Hans

Helaas….nog een evenement wat niet door gaat….De 24 uur van Sittard gaat definitief niet door in 2021, dus voorlopig wat wedstrijden betreft een lege agenda…Dat komt niet als een verrassing uiteraard, maar toch…ik had toch wel een klein beetje hoop dat dit misschien wel door zou gaan.

Ondertussen zijn we al weer wat verder in het nieuwe jaar. Helaas nog niet veel verbetering tijdens deze lockdown, dus ook nog behoorlijk wat onzekerheid voor wat betreft de geplande 24 uurs ultra.Even er van uitgaande dat er 4 weken aan toe gevoegd worden, zou betekenen dat net op tijd de lockdown is afgelopen, en in theorie het evenement door zou kunnen gaan.Daar ga ik dus van uit, en daar ga ik ook mijn trainingen op af stemmen.

Ondanks de feestdagen en de jaarwisseling heb ik het jaar vrij rustig afgesloten.De laatste twee dagen van het jaar was ik vrij, en heb ik samen met Maaike vooral veel gewandeld. Oud en nieuw hebben we deze keer thuis doorgebracht, en op nieuwjaarsdag hebben we nog een korte wandeling kunnen doen.

Nog een paar dagen, en dan loopt het jaar 2020 af. Vanwege Corona liep het uiteraard allemaal veel anders dan gepland. Normaal gesproken zou het jaar gestart zijn met de “Endurance day” in Hamme (een 100K), maar deze werd een week voor het evenement afgeblazen. Ook de marathon van Breda ging helaas niet door…

Afgelopen zondag de laatste en langste afstand voor de duivelse uitdaging gedaan. Omdat het slechts het mini duiveltje betrof waren de langste afstanden resp. 42, 50 en 66KM, dus 2 ultra’s en een marathon. Na een rustdag op zaterdag, was ik zondag om 7:00u vertrokken voor de 66KM. Maaike moest in de ochtend en avond werken, en vond het geen probleem dat ik het grootste deel van de dag weg zou zijn, dus mooi gepland! Op zowat de kortste dag van het jaar liep ik richting Zundert, en dat was goed merkbaar, want het duurde vrij lang voor het licht werd.De temperatuur was goed, weinig wind, droog…dus het weer zat in ieder geval mee. Hopelijk de blessures ook dacht ik, en al vrij snel liep ik in Zundert, en waren de eerste 10K al voorbij.

Via Facebook zag ik dat begin volgend jaar voor de eerste maal een 24 uurs wordt georganiseerd in Sittard.Even de website gecheckt, en het zag er allemaal heel goed uit!Ook de mogelijkheid om een verzekering af te sluiten zodat bij eventuele blessures nog vrij kort voor het evenement geannuleerd kan worden.Dus bij Maaike gecheckt of het OK is om in te schrijven, en toen dat geregeld was, dit direct gedaan.Jan gaat ook kijken of hij mee kan doen, en ik hoop dat we samen deze uitdaging kunnen doen en weer een mooi doel op korte termijn hebben.Nou maar hopen dat Covid ook deze vooruitzichten niet verspest….

Na een paar “blessure” weken eindelijk weer eens een lange duurloop kunnen doen, die bijna pijn vrij was.Ik had besloten om niet te ver van huis te gaan, zodat bij problemen de wandeltocht naar huis niet zo ver als vorige keer zou zijn.Het doel was 50KM, dus ik had me voorgenomen heel voorzichtig te zijn, en niets te forceren.

Helaas een nieuwe blessure er bij… Afgelopen week begon heel goed, met een voor mijn doen vrij snelle 15Km op maandag.De dagen er na ook lekker gelopen, en zaterdag samen met Maaike een flinke (mooie) wandeling gemaakt in de buurt van Breukelen.

Helaas was er toch wat meer aan de hand met mijn voeten… Omdat de pijn aan bleef houden, heb ik besloten vorige week een afspraak te maken bij de fysio. Iets wat ik al langer van plan was, maar vanwege de Corona veel te lang uitgesteld heb.Gelukkig kon ik direct terecht, even snel wat afspraken verzet zodat ik gelijk langs kon gaan.

Afgelopen week had ik een paar dagen vakantie genomen. Normaal gesproken was het de bedoeling dat we naar Schotland zouden gaan, maar vanwege de Corona hebben we de plannen op tijd bijgesteld, en besloten zo veel mogelijk te gaan wandelen.

