Ondertussen zijn we alweer ruim een week verder, maar helaas is Lisa nog steeds niet hersteld.<\/p>\n\n\n\n
Zondag werd ze van de intensive care naar de high care verplaatst. Dat leek een flinke stap vooruit, maar maandag aan het einde van de middag moest ze helaas weer terug naar de IC. Ze ging dus van stabiel opnieuw naar kritiek, maar gelukkig werd haar toestand na verloop van tijd weer stabiel.<\/p>\n\n\n\n
Dat was natuurlijk weer enorm schrikken en bracht de nodige extra stress met zich mee. Diep respect voor Randy, die alles nog steeds geweldig weet te regelen. Om de drie uur een luier verschonen en een flesje geven, af en toe de kleine in bad doen, flesjes ontsmetten\u2026 Hij doet het allemaal, tussen de bezoeken aan Lisa en de vele updates van verpleegkundigen, specialisten en maatschappelijk werkers door.<\/p>\n\n\n\n
Zelf ben ik sinds maandag weer aan het werk, wat gelukkig voor de nodige afleiding zorgt. Mijn vrije tijd besteed ik vooral aan het op en neer rijden naar Rotterdam, om Randy zo veel mogelijk te ondersteunen en af en toe bij Lisa op bezoek te gaan.<\/p>\n\n\n\n
Gelukkig lukt het tussendoor soms om een rondje te lopen. En wat ben ik blij dat ik dat kan!<\/p>\n\n\n\n
Afgelopen week ging dat overigens behoorlijk moeizaam. Ik had last van mijn rug, blaas, darmen en nek, en kampte met flinke hoofdpijn. Vrijwel alles was vermoedelijk stressgerelateerd, al zullen het onregelmatige eten en het klussen ook niet hebben geholpen.<\/p>\n\n\n\n
Het was al snel duidelijk dat ik niet aan de start van de Ecotrail zou verschijnen. Na drie DNF\u2019s kwam er dus ook een DNS bij. Achteraf gezien was dat een geluk bij een ongeluk, want zaterdagochtend werd ik wakker met barstende hoofdpijn en flinke spierpijn. In die toestand had ik waarschijnlijk op het laatste moment alsnog verstek moeten laten gaan. Dan liever ruim van tevoren een weloverwogen besluit nemen om niet te starten.<\/p>\n\n\n\n
Jan heeft daar goed zijn best gedaan en een erg mooie tijd neergezet, terwijl hij niet eens voluit mocht gaan.<\/p>\n\n\n\n
Zelf heb ik het grootste deel van de zaterdag benut om het afdak achter bij Randy op te knappen. Dan is ook die klus straks geklaard wanneer ze eindelijk weer naar huis kunnen.<\/p>\n\n\n\n
Zondag voelde ik me wat beter en besloot ik op tijd aan mijn lange duurloop te beginnen. Rustig aan en niet te ver.<\/p>\n\n\n\n
Het werd een rondje Rijsbergen. Onderweg kon ik alvast de meeste praalwagens van het bloemencorso bekijken. Dat blijft geweldig mooi en zorgde voor genoeg afleiding, vanaf een paar kilometer voor Zundert tot bijna aan Rijsbergen.<\/p>\n\n\n\n
Ik had wat last van mijn hiel en onderrug, maar vermoedelijk moest mijn lichaam gewoon weer wennen aan wat langer onderweg zijn. Dat was tenslotte alweer even geleden.<\/p>\n\n\n\n
Hopelijk volgen er snel betere berichten, zodat ik het trainen weer wat frequenter kan oppakken. Voorlopig ligt de focus echter volledig op het herstel van Lisa en op de ondersteuning van Randy en Loek.<\/p>\n\n\n\n Ondertussen zijn we alweer ruim een week verder, maar helaas is Lisa nog steeds niet hersteld. Zondag werd ze van de intensive care naar de high care verplaatst. Dat leek een flinke stap vooruit, maar maandag aan het einde van … Lees verder ![\"\"](\"https:\/\/triathlon.ict-oke.com\/wp-content\/uploads\/image-204-1024x683.png\")
<\/figure>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"