(Super)goed nieuws

Download PDF

Maandag 14 Juni……de dag waarop Maaike haar uitslag krijgt……

Het is half 2, en Nederland start zijn eerste wedstrijd voor de WK. Normaal gesproken een moment dat de zenuwen flink toeslaan.

Ook vandaag, maar nu bonkt mijn hart in mijn keel, omdat we zo naar het ziekenhuis moeten om de uitslag te ontvangen van de pathalogie (de afdeling die de moedervlek verder onderzocht hebben).

Zoals altijd liep ook vandaag de afspraak een half uur uit. Je zou bijna ter plekke een hartaanval krijgen van de spanning.
Zo rond 3 uur liepen we de onderzoekskamer binnen, en c.a. 10 minuten later kwam de chirurg binnen.

Met een ernstig gezicht bevestigde hij, wat we eigenlijk al wisten. Het gaat inderdaad om een melanoom, oftwel een vrij agressieve vorm van huidkanker. ……….slik…….

Gelukkig vervolgt hij snel zijn verhaal, en verteld dat de dikte slechts 0,7 mm is. Dit houd in dat de kans op uitzaaiingen minimaal (< 2%) is. Onder deze omstandigheden dus alles bij elkaar heel erg goed nieuws. Volgende week wordt voor de zekerheid rondom de wond een marge van 1 CM extra weg gehaald hierin kunnen namelijk “sattelieten” gevormd zijn, die later weer voor uitzaaiingen kunnen zorgen. Als dit schoon is, komt Maaike onder strenge controle van een dermatoloog, maar is ze in principe genezen. Geweldig nieuws dus!!!

Nog meer goed nieuws, wanneer we op de terugweg de radio aanzetten, en blijkt dat Nederland gewonnen heeft.

Vanavond samen met Michel aan de zwemvierdaagse meegedaan. 1 Kmtje zwemmen, wat goed is voor het herstel na de triathlon. Hopelijk ook binnenkort goed nieuws voor Michel, die ondertussen vanaf paasen ook al met zijn gezondheid overhoop ligt.

Triathlon Terheijden

Download PDF

DSC02084Vandaag eindelijk een triathlon!!

Met gemengede gevoelens ga ik naar Terheijde, om mijn eerste triathlon voor dit jaar te gaan doen. Met in mijn achterhoofd de gedachte dat we morgen de uitslag krijgen van de chirurg over het verdachte plekje op Maaike’s huid. Eerst vroeg ik me af of ik zo ie zo wel moest starten, maar eigenlijk kwam ik tot de conclusie dat thuis blijven helemaal geen optie is, omdat je dan alleen maar loopt te dubben over wat komen gaat.

Verder was natuurlijk de voorbereiding minimaal Eerst een operatie onder narcose, en daarna 3 weken niet sporten. De weken daarna ontbrak het aan ambitie door de ellende bij Maaike, en heb ik een aantal trainingen vervangen door wandelen samen met haar.

Maar…toen ik mijn fietsje weer op mijn fietsendrager aan het zetten was, begonnen de kriebels weer. Zoals gewoonlijk een keer of 4 naar de wc, een keer of 4 gecheckt of ik alles meegenomen heb, en heel vaak op mijn gekeken voodat ik kwart voor 12 eindelijk de auto in kon stappen.

Mooi op tijd in de wisselzone, en daar stond Charles ook al. Mijn fietsje er naast gezet, en even later kwam ook Wanny er naast staan. Ondertussen waren we al de overige WBTV leden aan het aanmoedigen, want die waren druk bezig de 1/8 af te werken.

Om half 2 waren wij aan de beurt. Ik was  voor het zwemmen maar helemaal achterin het veld gaan liggen, wat achteraf erg verstandig was. Voor mijn gevoel ging ik redelijk, maar toen ik na c.a. 100 slagen achterom keek, zag ik ……..niemand. Ai…weer laatst? En inderdaad, toen de 1 na laatste het water uit ging, was ik net de bocht om voor de laatste 200 meter. Nu overkomt me dit wel vaker, maar eigenlijk had ik vandaag beter gehoopt. Ik had wel van alle deelenemers het meeste applaus gekregen toen ik uit het water stapte, dus da’s meegenomen.

Hierna een snelle Wissel. Binnen een paar seconde had ik mijn helm/zonnebril/handschoenen/sokken en fiets schoenen aan, en tijdens deze handelingen ook nog een halve liter water weg gewerkt. Toen ik vertrok was ik al twee plaatsen gestegen.

Fietsen ging perfect. Vroeger nooit gedacht dat dit mijn meest favoriete onderdeel zou worden, maar ik vind het echt genieten. Ik hield een hele tijd c.a. 36KM per uur gemiddeld aan, maar de laatste 2 ronde’s zakte dit gemiddelde. Het leek ook of er meer wind op kwam, maar het kan natuurlijk ook gewoon vermoeidheid geweest zijn.

Na de tweede wissel het lopen. Na 100 meter werd ik aangemoedigd door Ad/Wil/Maaike/Levi en de WBTV ers. De jongen die samen met me uit de wisselzone kwam, kon ik de derde ronde inhalen. Even later kwam hij me weer voorbij, en toen duurde het tot de laatste 100 meter voordat ik hem weer kon inhalen. Ik vertelde hem dat hij voor mij mocht finishen, maar hij wachte net voor de finish zodat we samen hand in hand over de finish gingen. Dat vind ik het geweldige aan deze sport! Iedereen vind de individuele prestatie het belangrijkst, en het maakt weinig uit welke plaats je uiteindelijk fnished. Dat merk je ook aan het publiek. De laatste deelnemer krijgt hetzelfde applaus als de eerste, en da’s mooi!

Nog even bij de WBTV ers gekletst, en toen mijn fietsje weer opgepakt en naar huis.
S’avonds een paar koude Jupilers gepakt, om de vocht reserve’s weer aan te vullen.

O ja…mijn tijd 1u26.55. 55 seconde langzamer dan vorig jaar (maar toen scheen het zwemparcours wat korter te zijn)