De laatste zondag van Oktober….de dag dat de klok terug gezet wordt, en normaal gesproken de dag van de herfstmarathon. Blijft een speciale dag altijd, omdat ik ooit mijn eerste marathon gefinished heb in deze herfst marathon (2006) De finish van mijn eerste marathon in Etten-Leur, ondertussen al weer 14 Jaar geleden…..

Afgelopen weekend was redelijk volgepland. Zo vol zelfs, dat de geplande duurloop op zaterdag niet meer lukte, en ik deze dus afgelopen maandag in moest plannen.Zondag stond er een flinke wandeling op het programma, dus dat was ook geen optie. Dus vanaf vrijdag 3 dagen niet hardgelopen, en ik had gehoopt dat dit ook een positief effect op de blessures zou hebben.

Zaterdag ochtend iets over 7 mijn schoenen aan gedaan, en de deur uit gegaan voor mijn lange duurloop. De buienradar voorspelde regen om 11 uur, dus geen regenjas nodig dacht ik, en ook deze keer 3 flesjes van 400ml in plaats van 4 in mijn racevest gestopt.

Na de wat teleurstellende weken vanwege de blessures, en de recente DNF zat ik qua hardlopen niet zo lekker in mijn vel.Vooral de kracht die ik mis in mijn linkse been maakte het trainen een stuk zwaarder. Maar…..afgelopen zaterdag eindelijk weer eens echt genoten van een training. De buienradar gaf een hele dag regen af, en omdat we verder niet veel op het programma hadden staan, had ik de wekker gezet op 8 uur. Uitslapen dus, en dat was weer lang geleden.Een uurtje later ging ik op pad, en ondertussen was het nog steeds flink aan het regenen. Na ongeveer een kwartiertje merkte ik dat de kilometer splits weer als vanouds waren, met weinig inspanning.

Gelukkig ben ik weer terug aan het hardlopen. Helaas niet helemaal zonder problemen, want de val van vorige week op mijn heup heeft weer een zenuw geraakt. Dit is niet de eerste keer dat dit gebeurt, en normaal gesproken zou dit weer binnen een aantal weken over moeten gaan.

Ik stap vrijdag avond tegen 23:00u in de auto, op weg naar de start locatie voor de Great Escape. Best wel zenuwachtig, want ik wilde deze keer zo ontzettend graag finishen na eerdere mislukte pogingen op de 100 Mijl. Na de Bello Gallico had ik me eigenlijk maar 1 doel gesteld, en dat was finshen op deze Great Escape, en daar ben ik dus ook de afgelopen 9 maanden vrijwel dagelijks mee bezig geweest. De voorbereidingen gingen heel erg goed, en de extra rust die ik vanwege het thuiswerken i.v.m. Corona heb gehad, was goed merkbaar tijdens de trainingen. De marathons en 50KM’s in de eerste helft van dit jaar gingen heel lekker, en ook de 112KM ultra op het Petranpad gingen verrassend goed. Wel wat kleine blessures, maar hier maakte ik me eigenlijk niet al te veel zorgen over. Ik was er dus klaar voor…

…het begint nu wel weer erg dichtbij te komen….Nog iets meer dan 5 dagen, en dan ga ik een nieuwe poging doen om een 100 miler te finishen.Volgens de organisatoren zelfs nog iets verder, en ook flink wat hoogtemeters deze keer.

….en dan is het zo ver. Dan weet ik of ik deze keer de 100 mijl heb kunnen finishen. Tot nu toe is het vertrouwen dat het gaat lukken er wel, maar nog niet alles werkt 100% mee. Mentaal zit het helemaal goed, maar fysiek ben ik nog niet helemaal in orde.

Nog 1 dag, en dan is het weer September. Normaal gesproken is September de maand van de Eco trail, of van bijvoorbeeld de triathlon van Almere of een ander mooi doel waar je kort na de vakantie naar uit kunt kijken. Dit jaar is het de maand waarin ik een nieuwe poging ga doen om een 100 mijl te finishen. En voor zover ik tot nu begrepen heb, niet de eerste de beste….

Het Pieterpad, en dus ook de vakantie, zit er helaas weer op. Het was geweldig om helemaal vanuit Pieterburen naar de Sint Pietersberg te wandelen. De in totaal 26 etappes hebben we in 20 wandeldagen afgewerkt, en zo dus een gemiddelde van c.a. 24KM per wandeldag aan kunnen houden. De kortere etappes dus een paar keer gecombineerd met een wat langere, en uiteindelijk de laatste dag ook afgesloten met twee etappes (39KM).