bleef de teller steken op 12 km.
Geen slechte training op zich, maar wel eentje die duidelijk maakte dat drank, hitte en een verstoord slaapritme geen goede combinatie zijn met een duurloop.
Vooruitblik: Ecotrail Brussel
Ondanks de rommelige week is er weer perspectief: op 5 september staat mogelijk de Ecotrail in Brussel op het programma. Dat geeft nog voldoende tijd om te herstellen en gericht te trainen. Belangrijker nog: het voelt als een mogelijke afsluiting van een lange periode vol blessures, en hopelijk ook als de aanleiding om de motivatie weer echt terug te vinden. Die laatste is de laatste tijd namelijk minstens zo’n obstakel geweest als de blessures zelf.
Nu dus weer serieus aan de bak.
